Spierpijn en blaren

Door Kees Verweel | 19 juli 2020

Net terug van een heerlijke training sloeproeien! Inmiddels mijn tweede training, en vandaag bijna tien kilometer aan de riemen gehangen. Wat hebben we dit toch gemist de afgelopen maanden, en wat is het weer lekker om met je team over het water te vliegen! Ik voel weer de spieren waarvan ik niet meer wist dat ik ze had, en ik heb weer ouderwets blaren omdat mijn handen te lang geen eelt gekweekt hebben. Heerlijk!

Vanochtend bespraken we ook eventuele deelname aan één of enkele races dit jaar. De ZwarteWaterRace en Grachtenrace Amsterdam berichtten afgelopen week dat deze races doorgaan. Uiteraard onder voorbehoud, en sowieso met aangepaste programma’s. We zouden eind augustus ook eventueel de Slag om Gent kunnen gaan roeien, vlak bij huis voor ons. Komende dagen gaan we bij de leden polsen wie wedstrijden wil roeien, zodat we – desnoods met een mixteam – nog wat wedstrijden mee kunnen pakken dit jaar. Voor de nieuwe leden is het ook goed om wedstrijdervaring op te doen, want dat is toch even anders roeien dan tijdens de trainingen.

Tegelijk hoop ik oprecht dat de wedstrijden ook door zullen gaan. Want ik lees de afgelopen dagen helaas dat in de landen om ons heen het aantal coronavirusbesmettingen weer toeneemt. In België tussen 9 en 15 juli een groei van maar liefst 61 procent. Men vreest daar voor een tweede golf. Ook in Frankrijk leeft het virus weer op, en het aantal besmettingen in Nederland is inmiddels weer op het niveau van een maand geleden, waarbij ons Zeeuwse Goes helaas ook het nieuws haalde vanwege een opleving van besmettingen. De ‘rode zones’ nemen weer snel toe in Europa.

Zeeland is nu overladen met toeristen uit eigen land, maar ook uit België en Duitsland, die blij zijn dat hier (nog) geen mondkapjesplicht is. Dus wat mij betreft is het niet de vraag of, maar wanneer ook wij weer te maken krijgen met aangescherpte maatregelen. Dus we moeten de komende weken maar zoveel mogelijk trainen, want het zou zomaar kunnen dat we straks weer tegen de kant moeten voor onbepaalde tijd…


Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen. Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.

Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.



Eerste boot voor Tokyo bekend

Door Tom van der Wilt | 15 juli 2020

De eerste boot die volgend jaar op jacht gaat naar olympisch eremetaal in Tokyo is woensdag bekend geworden. De opstelling waarmee vorig jaar WK-zilver werd veroverd in de vierzonder blijft voorlopig gehandhaafd door bondscoach Josy Verdonkschot. Dat betekent dat tweevoudig olympisch medaillewinnares Carline Bouw geen plek heeft weten te bemachtigen in de prioriteitsboot aan de boordkant.

Op de Bosbaan werden de laatste weken diverse selectieraces gehouden in alle bootklassen. De vierzonder is de eerste van de vier boten die bekend is gemaakt. Veronique Meester, Ymkje Clevering, Karolien Florijn en Ellen Hogerwerf toonden zich op het water het snelste kwartet.

Zij mogen proberen om in oktober op het EK in Poznan hun verworven titel te prolongeren. Dat toernooi staat van 9-11 oktober op de rol. Of het kampioenschap doorgaat wordt eind deze maand beslist. 


In Dalfsen

Roei! was in Dalfsen, op bezoek bij Ins & Outs Rowing, de roeicoaches Nadine van Wijk en Rob Kluvers.

Dat was niet alleen horen maar ook voelen: vriendelijk doch overtuigend zetten Nadine en Rob de Roei!-redacteur in de boot. Lees het portret van Ins & Outs Rowing in het augustusnummer van Roei!.

Ze wezen ons ook op de instructiefilmpjes op hun website, waarvan er steeds meer komen. Dit is deel 1, de rest vind je nu en later op hun website.


En dit is de Roei!-redacteur op de Vecht, luisterend naar de aanwijzingen.


Mijn schip? Mienskip!

Door Feike Tibben | 10 juli 2020

Nu we langzaam van het voorjaar de zomer in duiken en we het nieuwe normaal, normaal gaan beschouwen, merk ik pas hoe schraal ik deze tijd vind. Eigenlijk had het voorjaar – in het noorden, ver van corona – ook wel iets knussigs. M’n kinderen waren bij mij in huis, we hadden aandacht en tijd voor elkaar, 24/7 een soort communityritme van opstaan, werken, eten, praten met elkaar. Op elkaar aangewezen zijn, beetje cocoonen. En het werk: op afstand. Dagenlang zoomen en teamsen, ook het bestuurswerk voor de bond was digitaal. Soms wel drie vergaderingen op een avond: klik er in, klik er uit, en hup weer in een andere. Vervreemdend ook, aan de ene kant heel close met je dierbaren en aan de andere kant werken in een soort virtuele wereld.. weird.

Nu we weer normaal kunnen roeien valt het abnormale me des te meer op. We reserveren boten, komen aangekleed en wel op de roeivereniging, stappen in, roeien, en gaan daarna weer weg. Focus op de sport. Geen geouwehoer onder de douche, geen nazit aan de bar, of hangen in de hoek..

Wat mis ik dat. En volgens mij ben ik niet de enige. Een roeivereniging is meer dan alleen een plaats om te sporten, ‘dan waren we wel een sportschool’, het is ook een plek waar je elkaar treft, waar je belang aan hecht dat t er is, waar je je voor inzet. Ik betrap me er op dat als je alleen maar roeit en niet elkaar treft, consumentisme op de loer ligt. ‘ze hebben het gras niet gemaaid, mijn boot is niet schoon.’

Voor de vernieuwde ‘Handleiding voor het oprichten van een roeivereniging’ – verschijnt in het najaar – hebben we een aantal oprichters van roeiverenigingen gesproken. Niet degenen die nu aan het roer staan, maar degenen die ooit het vuurtje hebben aangestoken. De durfals die zo maar uit het niets beginnen. Geen boten, geen leden, geen locatie en dan gewoon roepen: ‘Ik begin een sportvereniging’. Dan ben je een held. Vaak beginnen de gesprekken met die starters wat schuchter ‘waarom bel je me’, maar al snel komen herinneringen weer boven en worden ze onstuitbaar enthousiast. Alsof je het vuurtje van toen weer even aanblaast. Wat opvalt bij die pioniers? Het begint dat ze zelf willen sporten op het water. Sommigen komen helemaal niet uit de roeisport, maar het water trekt. Het begint met focus op de sport, de hardware: accommodatie, boten, roeiwater, etc.. Maar wat zie je ook? Al heel snel wordt er gebouwd aan de vereniging, aan de cultuur, het samenzijn, het besef dat je samen verder komt. ‘Koop zo snel mogelijk een koelkast en zet die helemaal vol’, zei één. Zo praktisch kan dat zijn.

Het woord vereniging komt natuurlijk van verenigen. ‘Samenvoegen’, volgens Van Dale. Een vereniging is geen bedrijf of instituut waar je klant bent, maar een gemeenschap van mensen met een gezamenlijk belang. Gemeenschap. In het fries: mienskip. Die mienskip, daar moet je aan werken. Dat is meer dan in een bootje stappen afdrogen en weer weg. Best lastig in deze tijd dus. Misschien vind ik het daarom extra leuk dat bijvoorbeeld Martin Paasman op de faceboekpagina marathonroeien iedere week herinneringen ophaalt aan een marathon die niet doorgaat, de Noordhollandtocht, de 24 uur van de Rotte, de IJsselmondetocht, elke week zijn we er toch een beetje bij. En wat geniet ik ook bijvoorbeeld van Gorinchemse roei-junioren die elke week maar weer in aanstekelijke beelden laten zien hoe ze op het water en met elkaar plezier hebben. Ik hoor van verenigingen met virtuele borrels,van spelletje, uitdagingen. Allemaal zaken om de mienskip actief en levend te houden. Trots ben ik op al die initiatieven die laten zien dat mienskip in de roeiwereld veel meer is dan ‘mijn schip’. Koester dat en hou vol. Roeien doe je samen.


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.

Lees alle bijdragen van FeikeTibben hier.



Knieblessures? Laat ze ons weten!

In het juni-nummer (Roei! 38) schreven we over ‘lage rugpijn, de plaag van de roeisport’. Omdat dat helaas niet de enige blessure is die roeiers treft gaan we een kortlopende serie maken over roei-gerelateerde pijn in knieën, ribben, schouders en polsen. Dat doen we samen met roeifysiotherapeut Sido Vleer (Fysiofysiek, Amsterdam), waarbij de praktische insteek voorop staat: hoe herken je het, wat kun je er zelf aan doen met gerichte oefeningen, en wanneer is het verstandig hulp in te roepen? Inbreng van lezers wordt erg gewaardeerd. In het oktobernummer, Roei! 40 gaat het over knieblessures.
Heb je zelf vragen of klachten over knieblessures, mail die dan aan redacteur Jos Wassink via jos@roei.nu.


Artikel gemist? Lees het hier!

Even wachten tot het geladen is…



Doodgaan…

Door Evelien Korving | 6 juli 2020

Het zit me ernstig dwars. Geen wedstrijd, geen stok achter de deur. Waarom nog hard trainen als er niet toegewerkt kan worden naar de apotheose: dé wedstrijd?!

Het zit in mijn bloed: competitie drijft mij tot beter presteren. Niet alleen met sport ook met werk. Met de coronacrisis zijn alle vergaderingen tot MEET/ TEAMS of ZOOM-bijeenkomsten teruggebracht. Heel efficiënt maar minder dynamisch. Mijn zitvlak heeft het wel naar zijn zin. Niet ik! Menselijk contact, interventie, het reageren op elkaars woorden of non-verbale boodschappen; het is allemaal afgevlakt.

“Expressieve types hebben prikkels nodig ” las ik net vanmorgen in de krant. Precies! Dat herken ik. Ik vaar en leef op (nieuwe) prikkels. Bijvoorbeeld: Iemand aan de kant, een coach, een fietser, een hardloper of wie dan ook en ik ga meteen beter en harder roeien. Het zit al in die kleine dingen.

Daarnaast telt ook de intrinsieke motivatie. Een horizon, een doel, dát motiveert. Het toewerken naar iets levert drijfkracht. In dit geval is dat de wedstrijd, de competitie. En daarna het voldane, het heerlijke gevoel, ná een zware training of een wedstrijd. Het gevoel dat je de wereld aankan en je zó de wedstrijd nóg een keer kan varen om die paar seconden die je hebt laten liggen,  nog even goed te maken. Want ja! Je bent nu op stoom geraakt! Je kunt het!

Maar dát gevoel heb ik al een tijd niet meer. En dat zit me ernstig dwars. Het verlangen om weer 30 minuten tempo 31 te draaien… ik kan het me nauwelijks nog voorstellen. En wat te denken van 1000 meter tempo 34… Na 250 meter ben ik nu al uitgeput. En natuurlijk vol excuses: de wind, de golven, troep in het water, een ochtendhumeur, slecht geslapen…? Het komt allemaal voorbij, zo alleen in je skiff.

Ik kan niet wachten tot ik weer in de vier kan stappen en we het met elkaar kunnen doen. Met z’n vieren. En dan doorstampen. Totdat je niet meer kan… en dan tóch nog doorgaan!

Het euforische gevoel erna. Dát is het verlangen naar ‘doodgaan’ en weer opstaan.


Evelien Korving, geboren in 1963, roeit sinds de zomer van 2004. Voorheen waren judo, zwemmen, tennis, basketbal en wielrennen haar sporten. Maar bovenal: alpinisme. Als jong kind namen haar ouders haar mee de Alpen in. Dat leidde in de puberteit tot het volgen van klimcursussen en vanaf haar 18e tot het gidsen van groepen in de Alpen. Aan die klimpassie kwam een ongewild einde door een zware schouderblessure. Na de revalidatie daaraan, vooral door roeien bij RV Rijnland in Voorschoten, werd dit de nieuwe passie. Al in 2007 deed ze mee aan haar eerste FISA-Masters in Zagreb. Ze woont sinds 2015 aan de Hollandse IJssel in Gouda, en ook dáár kan geroeid worden.

Lees alle bijdragen van Evelien Korving hier.



Yes!

Door Kees Verweel | 27 juni 2020

Afgelopen woensdag ging het na de persconferentie van premier Rutte en minister de Jonge los op de sloeproei-social media! De versoepelde coronarichtlijnen staan ineens sloeproeien weer toe, en eigenlijk had niemand dit onverwachte nieuws verwacht.
Op Facebook kwamen de reacties snel los, blijdschap, verwarring, twijfel en ongeloof viel er in de reacties te lezen. De teams kunnen na een pauze van bijna 16 weken dan eindelijk weer aan de riemen, yes!! Sloepen kunnen weer te water, of ontdaan van de aangroei van vele maanden stilliggen, er kan veel eelt gekweekt worden. Hier en daar is nog twijfel bij teams. Mogen we echt weer een of enkele uren vlak naast elkaar zitten in een sloep? De Veiligheidsregio Zeeland geeft aan dat sloeproeien mag mits 1,5 meter afstand van elkaar… dat is dus een ander standpunt dan de nieuwe RIVM-richtlijnen?
Afijn, we moeten waarschijnlijk allemaal weer even wennen aan de nieuwe regels en ze juist interpreteren. Voor de Seelandia hebben we aan de gemeente doorgegeven dat we voornemens zijn onze trainingen te hervatten vanaf 1 juli, met verwijzing naar de nieuwe richtlijnen en de informatie op de websites van de KNRB en NOC*NSF. Ik ga ervan uit dat men zal instemmen, zodat we bij een eventueel gesprek met handhaving kunnen laten zien dat alles in orde is.

Terwijl de sloeproeitrainingen eindelijk weer kunnen opstarten, gaan in andere delen van Europa sommige gebieden weer in een gedeeltelijke lockdown, en grijpt wereldwijd het virus nog steeds om zich heen, het blijft een bizarre situatie. Ik hoop dat wij in Nederland niet te maken krijgen met een tweede golf of delen van het land waar de maatregelen weer teruggedraaid moeten worden. Afgelopen week hebben we besloten de Veerse Meer Sloepenrace 2020 te cancelen. We willen deze 20e editie organiseren zoals we gewend zijn, inclusief een afsluitend gezellig roeiersfeest! En omdat dit jaar de feesttent logischerwijs niet kan, hebben we besloten dit jaar over te slaan. Onze vrijwilligers steunden unaniem dit besluit, en zo scheppen we ook duidelijkheid naar de sloeproei(st)ers en onze sponsors.
Andere organisaties zijn nog in overweging, terwijl deze week de beroemde Great River Race in Londen en Castle to Crane race in Glasgow ook zijn afgelast. Het zullen hoe dan ook onzekere maanden blijven, maar er in ieder geval weer een (vervroegd) begin van de tweede helft van dit seizoen. Vanaf woensdag kunnen we op de social media weer foto’s delen van onze trainingen, en volgens de enquête wil ruim 70% van de sloeproeiers nog graag wedstrijden roeien dit jaar, dus hopelijk kunnen we elkaar nog vaak treffen bij de 10 resterende wedstrijden op de kalender 2020!


Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen.
Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.

Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.



Zomerse barbecues op de WAB

De Willem-Alexander Baan bij Rotterdam nodigt de roeiers uit na hun training daar een ‘zomerse barbecue’ te genieten ‘om de zomer niet zomaar voorbij te laten gaan’.

Op donderdag en vrijdag vanaf 17.00 uur en op zaterdag al vanaf 10 uur ‘s ochtends is iedereen ‘met je teamgenoten, huisgenoten, vrienden en familie’, iedereen dus, daar welkom voor allerlei consumpties, dus niet alleen voor een barbecue maar ook gewoon voor alleen een drankje.

Op de lunchkaart staan belegde broodjes en uitsmijters, op de dinerkaart vlees en vis met friet – en dat voor onder een tientje. Verwacht dus geen sterrendiner maar gewoon roeiersconsumpties.

Om het helemaal hip te maken, moet je wel reserveren en je aan de RIVM-regels houden, maar dat is niet meer dan normaal. Je reserveert door een mailtje te sturen naar m.renskers@sportbedrijfrotterdam.nl of een whatsappje naar 0683 529 728. De menukaart en wat je precies moet melden bij de reservering staat hierin. Het adres: Nely Gambonplein 1, 2761 EH Zevenhuizen.

Archieffoto Roei! Paul van Heugten


Houden van Herma

Door Feike Tibben | 12 juni 2020

Deze week zetten we de laatste puntjes op de i voor de digitale Algemene Vergadering van de Roeibond volgende week. Normaal gesproken is die week vóór een AV een stille week: de agenda is gemaakt, de stukken zijn klaar, hooguit nog wat finetunen. Je merkt dan wel een zekere buzz in het land want de AV is ook een dag om met deze en gene bij te praten, prangende kwesties aan de orde te stellen en partijen aan elkaar te verbinden. Hoe anders is dat nu: we vergaderen digitaal en dat vraagt de nodige strakheid en discipline. Ook het vragenrondje is dit keer anders; niet een partijtje vrijworstelen maar veel formeler: vooraf en schriftelijk. Onze antwoorden geven we ook vooraf. In plaats van een weekje stilte, mailen en bellen we deze dagen om dat scherp te krijgen.

De ereleden van de KNRB hebben dit keer een andere plek. Normaal zitten ze, wat onzichtbaar voor de verenigingen maar voor ons prominent aanwezig, op de eerste rij in de zaal. En ze zitten niet alleen, maar laten ook met lichte mimiek instemming of kritiek blijken. Voor mij ook altijd een tikje intimiderend…

Nu is dat anders. We hebben voor hen geen digitale loge of eregalerij. Het zal een beetje puzzelen worden om te ontdekken wie waar zit op het digitale schaakbord. Met spijt zie ik een berichtje van erelid Herma Bik:  ‘Beste Feike, vandaag heb ik me afgemeld voor het digitaal vergaderen, dat is niets voor mij…‘ Ze verwijst naar zoom-ervaringen met vriendinnen die maar door elkaar praten. Jammer dat ze zich afmeldt.

Die Herma… Ons eerste contact was eind jaren negentig. Herma was redacteur bij bondsblad(!) ‘Roeien’, en ik kersvers actief bij Hemus. Bij Hemus vonden we dat het tijd was om de club meer bekendheid te geven en dat werd vertaald in: ‘Elke maand een artikel in een lokale krant, elke maand deelnemen aan een roeiactiviteit in het land en in iedere uitgave van het bondsblad een stukje over  onze vereniging’. Dat ging al snel opvallen bij de redactie. Herma en ik kregen contact en met al haar ervaring ging ze meedenken. Wat heeft ze vanuit Uithoorn goed geholpen om die vereniging uit Amersfoort op de kaart te krijgen en mij de weg te wijzen in de roeiwereld.     

Onderhand moet ze haast wel een meer dan mythische leeftijd hebben bereikt. We blijven elkaar tegenkomen. Zoals zaterdagmorgen 8 juni 2019, de start van Kikarow in Uithoorn, het is 6.30 u en -20C: Wie schraapt het ijs van de boot, wie is de eerste stuurvrouw… precies.

En dan dat mailtje deze week. Want natuurlijk bleef het niet bij een formele afzegging, ‘…want daar wil ik je helemaal niet mee lastig vallen’. Scherp als altijd plaatst ze de breedtesportvisie en het juniorenplan in een actueel tijdsperspectief: ‘aangezien de economie binnenkort hollend achteruit gaat, zal ook het deelnemen van junioren aan wedstrijden elders dan in de directe omgeving moeilijker worden. Het lijkt me belangrijk dit in het achterhoofd te houden’, .. ze schrijft ook dat ze hoopt dat ze ongelijk krijgt. Wat ik wil zeggen: fijn deze betrokkenheid en kritische blik. Het houdt ons scherp.

Ik beken: Ik hou van Herma. Het is een eer om op haar schouders te staan.


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.

Lees alle bijdragen van Feike Tibben hier.



Hebben jullie dat nou ook

Door Joke Harte-Bosma, Michiel de Ruyter | 7 juni 2020

Gewoon even helemaal niets. Even geen clubjes, geen afspraken, geen gestress, alles in slow-motion. Ja, ik kan ervan genieten. De aanleiding is natuurlijk vreselijk maar die rust bevalt me eigenlijk wel. Maar vanmorgen met de zon aan de blauwe hemel en een rustig briesje overviel mij de weemoed. Wat miste ik nu eigenlijk? Lang heb ik daar niet over hoeven na te denken.
Ik mis de reuring op het vlot en het geroep aan het vlot zoals:

  • Willen jullie je boot even doortrekken?
  • En schiet een beetje op want wij willen ook aanleggen
  • Wil jij ons even helpen met tillen?
  • Is er nog personeel?
  • Nemen jullie de boot over? Nee hoor want het gaat zo regenen volgens buienradar.
  • Is er al een pikhaak?
  • Wie gaat er sturen?
  • Zijn er al stuurjassen?
  • Hangen die nu wéér boven?
  • Wie doet dat nou? In de loods is toch veel handiger?
  • Waar is mijn kussentje?

Ik mis de commando’s.

  • Strijken gelijk.
  • Sterk bakboord best en op de benen!-En inpikken gelijk! En nu!
  • Over stuurboord rond. Nee, joch over bakboord rond!
  • Tillen gelijk en draaien met de kiel over de loods.
  • Staat de kar al klaar?
  • Hoog tillen en maak de overslagen dicht ajb.

Ik mis het koffie drinken. Het donderdagmiddag roeien met als hoogtepunt het pauzeren bij de Strooppot waar bijna alle wereld problemen werden “opgelost” en iedereen wel zijn mening kon spuien.

De babbels en de vragen.

  • Hé, hoe gaat het met jou? Tijd niet gezien.
  • Ga jij ook mee met de openingstocht?
  • Geef jij ook op voor het verhalen diner/pub-quiz/schoonmaak-weekeind?

Ik mis het water.

  • Het gekabbel van het water, het gesnater van de eenden.
  • De broedende meerkoeten.
  • Ik mis zelfs de zandboot die op de donderdagmiddagen geregeld tegenkwamen en voor de nodig hinder kon zorgen.
  • Ik mis de vraag: Wie heeft de portemonnee?

Lid zijn van Michiel de Ruyter is meer dan een stuk roeien en natuurlijk wist ik dat wel maar nu besef ik het aan den lijve. Michiel de Ruyter heeft zich in de geschiedenis onoverwinnelijk getoond.

Gewoon even helemaal niets. Even geen clubjes, geen afspraken, geen gestress, alles in slow-motion. Ja, ik kan ervan genieten. De aanleiding is natuurlijk vreselijk maar die rust bevalt me eigenlijk wel.

Daaraan denkend denk en hoop ik dat wij met z’n allen ook deze bar onzekere tijd weer te boven komen. Allemaal heel veel sterkte en houd de moed erin want er komen betere tijd.

Sportieve groet van Joke Harte-Bosma