Back in a boat

Door Marieke Bal, British Rowing | 14 juli 2020

De British Rowing Virtual Championships worden in een snel tempo opgevolgd door de lancering van een maandelijks en jaarlijks indoorroeilidmaatschap. De hoeveelheid bezoekers aan de indoorpagina op de British Rowing website en de de views voor Go Row Indoor workout videos geven aan dat er interesse is in een indoorlidmaatschap en ik vond zelf ook dat dit miste in ons aanbod.

De lancering van het lidmaatschap liep samen met de introductie van British Rowing Plus. Nadat we eerder dit jaar door budgetbeslissingen noodgedwongen ons printtijdschrift Rowing & Regatta stop moesten zetten hebben we nu een plek gevonden om roeiartikelen te delen. Met deze nieuwe website kunnen we beter inspelen op nieuws uit de roeiwereld en we werken samen met auteurs die voorheen voor het tijdschrift schreven. British Rowing Plus is alleen toegankelijk voor leden van British Rowing (excl. Scottish & Overseas) maar voor £3 per maand heb je al een Indoor Monthly lidmaatschap en onbeperkt toegang tot alle artikelen. Op British Rowing Plus zijn ook de indoor trainingsschema’s en adviezen beschikbaar voor beginners tot meer gevorderde indoorroeiers. Vandaar dat de twee ‘producten’ aan elkaar verbonden zijn.

Na vele late avonden is er deze week eindelijk weer rust in de tent. De website en indoorlidmaatschappen lopen goed en zo ligt de focus nu weer bij het coronanieuws. Teamsporten mogen vanaf 25 juli weer beginnen maar elke sport moet een eigen voorstel schrijven en laten goedkeuren door de overheid. Wij zetten in op crewboats (meermansboten) en hopen zo langzaamaan weer naar een terugkeer van roeien zoals we onze mooie sport kennen. Ik ben zelf een zeer onervaren skiffeuse en heb sinds februari al niet meer in een boot gezeten.

Gelukkig kwam daar afgelopen zondag verandering in want vrienden hebben een opblaaskajak en vroegen of we dat ook eens wilden proberen. We hebben heerlijk gepeddeld in de zon op de vertrouwde rivier. Snel gaat het niet. Het is veel langzamer dan een roeiboot maar bijkomend voordeel is dat je meer tijd hebt om rond te kijken en een beetje te kletsen. Het competitieve zit er toch sterk in want elke keer als we een andere kajak zagen probeerde we die in te halen. Klapje op en gaan!


Marieke Bal is Head of Membership bij de Britse Roeibond. Ze kwam in 2005 voor het eerst in aanraking met roeien toen ze lid werd van Tilburgse Studenten Roeivereniging Vidar en is sinds 2014 in een boot te vinden op de Thames in London. Momenteel maakt ze deel uit van de damessectie bij Tideway Scullers School.

Lees alle bijdragen van Marieke Bal hier.



Eindelijk!

Door Kees Verweel | 11 juli 2020

Afgelopen woensdag was eindelijk de 1e training na een maandenlange coronapauze! Vol verwachting lieten we de sloep te water, en weer een beetje onwennig zochten we ons plekje in de wankele sloep. Hoe stond de voetensteun ook alweer ingesteld? Onze stuurman is momenteel op vakantie, dus heb ik gestuurd deze avond. Wat een prachtig gezicht, 6 sloeproei(st)ers die met een hele grote lach op het gezicht genieten van het roeien. Wat een heerlijk gevoel, de riemen die door het water glijden en met iedere slag de sloep krachtig vooruit duwen. En voor het eerst roeien in onze teamshirts! Dit is genieten!
Tegelijk vond ik het ook wel een beetje frustrerend, want als sloeproeier wil ik zelf ook zo graag weer aan die riemen hangen, ik was jaloers op de rest, haha. Maar morgenochtend mag ik dan ook eindelijk weer, en stuurt een van de andere roeiers.
We hebben woensdag met het mix-team onder andere de roeicommando’s geoefend, want bij sloeproeien is de combinatie van stuurman en roeiers cruciaal om de sloep onder bruggen, door sluizen en rondom keerpunten te sturen. De roeiers moeten een heel rijtje commando’s door en door kennen. Ze moeten soms de sloep snel afstoppen, regelmatig moet één boord de riemen laten lopen (zo kan een sloep een smalle sluis of brug passeren), en vlak voor de start en na de finish moet de sloep naar de juiste positie worden gemanoeuvreerd.
De stuur moet er blindelings op vertrouwen dat de roeiers de commando’s goed en tegelijk uitvoeren, andersom moeten de roeiers er blindelings op vertrouwen dat de stuur de commando’s op het juiste moment geeft en goed inschat of er genoeg ruimte is. Als een riem onverwacht een kademuur, boei of andere sloep raakt terwijl de boot op volle snelheid gaat, kun je in één veeg van je doft worden gemaaid, wat naast schade aan je riem ook pijnlijke blauwe plekken op kan leveren. Plus het nodige leedvermaak bij andere teams.
Dus een training is niet alleen kilometers maken met de sloep, maar ook veelvuldig deze commando’s trainen! Zodat de nieuwe leden deze kunnen dromen na een tijdje, en de stuur steeds beter de sloep en zijn team leert kennen. Zodat de bochten steeds strakker gestuurd kunnen worden, er op het goede moment een sloep kan worden ingehaald op smal water, en keerboeien snel en kundig gerond kunnen worden. Deze mix van krachtige slagen en kundig sturen maken het verschil! Komende weken gaan we verder met het verfijnen van onze technieken, gaan we onze roeiconditie weer opbouwen en gaan we vooral genieten!!


Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen.
Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.

Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.



Mijn schip? Mienskip!

Door Feike Tibben | 10 juli 2020

Nu we langzaam van het voorjaar de zomer in duiken en we het nieuwe normaal, normaal gaan beschouwen, merk ik pas hoe schraal ik deze tijd vind. Eigenlijk had het voorjaar – in het noorden, ver van corona – ook wel iets knussigs. M’n kinderen waren bij mij in huis, we hadden aandacht en tijd voor elkaar, 24/7 een soort communityritme van opstaan, werken, eten, praten met elkaar. Op elkaar aangewezen zijn, beetje cocoonen. En het werk: op afstand. Dagenlang zoomen en teamsen, ook het bestuurswerk voor de bond was digitaal. Soms wel drie vergaderingen op een avond: klik er in, klik er uit, en hup weer in een andere. Vervreemdend ook, aan de ene kant heel close met je dierbaren en aan de andere kant werken in een soort virtuele wereld.. weird.

Nu we weer normaal kunnen roeien valt het abnormale me des te meer op. We reserveren boten, komen aangekleed en wel op de roeivereniging, stappen in, roeien, en gaan daarna weer weg. Focus op de sport. Geen geouwehoer onder de douche, geen nazit aan de bar, of hangen in de hoek..

Wat mis ik dat. En volgens mij ben ik niet de enige. Een roeivereniging is meer dan alleen een plaats om te sporten, ‘dan waren we wel een sportschool’, het is ook een plek waar je elkaar treft, waar je belang aan hecht dat t er is, waar je je voor inzet. Ik betrap me er op dat als je alleen maar roeit en niet elkaar treft, consumentisme op de loer ligt. ‘ze hebben het gras niet gemaaid, mijn boot is niet schoon.’

Voor de vernieuwde ‘Handleiding voor het oprichten van een roeivereniging’ – verschijnt in het najaar – hebben we een aantal oprichters van roeiverenigingen gesproken. Niet degenen die nu aan het roer staan, maar degenen die ooit het vuurtje hebben aangestoken. De durfals die zo maar uit het niets beginnen. Geen boten, geen leden, geen locatie en dan gewoon roepen: ‘Ik begin een sportvereniging’. Dan ben je een held. Vaak beginnen de gesprekken met die starters wat schuchter ‘waarom bel je me’, maar al snel komen herinneringen weer boven en worden ze onstuitbaar enthousiast. Alsof je het vuurtje van toen weer even aanblaast. Wat opvalt bij die pioniers? Het begint dat ze zelf willen sporten op het water. Sommigen komen helemaal niet uit de roeisport, maar het water trekt. Het begint met focus op de sport, de hardware: accommodatie, boten, roeiwater, etc.. Maar wat zie je ook? Al heel snel wordt er gebouwd aan de vereniging, aan de cultuur, het samenzijn, het besef dat je samen verder komt. ‘Koop zo snel mogelijk een koelkast en zet die helemaal vol’, zei één. Zo praktisch kan dat zijn.

Het woord vereniging komt natuurlijk van verenigen. ‘Samenvoegen’, volgens Van Dale. Een vereniging is geen bedrijf of instituut waar je klant bent, maar een gemeenschap van mensen met een gezamenlijk belang. Gemeenschap. In het fries: mienskip. Die mienskip, daar moet je aan werken. Dat is meer dan in een bootje stappen afdrogen en weer weg. Best lastig in deze tijd dus. Misschien vind ik het daarom extra leuk dat bijvoorbeeld Martin Paasman op de faceboekpagina marathonroeien iedere week herinneringen ophaalt aan een marathon die niet doorgaat, de Noordhollandtocht, de 24 uur van de Rotte, de IJsselmondetocht, elke week zijn we er toch een beetje bij. En wat geniet ik ook bijvoorbeeld van Gorinchemse roei-junioren die elke week maar weer in aanstekelijke beelden laten zien hoe ze op het water en met elkaar plezier hebben. Ik hoor van verenigingen met virtuele borrels,van spelletje, uitdagingen. Allemaal zaken om de mienskip actief en levend te houden. Trots ben ik op al die initiatieven die laten zien dat mienskip in de roeiwereld veel meer is dan ‘mijn schip’. Koester dat en hou vol. Roeien doe je samen.


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.

Lees alle bijdragen van FeikeTibben hier.



Knieblessures? Laat ze ons weten!

In het juni-nummer (Roei! 38) schreven we over ‘lage rugpijn, de plaag van de roeisport’. Omdat dat helaas niet de enige blessure is die roeiers treft gaan we een kortlopende serie maken over roei-gerelateerde pijn in knieën, ribben, schouders en polsen. Dat doen we samen met roeifysiotherapeut Sido Vleer (Fysiofysiek, Amsterdam), waarbij de praktische insteek voorop staat: hoe herken je het, wat kun je er zelf aan doen met gerichte oefeningen, en wanneer is het verstandig hulp in te roepen? Inbreng van lezers wordt erg gewaardeerd. In het oktobernummer, Roei! 40 gaat het over knieblessures.
Heb je zelf vragen of klachten over knieblessures, mail die dan aan redacteur Jos Wassink via jos@roei.nu.


Artikel gemist? Lees het hier!

Even wachten tot het geladen is…



Doodgaan…

Door Evelien Korving | 6 juli 2020

Het zit me ernstig dwars. Geen wedstrijd, geen stok achter de deur. Waarom nog hard trainen als er niet toegewerkt kan worden naar de apotheose: dé wedstrijd?!

Het zit in mijn bloed: competitie drijft mij tot beter presteren. Niet alleen met sport ook met werk. Met de coronacrisis zijn alle vergaderingen tot MEET/ TEAMS of ZOOM-bijeenkomsten teruggebracht. Heel efficiënt maar minder dynamisch. Mijn zitvlak heeft het wel naar zijn zin. Niet ik! Menselijk contact, interventie, het reageren op elkaars woorden of non-verbale boodschappen; het is allemaal afgevlakt.

“Expressieve types hebben prikkels nodig ” las ik net vanmorgen in de krant. Precies! Dat herken ik. Ik vaar en leef op (nieuwe) prikkels. Bijvoorbeeld: Iemand aan de kant, een coach, een fietser, een hardloper of wie dan ook en ik ga meteen beter en harder roeien. Het zit al in die kleine dingen.

Daarnaast telt ook de intrinsieke motivatie. Een horizon, een doel, dát motiveert. Het toewerken naar iets levert drijfkracht. In dit geval is dat de wedstrijd, de competitie. En daarna het voldane, het heerlijke gevoel, ná een zware training of een wedstrijd. Het gevoel dat je de wereld aankan en je zó de wedstrijd nóg een keer kan varen om die paar seconden die je hebt laten liggen,  nog even goed te maken. Want ja! Je bent nu op stoom geraakt! Je kunt het!

Maar dát gevoel heb ik al een tijd niet meer. En dat zit me ernstig dwars. Het verlangen om weer 30 minuten tempo 31 te draaien… ik kan het me nauwelijks nog voorstellen. En wat te denken van 1000 meter tempo 34… Na 250 meter ben ik nu al uitgeput. En natuurlijk vol excuses: de wind, de golven, troep in het water, een ochtendhumeur, slecht geslapen…? Het komt allemaal voorbij, zo alleen in je skiff.

Ik kan niet wachten tot ik weer in de vier kan stappen en we het met elkaar kunnen doen. Met z’n vieren. En dan doorstampen. Totdat je niet meer kan… en dan tóch nog doorgaan!

Het euforische gevoel erna. Dát is het verlangen naar ‘doodgaan’ en weer opstaan.


Evelien Korving, geboren in 1963, roeit sinds de zomer van 2004. Voorheen waren judo, zwemmen, tennis, basketbal en wielrennen haar sporten. Maar bovenal: alpinisme. Als jong kind namen haar ouders haar mee de Alpen in. Dat leidde in de puberteit tot het volgen van klimcursussen en vanaf haar 18e tot het gidsen van groepen in de Alpen. Aan die klimpassie kwam een ongewild einde door een zware schouderblessure. Na de revalidatie daaraan, vooral door roeien bij RV Rijnland in Voorschoten, werd dit de nieuwe passie. Al in 2007 deed ze mee aan haar eerste FISA-Masters in Zagreb. Ze woont sinds 2015 aan de Hollandse IJssel in Gouda, en ook dáár kan geroeid worden.

Lees alle bijdragen van Evelien Korving hier.



Herstart seizoen 2020

Door Kees Verweel | 4 juli 2020

Sinds woensdag stroomt Facebook en Instagram vol met foto’s van teams van sloeproei(st)ers die met een hele grote smile weer aan de riemen hangen. Terwijl iedereen ervan uitging dat we tot eind augustus niet konden trainen, was er vrij onverwacht groen licht voor sloeproeien. Vele teams staken woensdag gelijk van wal, om na al die maanden geduld weer de blaren op de handen te roeien.
Seizoen 2020 is dan eindelijk alsnog van start gegaan. Ik moet nog heel even geduld hebben. We hadden nog wat klussen aan de Seelandia gepland, en omdat we dachten daar nog maanden de tijd voor te hebben waren de werkzaamheden nog niet uitgevoerd. We willen een elektrische lenspomp inbouwen, en het snelheidslog moet nog worden ingebouwd en aangesloten. Al met al nog wel wat werk, dat nu staat ingepland voor aanstaande maandag. Dan kan de sloep dinsdag weer te water en kunnen ook wij vanaf woensdag eindelijk weer trainen!
Het zal toch vreemd zijn, schouder aan schouder zitten met je mederoeiers, maar ik kijk ernaar uit! We moeten met ons clubje ook na gaan denken over de rest van dit jaar. We zijn een team in opbouw, dus kunnen nog wel enkele leden erbij hebben. Dus de werving die abrupt stopte half maart gaan we weer oppakken.
En dan is er de grote vraag of we nog één of enkele wedstrijden gaan doen dit jaar. Er staan nog 9 wedstrijden op de kalender, en omdat iedereen weer kan trainen kunnen de teams zich in ieder geval conditioneel voldoende voorbereiden. Maar het is afwachten welke wedstrijden echt door zullen gaan. Evenementen organiseren blijft een uitdaging, want zelfs met de verruimingen sinds 1 juli is het de vraag of de gemeente vergunning geeft, en zul je als organisatie er rekening mee moeten houden dat het evenement op het laatst afgelast moet worden door een onverhoopte aanscherping van de maatregelen.
Voorlopig gaan wij eerst maar weer lekker trainen, nieuwe leden werven en houden we de websites van de organisaties goed in de gaten! Eindelijk weer het geluid van de riemen die tegelijk in het water plonzen, de cadans weer zoeken met het team, het luie coronazweet er weer uit roeien!!


Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen.
Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.

Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.



Achteruitfietsen op de snelweg

Door Feike Tibben | 3 juli 2020

‘Volle fietspaden met verschillende snelheden. Dat kan niet allemaal naast elkaar.’ Dat was het pleidooi van ANWB-directeur Frits van Bruggen recent in het AD in reactie op het steeds populairdere e-biken. En met een ‘anders vallen er nog meer doden,’ zette hij zijn woorden kracht bij. Nog meer doden? Huh? In ons overvolle land hebben we wandelpaden, fietspaden, woonerven, voetgangerszones, fietsvoorrangswegen, lokale wegen, provinciale wegen, autowegen, snelwegen, waterschapswegen, ruiterpaden, mountainbikepaden, rolstoelpaden… allemaal om de verkeersstromen zo goed mogelijk te uit elkaar te houden. En voor de ANWB is die deling nog steeds niet genoeg om te zorgen voor een veilig verkeer? Kom even bij ons kijken, wielrijdersbond!

Want hoe anders is dat op het water. Los van een enkel stukje water speciaal voor snelvaren, waterskiën of beroepsboten is ons water één grote speeltuin. Geen aparte stroken voor kanoërs, voor sloepen of voor vrachtverkeer. Vooruit, achteruit, gemotoriseerd, ongemotoriseerd, zeilend, suppend of zwemmend, sportief, recreatief en beroeps, het krioelt door elkaar heen. Het idee van goed zeemanschap was misschien ooit een even praktische als romantische manier om vrijheid en verantwoordelijkheid recht en ruimte te geven. Maar dat beroep op goed zeemanschap voelt op een toenemend aantal plekken, zeker in de steden, niet meer als een kundig en verantwoord met elkaar omgaan, maar meer als russisch roulette. De vraag is niet óf je moet uitwijken, bijsturen, inhouden of remmen als je midden in een training met je skiff, dubbel, vier of acht tussen brugspringers, rosésloepers, spookzwemmers, of ‘surfende’ strijkijzers manoeuvreert, maar wannéér.

Om beginnende roeiers veiligheids-alertheid bij te brengen leert Theo van den Broek (Saarrowingcenter) zijn roeiers: ‘roeien is als achteruitfietsen op de snelweg: het is ongemakkelijk, onhandig en het verkeer om je heen is groter en gaat bovendien sneller dan jij. Onthoud dat.’
Dat achteruitfietsen wordt er in onze boten niet altijd gezelliger op. Op veel plekken was het al druk, de afgelopen jaren is het drukker geworden en het wordt nog erger. ‘Een volle boot’, duidt steeds vaker niet op een volledige bemanning maar op een hooswaardig schip. En goed zeemanschap verwordt tot ‘goed scheefvaarschap’ of een chagrijnig ‘goed schreeuwmanschap’. De Volkskrant wijdde afgelopen week een artikel aan de toegenomen drukte. Citaat: ‘Vooral de sloepenmarkt is geëxplodeerd. Laatst was ik nog varen van Amsterdam naar de Kaag. Je kon over de sloepen lopen. Ik kon niet eens meer aanleggen en moest mijn boot voor anker leggen.’ (De man was sloepvaarder) De regionale krant Stentor citeerde eerder een bootverhuurder: ‘Het is het ergst op hete dagen. Dan zijn er veel aso’s, testosteronbommen die onder de brug nog even hard optrekken, zodat het water tegen de onderkant van de brug (!) aan komt”.

En daartussen sporten wij dus…

Wordt ‘t niet tijd dat we op een aantal plaatsen afspraken maken over gebruik van het water, ter bescherming van onze sport én onze eigen veiligheid? Veldsporten zijn heer en meester binnen de lijntjes. Zaalsporten hebben de bescherming van vier muren en een dak, en ook wielrennen en schaatsen hadden al snel na het begin van de sport de eerste afgesloten stukken parcours waar sportmensen veilig konden trainen. Wielrennen en schaatsen zijn ongeveer even groot als wij (beide ca 36.000 leden), maar hebben inmiddels beduidend betere voorzieningen:
schaatsen: 30 ijshallen en 90 skeelerbanen
fietsen: 75 wegparcoursen, 5 wielerbanen, 67 veldritbanen, 223 mountainbikevoorzieningen en 49 BMX-banen.
Allemaal afgesloten, veilige parcoursen.

En wij? Wij sporten op 5 roeibanen… als we tenminste ruim rekenen (zie vorige week). En wie daar niet roeit, fietst dus week in week uit achteruit op de snelweg… je zou je handen voor je ogen doen.


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.

Lees alle bijdragen van FeikeTibben hier.



Virtual Championships

Door Marieke Bal, British Rowing | 30 juni 2020

Tot minstens september vinden er in Engeland geen roeiwedstrijden op het water plaats. Reden genoeg om een virtuele wedstrijd op te zetten! Mijn collega’s en een grote groep vrijwilligers zijn de afgelopen twee maanden bezig geweest met het organiseren van de eerste British Rowing Virtual Championships. Een wedstrijd op de indoorroeimachine maar dan vanuit je huis. Het aantal deelnemers kwam hoger uit dan verwacht, 1221 entries uit 30 landen. Ik zag in verschillende races Nederlandse namen voorbij komen en dat vind ik altijd leuk om te zien!

Het format was zoals je van een regatta verwacht, heats op zaterdag, finales op zondag. Voor alle leeftijden en over 2 kilometer en over 500 meter. Nu komen er wel andere dingen bij kijken als je dit volledig online gaat organiseren. Zo werkten we met het Nederlandse TimeTeam voor de live tracker en resultaten (wat ze natuurlijk ook voor races op het water doen) en hadden we een productiebedrijf ingehuurd om de livestream aan elkaar te praten, de juiste informatie te laten zien en we hadden zelfs een aantal atleten met een livestreamverbinding zodat je ze kon zien tijdens de race terwijl je ook de tijden zag van de rest van het veld en de commentator.

Waar ik vooral enthousiast van werd is de mogelijkheden voor dit soort wedstrijden in de toekomst. Het neemt alle barrières weg die mensen zouden kunnen hebben bij het deelnemen aan een roeiwedstrijd zoals reistijd, kosten, materiaal. Afgelopen weekend had je een ergometer nodig waar je je laptop of telefoon op aan kan sluiten. Zo kan je een wedstrijd houden met mensen over de hele wereld en je kan ze ook nog volgen op je scherm om te zien of je voor- of achterligt. In bijna alle wedstrijdvelden waren er deelnemers die pas een paar maanden geleden begonnen waren met ergometeren. Dit blijkt dus een heel toegankelijke wedstrijd voor beginners en velen deden het verrassend goed.

Virtuele wedstrijden zouden ook opgezet kunnen worden om scholen tegen elkaar te laten racen tijdens de gymles, of sportscholen / crossfit boxen kunnen elkaar uitdagen voor een 500 meter of andere afstand. De kansen zijn eindeloos met deze aanpak en zo zie je dat er ook positieve dingen uit lockdown komen.


Marieke Bal is Head of Membership bij de Britse Roeibond. Ze kwam in 2005 voor het eerst in aanraking met roeien toen ze lid werd van Tilburgse Studenten Roeivereniging Vidar en is sinds 2014 in een boot te vinden op de Thames in London. Momenteel maakt ze deel uit van de damessectie bij Tideway Scullers School.

Lees alle bijdragen van Marieke Bal hier.



‘And now, for something completely different’

Door Willem van Schelven | 29 juni 2020

…om nog maar eens een gevleugeld woord uit het ongeëvenaarde vliegende circus van Monty Python aan te halen.

Want we hadden het zo mooi bedacht, met de nieuw opgetuigde en uitgebreide Commissie Masters Wedstrijden. Dit jaar zouden we van start gaan met een ‘Leeftijdscategorie X’ : de 22- tot 27-jarigen, die steeds buiten de boot vallen bij alle Masterswedstrijden: afgestudeerd, met een baan begonnen, geen tijd meer om tweemaal per dag te trainen. Waardoor je de ‘echte’ toppers niet meer bij kunt houden in het seniorenveld, en ook nog niet mee mag doen bij de ‘ouwetjes’.

We hadden een workshop georganiseerd op het roeibondsymposium in januari, alle [on]mogelijkheden en uitdagingen op een rij gezet. Zelfs – als pilot – die piepjonge Masters in de programmering van de Dutch Masters Open – rond deze tijd – al een plek in het programma gegeven.

Het gáát gebeuren, die ‘Categorie X’, dat staat vast.

Maar tijdens onze eerste weer ‘fysieke’ vergadering, een paar weken terug, kwamen we tot de vaststelling dat we nu toch eerst maar eens naar ‘iets totaal anders’ moeten kijken: hoe kunnen we van het lopende seizoen nog iets redden? Hoe kunnen we onze doelgroep, de Masters die wedstrijden willen varen, een perspectief bieden? Een horizon die íéts dichterbij ligt dan de – gelukkig weer naar achteren verschoven! – Head 2021 ?

Een perspectief dat óók rekening houdt met de RIVM-motto’s en met het tweede golf-risico:

  1. niet te veel volk op één plek
  2. organiseer het zo, dat mensen niet uit het hele land bij elkaar komen <de Veiligheidsregio’s willen reizen voorkomen>
  3. beperk voor de organisatie het risico van hoge kosten, mocht die tweede golf alsnog je wedstrijd onmogelijk maken.

Kortom: laten we, samen met de wedstrijdorganisaties, kijken of we de zaken kleiner en regionaal kunnen aanpakken. Met als streven: elke maand in iedere regio een evenement. Voorbeelden voor de maand september :

  • Cottwich-Almelo regatta (regio Oost)
  • Abeelenrace (Middelburg / Zuidwest)
  • AA-race (Alkmaar / Noordwest)
  • Amstelbeker (Amsterdam) (ook skiffs en tweeën?)

Bij dat laatste voorbeeld: misschien bij sommige wedstrijden wat meer / óók kleine nummers uitschrijven? Want hoewel collega Pien van der Hoeven in de jongste editie van Roei! schreef “Niet iedereen stapt met plezier in een skiff”, zie je inmiddels óók ontluikende scull-liefde bij meerdere voorheen verstokte boordroeiers, die de ergo zó zat waren dat ze tóch dat ‘breien’ maar eens gingen proberen…

In mijn vorige bijdrage schreef ik : ‘Op naar de Goudse Mijl’. Blijkt dat de organisatie in Reeuwijk inmiddels besloten heeft 2020 af te gelasten, o.a. vanwege “…de beperkingen om in tweetjes, viertjes of een acht te kunnen trainen” en de onmogelijkheid om “…iets van ploegritme, laat staan wedstrijdritme op te bouwen.”

Maar wedstrijdritme hebben we toch geen van allen? En vanaf overmorgen mogen we weer in die vier, want het verbod op ploegroeien is onverwacht vroeg opgeheven! Dus we hebben nog bijna drie maanden om te trainen, en velen doen een vakantie in eigen land, of gaan zelfs helemaal niet weg. Als we de inschrijvingen voor de Goudse Mijl nu eens beperken tot de roeiers uit de regio, alleen Zuid-Holland ?

Ik ga maar eens bellen met wedstrijdleider Tjeerd Meij !

Dutch Masters Open 2019

Willem van Schelven (1948) roeit wedstrijd vanaf zijn veertiende en gaat niet van die verslaving af komen. Coachte lange tijd, zowel junioren, senioren als Masters, van beginnelingen tot WK-gangers. Is lid van Poseidon, maar roeit ook vanuit huis op de Hollandse IJssel, en op de Willem-Alexander Baan.  Is mede-oprichter en secretaris van SWMN, lid van de Commissie Wedstrijden van de KNRB, initiatiefnemer van de Dutch Masters Open  en adviseur bij Waterline. Hoopt als trotse opa dat hij minstens één van de drie kleinkinderen later nog een keer een wedstrijd zal zien winnen.

Lees alle bijdragen van Willem van Schelven hier.