De kok van TeamNL Roeien heeft in Parijs een mobiele keuken. Dat is niet zo glamoureus als we in bijvoorbeeld het wielrennen zien met luxe kookvrachtwagens. “Een tent van vijf bij vijf meter op de parkeerplaats van ons hotel. En de afwas doe ik in het bad van mijn hotelkamer.”

Eerder dit jaar reisde kok Mark Wouters al eens af naar Parijs om de omgeving hier te verkennen en om met het roeiershotel te bespreken welke maaltijden zij kunnen aanbieden, en hoe. “En ik heb destijds aan het hotel uitgelegd hoeveel roeiers eigenlijk eten.”

Dat was zinvol, blijkt nu. “Een van de dingen die ze nu op ons verzoek doen is de groenten, koolhydraten en eiwitten los van elkaar aanbieden op het buffet. Zo kunnen atleten zelf de afweging maken hoeveel ze van alles willen opscheppen.”

“In grote lijnen is het eten van ons hotel helemaal prima”, vertelt Wouters. “Alleen waarschijnlijk niet zo afgewogen zoals we thuis zouden doen. Ik ben mee om wat ondersteuning te bieden in maaltijden waar het hotel niet in voorziet – dat zit ‘m veelal in de tussendoortjes.”

1500 pannenkoeken

Alle roeiers krijgen van Wouters een gepersonaliseerd ontbijtje. “Ik maak havermout, overnight oats of rijstepap. Die porties bevatten koolhydraten die tot op de gram nauwkeurig zijn afgemeten, zodat roeiers precies weten wat ze binnenkrijgen. Daarnaast maak ik onder meer fruitsmoothies, pannenkoekjes en gezonde cakes.” Roeiers kunnen op elk moment van de dag bij Wouters langskomen om wat te eten. Vooral de pannenkoeken zijn in trek. Tot nu toe bakte hij er ongeveer 1500. “Elke dag tweehonderd en elke dag gaat het op.”

Richting de finales krijgen de roeiers avondmaaltijden die minder zout en vezels bevatten. Het lijf houdt daardoor minder vocht vast en zo worden ze allemaal iets lichter. “Die maaltijden hebben we in Nederland al gemaakt en verpakt en zijn in grote vrieskisten met ons meegereisd naar hier. Deze maaltijden hebben we ontwikkeld in samenwerking met Topsport Amsterdam en bevatten voedingswaarden die tot op de gram nauwkeurig zijn berekend. We hebben een groot assortiment met uiteenlopende samenstellingen, dus iedere roeier kan een maaltijdkeuze maken die bij hem of haar past.”

“Die aanpak gebruiken we vaker bij grote roeiwedstrijden in het buitenland als we grote hoeveelheden eten moeten maken, maar geen hele professionele keuken mee hebben. Ter plekke hoeven we de maaltijden alleen maar even in de oven op te warmen”, legt Wouters uit.

Tekst gaat verder onder de afbeelding

Campinglife

Zijn mobiele keuken is “een beetje campinglife”, grapt Wouters. “Mijn apparaten staan op kratjes en aan het einde van de dag sta ik in bad in mijn eigen hotelkamer de afwas te doen.” Vervelend vind hij dat niet. “Het feit dat we in ons eigen hotel zitten en niet in het olympisch dorp geeft ons juist een hoop mogelijkheden. In het olympische dorp had ik waarschijnlijk niks kunnen doen. Daar was niet eens ruimte geweest voor mijn tentkeuken.”

Toen hij hier in februari was, keek Wouters ook naar wat in de supermarkten in de buurt te verkrijgen is. “Dingen als fruit, meel en melk koop ik gewoon hier in. Maar ik heb ook veel meegenomen uit Nederland, zoals onze kwark, appelstroop en poedersuiker voor de pannenkoeken. Ik ga wel elke dag hier naar de supermarkt. Dan koop ik bijvoorbeeld diepvriesfruit voor in de smoothies. Gister kocht ik ook heel veel ijsjes want het is hier nu heel warm.”

Jaloers

“We delen het hotel met de Britse equipe. Elke keer als ze langslopen kijken ze jaloers de keuken in. De grap is: ik doe echt geen gekke dingen, maar het is wel heel prettig dat we dit aan de roeiers kunnen aanbieden. Dat ze niet hoeven te wachten tot het buffet open gaat als ze honger hebben, om maar wat te noemen. Ze kunnen hier de hele dag door een pannenkoeken of een stuk fruit komen pakken.”

De afgelopen dagen heeft Wouters het roeitoernooi van afstand, via de livestream gevolgd. “Maar vanaf vandaag ga ik elke dag ook op de baan kijken. Dan sta ik om half zeven al in mijn keukentje. Als ik om een uur of een weer terug ben, ga ik de snacks en het diner voorbereiden. Ik ga zeker alles kijken wat ik kan kijken, want ik ben natuurlijk ook een liefhebber en supporter van de sport!”

De eerste Nederlandse medaille is binnen. De eer is voor de mannen dubbelvier. Zij behaalden een gouden plak. In de race daarna volgde medaille nummer twee: zilver voor de vrouwen dubbelvier.

De regerend wereldkampioenen lieten iedereen zien dat zij de besten zijn in een race waarin zij van start tot eind de leiding hadden, hoewel de Polen hard kwamen opzetten in de laatste 500 meter. De Nederlanders zetten de eindsprint in en finishten met licht tussen hen en de Italianen op plek twee. Polen werden derde. Koen Metsemakers en Tone Wieten hebben daarmee hun gouden dubbelviermedaille geprolongeerd. Iets wat nog niet eerder gebeurde in de geschiedenis van het Nederlandse roeien. 

Ook de Nederlandse vrouwen lagen lang aan de leiding. De vrienden en familie van Bente Paulis houden de handen voor de mond van spanning. Elke keer als de Nederlanders in beeld komen, neemt het volume van de aanmoedigingen toe. In de tweede duizend meter overstemt het ‘HOLLAND’ het ‘GB’ op de tribunes. De Britse supporters zitten vlak achter de Nederlandse en de Britten komen gevaarlijk dichtbij in de derde 500 meter. Op de finish worden de Nederlandse vrouwen nipt ingehaald door de Britten. En fotofinish bewijst: het is zilver voor oranje. 

Tekst gaat verder onder de foto.

Chef de mission

“Ik ben echt enorm blij voor deze mannen”, klinkt het uit de mond van Pieter van den Hoogenband, chef de mission van de Nederlandse olympische ploeg. “Ze bleven zo koel, zo rustig terwijl eerst de Italianen en dan de Polen proberen aan te pikken. Twee van deze mannen pakken zelfs voor de tweede keer olympisch goud. Zij kunnen weer anderen inspireren.”

“Het lijkt allemaal makkelijk, maar dat is het niet. Er zit zoveel werk achter. Ze worden nu beloond met een gouden plak. Daar zijn we als Nederland natuurlijk ook heel blij mee. Het is de eerste plak op deze spelen. Wat ze laten zien is fenomenaal. Ik hoop dat het iedereen positieve energie geeft, met name de volgers en de sportliefhebbers. Vanaf nu alle remmen los!”

Familie Paulis

De zusjes Femke en Ilse Paulis stonden met tranen in hun ogen aan het einde van de race van hun zus. “Ohhhh dat was spannend”, zegt Ilse na afloop. “Ze kwamen zo dichtbij. Onvoorstelbaar knap. Echt heel gedurfd dat ze ‘m er gewoon voor legden. Ze hebben echt geracet voor goud. De Britten waren het hele seizoen al beter, dus dit was het maximale wat ze konden doen.”

Opluchting (M4x)

“Het is in zekere zin een opluchting. Ik was heel zenuwachtig, al de hele week eigenlijk. We weten dat we goed in vorm zijn, maar je moet het natuurlijk wel gewoon doen”, zegt dubbelvierroeier Van Lierop na afloop van zijn gouden race als hij onderuitgezakt op een stoel in de persconferentie zit. “Maar als je dan op het podium staat en je ziet die muur van oranjefans op de tribune, dat is echt een schitterende ervaring.”

Het is geen medaille zoals andere roeimedailles, zegt Van Lierop terwijl hij het stuk metaal bekijkt. “Er zit een stukje Eiffeltoren in, dat is leuk. Hij is mooier en groter dan de anderen die ik eerder behaalde. En zwaarder. Nu ik m zo om mijn nek heb hangen en ‘ie tegen mijn buik leunt, merk ik wel dat mijn buikspieren ‘m ook aan de zware kant vinden. Hij weegt er lekker op”, zegt hij lachend.

De mannen worden vanavond gehuldigd in het TeamNL-huis. Van Lierop: “We hebben de kleren voor de medailleceremonie klaargelegd en de rest laten we over ons heenkomen.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Mixed feelings (W4x)

De vrouwen van de dubbelvier komen hongerig aan bij de persconferentie. Stroopwafel? Ja heel graag! “We lagen heel lang op koers voor goed”, vertelt Laila Youssifou. “We zijn blij met zilver, maar het voelt toch ook een beetje alsof we goud hebben verloren. Zilver met een gouden randje. Ik heb er gemengde gevoelens over.” Desondanks lopen de vrouwen rond met een glimlach van oor tot oor. De Britten vertellen over het vertrouwen dat ze hebben in elkaar en in hun eindsprint. “We hebben niet uit de boot gekeken en vertrouwden op ons plan”, aldus Hannah Scott met een gouden medaille om haar nek.

Na afloop van de persconferentie vragen de Nederlandse dames: “mogen we nu naar onze vrienden en familie?” De oranje jasjes verdwijnen snel in de menigte. 

We zijn op de helft van het roeitoernooi vandaag. Vier van de acht wedstrijddagen zijn geweest. Vanaf morgen gaat het voor sommige atleten al om de plakken. En om het volkslied.

Aan iedereen die me vraagt: ‘Do, hoe is het nou daar?!’ Sorry dat ik jullie niet echt van een duidelijk antwoord heb kunnen voorzien. Mijn avontuur hier laat zich eenvoudig beschrijven. Dat is dan tegenwoordig ook maar mijn antwoord. Vandaag vroeg fotograaf Max me of alles voldoet aan mijn verwachtingen. Eerlijk is eerlijk: ik had weinig verwachtingen. Maar of het daaraan voldoet? Jazeker!

Ik heb inmiddels in ieder geval mijn draai binnen het evenement gevonden. Ik weet nu welke route van het openbaar vervoer ik moet nemen om op de baan te komen. Ik weet dat er net genoeg tijd is tussen aankomst van de trein en vertrek van de bus om een kop koffie te halen, mits er niet meer dan vier mensen in de rij staan. Ik weet dat ik op alle tribunes mag komen, en daar tussen de atleten mag zitten, maar dat mensen met mijn accreditatie-lettercode niet op het botenterrein zijn toegestaan. Ik weet dat je er niet vanuit mag gaan dat er koffie is in het perscentrum, maar dat het er vandaag wél was. En ik weet dat koning Willem-Alexander met zijn Máxima en twee prinsessen gewoon op de ‘friends&family’-tribune komt zitten terwijl heel de wereld – inclusief ikzelf – helemaal starstruck is. 

Morgen begint er weer iets nieuws: finales. En bijbehorende medailleceremonies. De bookmakers hebben de Nederlandse roeisport sterk ingeschat. Het zou zomaar eens een medailleregen kunnen veroorzaken. Zin in! Misschien had ik vanmiddag het Wilhelmus alvast even moeten oefenen met de ko-ho-ning va-han na-ha-sou-we!

De mannen vierzonder is de eerste Nederlandse ploeg die niet meer mag meedoen in de strijd om de medailles. Ze werden vierde in de herkansing en varen daardoor donderdag de B-finale.

Vierzonderroeier Guus Mollee liep met een grote boog om de mixed zone heen. Hij was nog niet klaar om te praten over zijn race. Ploeggenoten Rik Rienks en Eli Brouwer wilden wel een momentje vrijmaken. “Natuurlijk ben ik teleurgesteld”, zegt Eli Brouwer. “Maar tegelijkertijd ben ik ook wel blij dat we hebben gedaan wat we konden. Het blijft lastig om te accepteren dat het dan niet lukt.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Brouwer vertelt over de race. “In de voorwedstrijd kwamen we de eerste vijfhonderd meter niet echt lekker mee. Dat is wat we vandaag wilden verbeteren. Het eerste kwart dus. Dat is volgens mij vrij aardig gelukt. In het middenstuk waren we wat minder goed ten opzichte van de rest, maar ook weer niet zo slecht dat we het daar hebben laten liggen. En ja, dan de laatste vijfhonderd meter. Ik vind het heel knap dat anderen dan nog zo’n versnelling kunnen plaatsen.”

“We kunnen onszelf niets verwijten, maar het is wel zuur” – Rik Rienks, na de vierde plaats in de herkansing M4-

Rienks: “Dat komt natuurlijk ook omdat we harder zijn gestart. De gevolgen daarvan merk je op de 1500 meter. Ik had eigenlijk wel gehoopt, en misschien zelfs gedacht dat we op de vijfhonderd voor onze concurrenten zouden liggen. Dat we daar een klein beetje marge zouden hebben. Maar ja, het is een herkansing en er zijn maar twee plekjes voor de A-finale. Dus iedereen gaat er als een raket vandoor. We kunnen onszelf niets verwijten, maar het is wel zuur.”

De roeiers konden vandaag rekenen op koninklijke aanmoediging. Koning Willem-Alexander was met Máxima en twee dochters zijn al een paar dagen in Parijs. Vanochtend reisden ze af naar de roeibaan.

Buitenlandse pers en vrijwilliger kijken hun ogen uit. “Is dat echt de koning van Nederland?” vragen ze me later. “Hij gedraagt zich zo gewoon!”

“Als ze dit voor mekaar krijgen is het echt absolute klasse. Wat een wereldrace”, klonk het uit de mond van bondscoach Eelco Meenhorst in de laatste 500 meter van de halvefinalerace van de vrouwen dubbeltwee. Hun mannelijke collega’s maakten het voor de toeschouwers nog even spannend, maar wonnen toch hun halve finale. Beide ploegen verzekerden zich van een plek in de A-finale.

Meenhorst zat de hele ochtend met de koninklijke familie op de tribune. Voor aanvang van de race van de dames dubbeltwee was hij nog sceptisch: de concurrenten zijn sterk en het veld is erg competitief. Achteraf overheerst vooral enthousiasme en trots. “Ze doen het gewoon!”

Investeren

De vrouwen klinken na afloop opgewekt. Veldhuis: “Natuurlijk was ik super gespannen, maar ik had veel vertrouwen in ons plan en we hadden een goede opwarming. Toen dacht ik: let’s go!” Scheenaard vult haar ploeggenoot aan. “Ons plan was om vanaf haal één te investeren. Diepe, lange en contrastrijke halen te maken. Daaruit komt onze snelheid. Het tempo is voor ons dan niet zo relevant. Ik heb onderweg ook niet zo veel commando’s gegeven. Af en toe iets van lengte of ontspanning, maar vooral vaak ‘ja’ als bevestiging dat het goed ging.”

Waar het voor de toeschouwers misschien als een verrassing komt dat de vrouwen een plek in de A-finale afdwongen, reageren zij daar zelf nuchter op. Veldhuis: “In Luzern hadden we al echt een goed gevoel na de races. Hoewel we daar de finale niet haalden, putte ik er vertrouwen uit. Ik wist dat we daarna een enorm zwaar trainingsblok zouden draaien en dat we daarmee secondes zouden pakken.”

Topvorm

“Alle puzzelstukjes vallen op de plek”, beaamt Scheenaard. “We zijn in topvorm. Na de heat en de herkansing zag ik er helemaal niet tegenop om weer te racen. Soms voel je dan nog dat je benen zwaar zijn van de race ervoor, nu niet. Dat geeft ook vertrouwen.”

De vrouwen hebben ook nog even met de koning gepraat. “We hebben hem een box gegeven en ik wilde graag met ze op de foto. Ik heb nu een foto met Máxima”, vertelt Veldhuis met een grote lach op haar gezicht. “Ze leven echt met je mee, dat is leuk om te zien.”

Mannendubbel

Het was voor de mensen lang de kant even billenknijpen tijdens de halvefinalerace van de mannendubbel. De mannen dubbeltwee met Stef Broenink en Melvin Twellaar lag de eerste duizend meter niet vooraan in het veld. Vanaf de helft begonnen ze echter terug naar voor te schuiven en uiteindelijk kwamen ze toch als eerste over de streep. “In de heats was ik te veel gefocust op koste wat kost voor de rest willen liggen. Daardoor bleef ik te veel hangen in het ritme van de starthalen. Vandaag wilden we sneller naar onze baanhalen om vanuit daar verder uit te bouwen, maar misschien lukte ons dat te goed”, zegt Stef Broenink lachend.

Tekst gaat verder onder de foto.

Twellaar: “Zo’n halve finale is altijd wel spannend. Je hebt eigenlijk niet echt iets te winnen. Je kunt er wel een heel hoop verliezen. Het voelde nu wel redelijk gecontroleerd. In de finale zullen we de motor nog iets meer opvoeren.”

Vandaag eindigt mijn dag in de kasteeltuin van de Franse koning. De oude tuin van de oude koning, om preciezer te zijn. In de tuin heb ik even een momentje voor mezelf in de schaduw op deze hete maandag. Even bijkomen van de eerste drie dagen van het roeitoernooi en de eerste vier in Parijs.

Aan mijn linkerkant speelt een moeder met een kindje een potje badminton – op de campingmanier, niet te verwarren met het olympische badminton dat zich iets verderop afspeelt – maar de meeste mensen om me heen zitten gewoon een beetje te zitten. Wat een heerlijk relaxte maandagavond. Achter me is een jong kind heel enthousiast. De ouders iets minder, hoor ik aan de ‘sssshht’ die elke keer volgt wanneer het kind uit enthousiasme iets roept. Verder is het rustig in de kasteeltuin.

Vanaf het bankje achter in de kasteeltuin, met mijn rug naar het kasteel, kijk ik uit over de Franse hoofdstad. Ik kan weinig trekpleisters herkennen, maar de Eiffeltoren steekt er natuurlijk bovenuit. Ik dip mijn meegebrachte baguette campagne in het bakje Paturain dat ik ook net kocht bij de supermarkt om de hoek. Deze knoflook-kruiden-smeerkaas heet hier – ondanks zijn ogenschijnlijk Franse merknaam – trouwens helemaal niet zo, maar Tartare.

Je merkt op deze plek helemaal niks van het olympische circus dat in de stad is neergestreken. Net als dat ik aan de roeibaan nauwelijks wat meekrijg van de veelvoud aan sporten die zich naast het roeien nog meer afspelen tijdens de Spelen. Aan de ene kant vind ik het lekker dat ik me maar op één sport hoef te focussen deze week. Tegelijkertijd heb ik zin om dat volgende week te compenseren door de hele dag lang zo veel mogelijk streams aan te zetten op zo veel mogelijk apparaten.

Het gerucht gaat dat de oude koning Louis XIV zijn kasteel en bijbehorende tuin te klein vond. Daarom liet hij Versailles bouwen. Daar is deze week de paardensport. Een van de dingen die ik op de stream zeker had willen kijken, net als het mountainbiken, rugby sevens en de beachvolleybal. Ik wil alles, maar ik ben ook heel blij met even niks. In de rustige kasteeltuin kijk ik toch nog even de samenvatting van de mountainbikewedstrijd. Wat een heerlijk leven!