Narrow escape op de oceaan

Door Kees Verweel | 23 januari 2021

Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen. Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien. Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.


Gezien de huidige lockdownmaatregelen die deze week ook nog eens fors aangescherpt zijn, was te verwachten dat er ook in 2021 sloeproeiwedstrijden geannuleerd moeten worden. De Harlingen-Terschelling race organisatie stuurde afgelopen zondag een persbericht met het nieuws dat deze Koninginnenrace wederom niet doorgaat. Afgelopen woensdag meldde de organisatie van het Harlinger Kampioenschap Sloeproeien ook dat ze editie 2021 annuleren. Ik ga ervan uit dat er – helaas – nog vele races komen te vervallen, zeker in de eerste helft van dit jaar. Volkomen begrijpelijk, maar tevens erg frustrerend. En niet leuk om dit soort updates op sloeproeienNL te moeten zetten, veel liever plaats ik uitslagen van wedstrijden en nieuwsberichtjes van teams die volop aan het trainen zijn!

Afgelopen week deed zich een vreemd voorval voor. Toen ik dinsdagochtend vroeg op mijn mobiel keek, zag ik een gemiste oproep van maandagavond laat, en op de voicemail stond een bericht van de Nederlandse kustwacht. Men had mijn telefoonnummer op sloeproeienNL gevonden en het verzoek was om zo snel mogelijk terug te bellen. Direct gingen alarmbellen rinkelen, maar tegelijk kon ik met geen mogelijkheid bedenken waarom ze juist mij zochten? Dus om 7:15 uur gebeld met Den Helder, waar de dienstdoende medewerker wel de notitie vond van het telefoontje, maar niet de reden waarom, dus hij beloofde dit even uit te zoeken en me terug te bellen. Ik snapte er nog steeds niks van!

Een narrow escape | Foto Jasmine Harrison

Een paar uurtjes later kwam het verlossende telefoontje: men had een noodsignaal opgevangen vanaf de Atlantische oceaan! En vanuit dit bericht begreep men dat het om een kleine roeiboot ging, waarop men via Google bij sloeproeienNL terecht was gekomen en zo bij mij. De vraag was of ik meer wist, en eventueel meer gegevens had van deze boot en de organisatie van de Atlantische race. Omdat ik de Talisker Whisky Atlantic Challenge volg via de YB pagina, maar ook via Facebook en Twitter, had ik toevallig gezien dat bij de laatste deelnemer in het veld – Jasmine Harrison – die als ‘Rudderly Mad’ solo meedoet, in de nacht van zondag op maandag een incident was. Deze jongste vrouwelijke deelnemer ooit werd om 04:00 uur lokale tijd gewekt door haar AIS alarm. Er bleek een groot schip – boorschip Stena Forth – op ramkoers te liggen met haar 7 meter korte roeiboot. Op de foto die ze maakte is te zien dat het schip rakelings langs haar roeiboot is gevaren! Dus zelfs op die grote weidse Atlantische oceaan kun je zomaar overvaren worden. Maar hoe kwam dit bericht bij onze Kustwacht terecht? Wellicht heeft Jasmine een EPIRB-noodsignaal uitgezonden? Afijn, ik kon de medewerker van de Nederlandse Kustwacht vertellen dat alles goed was afgelopen, en ik heb de contactgegevens van de organisatie van de Atlantic Challenge gemaild.

Over de Challenge gesproken, dit weekend finishen de Atlantic Dutchesses na ruim 43 dagen roeien! We gaan weer Nederlandse geschiedenis schrijven, want de dames zijn het 1e Nederlandse damesteam dat deze tocht volbrengt, en in het klassement eindigen ze als 7e overall, 6e in de raceklasse, 6e in de ‘fours’ maar vooral 1e in het damesklassement! Morgenmiddag is hun finish op Facebook live te volgen! Dus perfect voor de zondagmiddag 😊.
Vandaag gaat ons luchtruim op slot voor vluchten uit onder andere Zuid-Amerika, dus met een beetje pech staan de dames gelijk voor een nieuwe challenge! Hoewel wat langer op Antigua verblijven geen echte straf is na een fenomenale prestatie!


De laatste, de eerste…

Door Feike Tibben | 22 januari 2021

Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Lees alle bijdragen van Feike hier.


De Talisker Whiskey Atlantic Challenge zit in z’n eindspurt. De eerste boten zijn binnen, met natuurlijk een fantastisch record van Mark en Kai, the fastest double crossing the atlantic. Niet de snelste transatlantische roeiploeg ooit, dat was Mark in z’n eentje een paar jaar geleden, maar hé: wat een prestatie.
De tweede nationale trots de ‘queen of hearts’ van de Fries/Zeeuwse vrouwenploeg ‘The Atlantic Duchesses’ ligt ruim op kop in het vrouwenveld en komt volgens de leaderboard op taliskerwiskeyatlanticchallenge.com over een paar dagen, op 25 januari om 4.35, aan (live te volgen). Weer oranjeboven die de wereldzee bedwingt.
Het derde Nederlandse team, de Gelders/Overijsselse combi ‘Dutchess of the sea’ mag nog iets langer genieten. Voor hen eindigt de oversteek op 10 februari. Da’s toch al bijna vier weken achter de eerste ploeg. Man, wat ligt zo’n veld uit elkaar.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar haast vanzelf ga ik in zo’n race wat naar achteren kijken, want wat gebeurt daar. Daar zitten ze verhalen. De laatste in de race is Jasmine ‘Rudderly mad’ Harrison. Dat is ze steevast en ik vermoed dat ze die rode lantaarn vasthoudt. Op het moment dat ik dit schrijf zit ze echt midden op de oceaan en moet ze nog 1497 NM (2772 km).
1497 NM, dat is 693 keer de Bosbaan op en neer of voor Niki van Sprang: 328 keer hen en weer tussen den Helder en Texel. Naar verwachting komt Jasmine op 20 maart aan in Antigua: ze is dan net geen 100 dagen op zee geweest, in d’r eentje, in een bootje. Ze belt wel elke dag haar moeder, dat dan weer wel.


Jasmine komt uit Thirsk, Yorkshire, een slaperig dorpje tussen de dales en de moors en met als belangrijkste trekpleister het ‘the world of james herriot experience center’, (je hoort ‘t klinken: ‘this puts Thirsk on the international map’). Anderhalf uur van zee, met als enige watertje de Cod Beck… je kunt er verdorie net een kano op kwijt.  Ik moet er wel eens door zijn gekomen toen ik nog in Hull studeerde en in de weekenden een rondje North York Moors National Park fietste. Dat was begin jaren negentig. Jasmine was toen nog niet geboren.

Als je op de site van Jasmine kijkt, lees je een leuk verhaal hoe ze tussen het biertappen en het geven van zweminstructie tot dit besluit kwam. Natuurlijk heeft ze net als de andere ploegen een goed doel dat ze ondersteunt, maar zij wil meer. Ze wil ook een inspiratie zijn voor jongeren, vrouwen om grenzen te verkennen en die te slechten. ‘Ik wil meer jonge mensen, vooral meisjes, inspireren om gewoon iets te proberen. Hoe meer het je bang maakt, hoe meer prestaties je kunt behalen. Als je iets wilt doen, is het NU het moment.
Ik snap nu ook waarom ze het motto van Mark Slats (ze vaart in zijn oude boot) ‘be stronger than your excuse’ gewoon heeft laten staan.

Prachtig verhaal, mooie inspiratie, vast niet het laatste wat we van deze 21-jarige horen. Het zou zo maar kunnen dat we over enige tijd in Thirsk naar het Jasmine Harrison Experience Center kunnen. Al vermoed ik dat zij zelf zo’n bezoek zou ontmoedigen en ons er uit zou bonjouren met de woorden ‘Get out and do something’.
Nog 50 dagen dan is ze over. Ook de laatste is dan de eerste.
PS Aan mijn dochters: Wáág het niet 😊  


Vijf kilo zwaarder

OProeien toen – 23

Door Jan Op | 19 januari 2021

Ik, Jan Op den Velde, 89 jaar, roeide voor Laga in de periode 1950-1954. De omstandigheden uit die jaren schets ik graag.
Vanaf OProeien toen – 1 is het een doorlopend verhaal. Via deze link vind je ze allemaal.


Met het Koninklijke blik op zak beginnen de voorbereidingen voor de wedstrijd om de eer van Delft en al zijn inwoners. Want de toenmalige bevolking was voor een groot deel ook onze aanhang. Er was zelfs een zeer trouwe gepensioneerde inwoner/supporter die altijd met ons mee fietste. Hij moet na een paar jaar in staat zijn geweest elke coach van advies te dienen.

Voor het aanstaande HOOFDnummer wordt hard getraind. Ook andere voorbereidingen spelen een rol: voeding. Ondanks het afschaffen van de voedseldistributie (maatregel uit de oorlog) is voedsel eenzijdig afgestemd op de lokale oogst en het klimaat. Import uit het buitenland bestaat nauwelijks. Supermarkten zijn een onbekend begrip.
Uit de annalen:

…het ontbijt, evenals de lunch, bestaat uit een grote hoeveelheid boterhammen belegd met wat jam of pindakaas. Ons maandgeld is niet voldoende om duur beleg als kaas te kiezen. Een eitje? Een dure luxe. Als je bijvoorbeeld van de ouders er een had meegekregen waren de huisgenoten in staat om het onderling te verdelen …Weinig (duur) fruit.

 De huidige voedingsgebruiken en stimulerende middelen waren toen, in 1951, onbekend. Opvattingen over “krachtvoer” en dergelijke middelen zijn uiterst primitief en kunnen zelfs als negatief worden aangemerkt (suikerklontjes in citroensap). Wij verdachten de concurrentie, met medici als oud-leden, ervan wel degelijk te worden voorzien van wondermiddelen].

Een baantje, 3000 meter, oefenen levert al bewonderaars op, zie de foto. De nummer 2 is de “opvoeding” van vorig jaar nog niet helemaal te boven gekomen)

Een statistiekje: gewichten (kg):
Njord: boeg 71,  2 72,  3  82,  4  90,  5  93,  6  83,  7  74,  slag 81  gemiddeld 80,75
Laga  : boeg 76,  2 78,  3  81,  4  81,  5  92,  6  86,  7  87,  slag 73  gemiddeld 81,75
De zwaargewichten zijn ook in lengte de meerderen: 1,92/1,95 meter.

Bij aankomst werden bij Laga alle kandidaten gewogen. Net 18 geworden woog ik 76 kg. Nu, op een paar maanden na, 2 jaar later: 81 kg. Zou ik inderdaad in die twee jaar 5 kilo spieren erbij hebben geroeid? Of ligt het aan het primitieve wegen?


Geheimen van de winnaars

Door Roei!-redacteur Jos Wassink | 17 januari 2021


Oceaanroeiers Mark Slats en Kai Wiedmer (Rowing4Cancer) kwamen afgelopen donderdag in alle vroegte aan op Antigua als eerste ploeg van de Talisker Whisky Atlantic Challenge 2020. Met hun tijd van 32 dagen, 22 uur en 13 minuten zetten ze een nieuw wereldrecord voor de oversteek in een tweepersoonsboot. Ruim voor de vloot van vierpersoonsboten.

Wat doen zij, waar anderen het laten liggen? Tijdens het ontbijt op zondag maken ze even tijd om bij te praten met Roei!. Zeemanschap, zegt Kaj. Goed zorgen voor de boot, zegt Mark. Bij rustig weer gaan ze overboord om de romp glad te maken, bij zwaar weer trimmen ze de balans, en bij tegenwind gaan zij er juist hard tegenaan omdat de andere ploegen hun krachten dan sparen. Bij slecht weer is veel te winnen, weet Slats. Daarnaast hielp de tactische ondersteuning van Dick Koopmans vanuit Nederland. Die adviseerde hen voor de laatste dagen zuidelijker te gaan varen omdat hij zag dat ze dan wind en stroom mee zouden krijgen in hun eindsprint naar de Carieb. Hun volledige verhaal, en dat van de damesvieren Atlantic Dutchesses en Dutchesses of the Sea, in het februarinummer van Roei!.

Mark Slats en Kai Wiedmer na een nachtje slapen, een douche en een verschoning.
Foto: Atlantic/Campaigns/Talisker Whisky Atlantic Challenge

Sport gaat over verlangen

Door Feike Tibben | 17 januari 2021

Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Lees alle bijdragen van Feike hier.


Van een aantal lezers kreeg ik reactie dat mijn stukje van vorige week een tikkie of twee te positief zou zijn. Ik riep toen verenigingen op om als we zometeen als sportclubs weer langzaam open gaan, zich niet alleen te richten op eigen leden, maar gelijk de deuren op te te zetten voor nieuwe sporters, mensen die weer willen gaan bewegen, die de ruimte op het water zoeken.
De essentie van de reacties was ongeveer: 

‘We hebben als verenigingen wel wat anders aan ons hoofd’
‘We zijn al blij als onze leden weer wat sport kunnen bieden.’
‘Ik hoop dat we ons ledenaantal weten vast te houden.’

Natuurlijk was achteraf gezien de timing van het artikel wat ongelukkig, zo net vóór de aankondiging van verlenging van maatregelen, en midden in een golf van de nieuwe virusmutanten die de opluchting van het vaccineren lijkt uit te doven. Maar toch…
Wellicht zullen er leden zijn die opstappen. Dat gebeurt elk jaar en misschien dit jaar nét wat vaker.
Maar aan de andere kant zullen er veel meer mensen zijn die op zoek gaan naar een nieuwe sport, die openstaan voor nieuwe ervaringen, die een sport zoeken die veilig is, die ruimte biedt. Echt waar. Misschien is het nu nog ver weg, maar het gaat gebeuren. Over enkele maanden al.
Juist wij als roeisport kunnen hen nieuwe uitdagingen en nieuwe ruimte bieden.  

Maar er is nóg een reden om energie te steken in het nadenken over nieuwe leden: de vitaliteit van de vereniging zelf. Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik vind het best wel een beetje saai. Bij gebrek aan elkaar zien, bij gebrek aan evenementen raakt er meer leeg dan alleen de agenda.
Zouden we nu niet juist dit jaar niet heel nieuwe dingen kunnen proberen op de verenigingen, andere groepen aanspreken, andere instructievormen zoeken. Niet meer van hetzelfde, maar meer van het andere. Voor de sporters, én voor de verenigingen. Juist daarmee houden we leden binnen, juist daarmee bieden we onze leden nieuwe lol in de sport en juist hierdoor worden we aantrekkelijk voor nieuwe groepen. Er is tijd en er is ruimte voor inspiratie.

Op internet vind je het boek voor de nieuwprijs van 35 euro en ook voor veel minder tweedehands.

Ik schreef hier vorige week dat sportstimuleringsprogramma’s voor niet-leden lonen, óók voor verenigingen. Voor wie het onderzoek dat ik aanhaalde te zware kost vindt en liever hands-on werkt: kijk eens in het grote ideeënboek voor sportclubs: verhalen uit de praktijk van andere verenigingen en uit andere sporten. Je wordt alleen al vrolijk van al die energie, en je wilt gewoon aan de slag.

Sandra Meeuwsen schreef ‘t al in haar ‘kritiek van de sportieve rede’: sport gaat over verlangen.


WK St Ayles skiff in 2022 in Zeeland

Door Kees Verweel | 16 januari 2021

Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen. Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien. Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.


Wat een ongelofelijke opmars heeft de St Ayles Skiff (zie ook roeimuseum.nl)gemaakt! De eerste boot werd in 2009 gebouwd in Schotland, en binnen een jaar startten meer dan 30 teams met de bouw van hun eigen sloep. Deze zeewaardige, elegante houten 4-riems skiff is 6,58 meter lang, 1,70 meter breed en weegt slechts 150 kg. De St Ayles Skiff is als bouwpakket te koop, en kan in korte tijd zelf gebouwd worden. Bovendien heeft de sloep een vriendelijke prijs, voor circa € 4.000,- heb je het complete bouwpakket, en na circa 500-600 uren werk (reken op wat meer uren als je onervaren bent) kun je met je team van slechts 4 roeiers en een stuur met deze snelle sloep de woelige baren op. Inmiddels zijn er wereldwijd al bijna 250 gebouwd, en varen er sloepen van dit type in Nederland, Engeland, Schotland, Noord-Ierland, Australië, Nieuw-Zeeland, de Verenigde staten, Canada, Frankrijk en zelfs in Egypte en China!
Iedere 3 jaar organiseert men Wereldkampioenschappen – Skiffie Worlds – en hoe gaaf is het dat deze volgend jaar in Nederland zijn! Vanuit contacten tussen de Dutch St Ayles Rowing Association (DARA) en de Veerse Meer Sloepenrace organisatie is vorig jaar het idee ontstaan om dit event naar Nederland te halen, en ik kondigde begin januari in deze blog al aan dat de SASI (St Ayles Skiff International) heeft besloten om de editie 2022 in Zeeland te organiseren, van 27 juni tot 2 juli 2022.
Als Veerse Meer Sloepenrace websitebouwer en -beheerder werd mij gevraagd of ik de site en social media op me wil nemen voor dit event, en uiteraard wil ik hier aan meewerken! Dus afgelopen week heb ik een aparte site gebouwd – www.skiffieworlds2022.com – die gisterenmiddag live ging, en die gelijk al ruim 200 unieke bezoekers opleverde, waarvan een groot deel uit Engeland, Schotland en Noord-Ierland. En de eerste vragen of men dit jaar aan de Veerse Meer Sloepenrace kan meedoen om alvast ons Zeeuwse water te verkennen komen ook al binnen. Prachtig!

Tevens was afgelopen week de tweede – online – meeting met de FSN Veiligheidscommissie. We hebben veel informatie verzameld, en mogen op de – online – ALV eind februari een korte presentatie verzorgen en onze aanbevelingen delen. Ik ga me door bezig te zijn met dit onderwerp zelf ook steeds meer bewust worden dat er nog veel te verbeteren is op het gebied van veilig (sloep)roeien. Mooi om op deze wijze de kennis te delen en uit te bouwen!

Tja, en dan was er deze week natuurlijk ook de schitterende aankomst van Row4Cancer in de Talisker Whisky Atlantic Challenge! Wat een geweldige prestatie hebben Mark Slats en Kai Wiedmer neergezet. Afgelopen donderdagochtend vroeg in net geen 33 dagen als eerste aankomen, en gelijk een nieuw wereldrecord voor duo’s in handen! De nummer 2, de viermansboot On Shoulders of Giants, komt ‘pas’ vanavond aan, echt een waanzinnige prestatie van onze leeuwen!
En volgend weekend schrijven we opnieuw Nederlandse geschiedenis, want dan arriveren onze Nederlandse leeuwinnen de Atlantic Dutchesses, en ook zijn gaan records breken. Ze zijn nog steeds in een felle strijd met de mannen van For a Fitter Planet. Gisterenochtend lagen ze op de zesde plek overall (en eerste in het damesklassement) 20 zeemijl voor op de heren, maar dat is nu weer teruggelopen tot 11 zeemijl, dus het blijft ongekend spannend!

Kortom, zonder een slag te roeien toch lekker druk geweest deze week! 😊

Overwinning voor de Roei!-redacteuren Wassink (rechts), stuurman Owen (midden) en Termorshuizen tijdens de St Ayles kampioenschappen van Stornoway, Hebriden, Schotland, op 1 juni 2019

Zesduizend kilometer op de Vecht

De een roeit de oceaan over, de ander roeit 6000 kilometer in een jaar op zijn eigen vertrouwde roeiwater. De 33-jarige Peter Florijn deed dat. Florijn begon zijn roeicarrière toen hij studeerde bij Okeanos en roeit sinds 2016 bij RV Weesp.

Hij had zich in januari 2020 voorgenomen om in een jaar 6000 km te roeien. De lockdown maakte het begrijpelijkerwijs wat lastiger want de boel ging twee maanden dicht, dus hij had precies de 300 benodigde dagen beschikbaar bij zijn daggemiddelde van ongeveer 20 kilometer. Hij roeide om dezelfde reden alles in de skiff.

Maar hij roeide ijzerenheinig door op de Vecht en maakte op 30 december die grote afstand vol. Zijn ploeggenoten spoedden zich naar het vlot en hingen hem een lauwerkrans om en drukten hem een bekeer in de handen.
Zo zie je maar, je hoeft niet ver weg te gaan om ver te roeien.


Slats en Wiedmer winnen Talisker Atlantic Challenge

Met de steun van een flinke passaatwind hebben Mark Slats en Kai Wiedmer hun laatste zeemijlen van de Talisker Atlantic Challenge snel afgelegd en zijn als eerste gefinisht na 32 dagen 18 uur en 13 minuten roeien. Bekijk de finish hier.
De nummer twee, een Engelse ploeg, wordt over drie dagen verwacht.
Twee andere Nederlandse teams zijn nog onderweg. De Atlantic Dutchesses zijn de snelste dames en ze worden volgende week zaterdag verwacht. De Dutchesses of the Sea komen rond half februari binnen.

Foto Atlantic/Campaigns/Talisker Whisky Atlantic Challenge

Nieuwjaar: roei-instructie in plaats van familiebezoek

Tekst en foto Lex van Emden, Uithoornse Roei- en Kanovereniging Michiel de Ruyter

In een normale kerstvakantie zijn veel jongeren bezig met de feestdagen. Ze worden dan opgeslokt door het familieleven. Ze denken dan niet aan school en ook niet aan sport.

Deze keer ging dat anders, want door de coronacrisis konden veel gezellige (familie)uitjes niet doorgaan. Ook het afsteken van vuurwerk werd door de regering verboden. De jeugdinstructeurs bij Michiel de Ruyter besloten om op zaterdag 2 januari 2021 toch instructie te geven aan jeugdleden van onder de 18 jaar. Normaal doen ze dat niet op die datum vanwege al dat gefeest maar nu wel omdat veel jongeren met hun ziel onder de arm liepen. In de visie van de jeugdinstructeurs is het beter afleiding te bieden dan dat jongeren kattenkwaad uithalen.  

Het was mistig op 2 januari en eigenlijk twijfelachtig of er wel geroeid mocht worden, want met te veel mist mag er niet geroeid worden. Het was vrij koud, maar daar heeft de instructeur die langs de kant meefietste, meer last van dan de roeiers. De roeiers hadden er echt zin in, ze deden zichtbaar hun best. Met name Julian Croes, in een skiff, maakte erg mooie halen. Dat gaat wat beloven voor het komende roeiseizoen, als we verlost zijn van de coronacrisis. Met een tevreden gevoel zaten de instructeurs na afloop thuis, net als de jeugdige roeiers.

Julian Croes

Waarin Jan een Bosbaanrecord roeit

OProeien toen – 22

Door Jan Op | 12 januari 2021

Ik, Jan Op den Velde, 89 jaar, roeide voor Laga in de periode 1950-1954. De omstandigheden uit die jaren schets ik graag.
Vanaf OProeien toen – 1 is het een doorlopend verhaal. Via deze link vind je ze allemaal.


Een van de journalisten heeft de euvele moed om onze Jonge Vier (terecht?) een ‘opvallend effectief roeiende ploeg’ te noemen. Waarbij een van de bemanningsleden de ‘crack’ wordt genoemd. Hij blijkt daar nogal trots op te zijn en laat dat ook duidelijk blijken. Enige bescheidenheid en het noemen van de medewerking van zijn ploeg zou op zijn plaats zijn. Dus moet hij uit zijn wolk terug op Aarde worden gehaald.

Het toeval wil dat hij terug in Delft over een paar splinternieuwe gympies blijkt te beschikken, een luxe die menigeen moet ontberen. En zijn gedrag wordt daardoor nog meer de ploeg onwaardig. De ploeggeest komt behoorlijk onder druk te staan. Om deze enigszins te herstellen zijn drastische maatregelen gewenst. Als hij even afwezig is haal ik snel een pot menie uit de werkplaats. Met duidelijke letters laten wij de wereld kennis maken met onze bijzondere ploeggenoot. Hij blijkt de eervolle beschildering niet te waarderen.

…is de volgende wedstrijd. In de acht. Op de Bosbaan. Onze enige tegenstander is Nereus. Njord laat lopen om voor Henley te trainen. De start is opnieuw op de rand van afkeuring. De kleine voorsprong die dit oplevert is altijd meegenomen. Plus het effect op de tegenstander. We blijven Nereus voor maar we hebben er wel alles dat in ons zit voor nodig. Eigenlijk dankzij Nereus halen wij de finish in (Bosbaan-)recordtijd. 6.04. Dat record heeft het vele jaren volgehouden.

In de krant: …1000 meter was Laga 1 meter(!) voor. Beide ploegen sloegen daar 33… Maar toen Laga het tempo verhoogde naar 34… Dat waren nog eens tijden (en tempo’s). Als we tegen een huidige acht zouden varen verliezen we met tien lengten.

We roeien niet meer in de vieren. Alle concentratie gaat uit naar het komende Lagalustrum waar de Oude Acht het hoofdnummer is. De bijbehorende beker hoort in onze prijzenkast thuis.


Global Coastal Rowing Calendar op www.peacepigeon.org


De in 2011 naar Denemarken geëmigreerde Nederlander Mark van Herk is gegrepen door coastal roeien, en introduceert zijn ‘Global Coastal Rowing Calendar’. Dat kwam zo, laat Mark weten.

Rechts Mark van Herk | Bron roinfo.dk

“Coastal rowing was een discipline in ontwikkeling. En deze mogelijkheid heb ik met beide handen aangegrepen. Ik merkte, dat als je meedeed aan de Deense kwalificatie, dan kon je meedoen aan het WK coastal rowing in Monaco dat jaar. Zo gezegd zo gedaan, ik ging oefenen in onze single coastal. Mijn strategie was om goed te zijn om terug in de boot te klimmen als ik overboord zou slaan. Dat werkte goed voor mij, omdat ik moest wel twee keer in de boot klimmen tijdens het Deense kampioenschap.
En zo kwam het dat ik Prins Albert ontmoette. Hij groette mij en gaf me een hand. Pas later realiseerde ik me dat hij dat misschien deed uit empathie, want ik finishte immers als laatste, maar ik was al lang blij dat ik niet in het water was gevallen op de live televisieuitzending. Ik verloor wel even de riem uit mijn hand, live op TV, maar gelukkig greep ik snel terug. Coastal rowing is en blijft spektakel.
Tijdens de regatta in Monaco kwam ik twee roeisters tegen uit de USA, die hadden een jaar vrij genomen en hadden om in zoveel mogelijk regatta’s in Europa te starten.

Toen kreeg ik het idee een internationale kalender te maken voor coastal rowing. Coastal rowing is een zeer internationaal milieu, waarbij de deelnemers uit verschillende landen elkaar ontmoeten bij de internationale races. Maar ieder jaar zat ik zelf uit te vogelen waar, wat werd gehouden. Zelfs een goed en tijdig overzicht van de Deense coastal regatta’s ontbrak. Het idee was geboren, en als het idee goed is, dan gaat het zijn eigen leven leiden met een vliegende start, omdat er ook daadwerkelijk behoefte is. Het is gratis, het is voor de bevordering en ontwikkeling van coastal rowing, nationaal en internationaal. Dus, heb je coastal plannen, in binnen of buitenland, plan je seizoen met behulp van de kalender.”
Je vindt de kalender op www.peacepigeon.org. Iedereen kan evenementen toevoegen.

Screenshot van de calendar