Roei!

We zijn op de helft van het roeitoernooi vandaag. Vier van de acht wedstrijddagen zijn geweest. Vanaf morgen gaat het voor sommige atleten al om de plakken. En om het volkslied.

Aan iedereen die me vraagt: ‘Do, hoe is het nou daar?!’ Sorry dat ik jullie niet echt van een duidelijk antwoord heb kunnen voorzien. Mijn avontuur hier laat zich eenvoudig beschrijven. Dat is dan tegenwoordig ook maar mijn antwoord. Vandaag vroeg fotograaf Max me of alles voldoet aan mijn verwachtingen. Eerlijk is eerlijk: ik had weinig verwachtingen. Maar of het daaraan voldoet? Jazeker!

Ik heb inmiddels in ieder geval mijn draai binnen het evenement gevonden. Ik weet nu welke route van het openbaar vervoer ik moet nemen om op de baan te komen. Ik weet dat er net genoeg tijd is tussen aankomst van de trein en vertrek van de bus om een kop koffie te halen, mits er niet meer dan vier mensen in de rij staan. Ik weet dat ik op alle tribunes mag komen, en daar tussen de atleten mag zitten, maar dat mensen met mijn accreditatie-lettercode niet op het botenterrein zijn toegestaan. Ik weet dat je er niet vanuit mag gaan dat er koffie is in het perscentrum, maar dat het er vandaag wél was. En ik weet dat koning Willem-Alexander met zijn Máxima en twee prinsessen gewoon op de ‘friends&family’-tribune komt zitten terwijl heel de wereld – inclusief ikzelf – helemaal starstruck is. 

Morgen begint er weer iets nieuws: finales. En bijbehorende medailleceremonies. De bookmakers hebben de Nederlandse roeisport sterk ingeschat. Het zou zomaar eens een medailleregen kunnen veroorzaken. Zin in! Misschien had ik vanmiddag het Wilhelmus alvast even moeten oefenen met de ko-ho-ning va-han na-ha-sou-we!

De mannen vierzonder is de eerste Nederlandse ploeg die niet meer mag meedoen in de strijd om de medailles. Ze werden vierde in de herkansing en varen daardoor donderdag de B-finale.

Vierzonderroeier Guus Mollee liep met een grote boog om de mixed zone heen. Hij was nog niet klaar om te praten over zijn race. Ploeggenoten Rik Rienks en Eli Brouwer wilden wel een momentje vrijmaken. “Natuurlijk ben ik teleurgesteld”, zegt Eli Brouwer. “Maar tegelijkertijd ben ik ook wel blij dat we hebben gedaan wat we konden. Het blijft lastig om te accepteren dat het dan niet lukt.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Brouwer vertelt over de race. “In de voorwedstrijd kwamen we de eerste vijfhonderd meter niet echt lekker mee. Dat is wat we vandaag wilden verbeteren. Het eerste kwart dus. Dat is volgens mij vrij aardig gelukt. In het middenstuk waren we wat minder goed ten opzichte van de rest, maar ook weer niet zo slecht dat we het daar hebben laten liggen. En ja, dan de laatste vijfhonderd meter. Ik vind het heel knap dat anderen dan nog zo’n versnelling kunnen plaatsen.”

“We kunnen onszelf niets verwijten, maar het is wel zuur” – Rik Rienks, na de vierde plaats in de herkansing M4-

Rienks: “Dat komt natuurlijk ook omdat we harder zijn gestart. De gevolgen daarvan merk je op de 1500 meter. Ik had eigenlijk wel gehoopt, en misschien zelfs gedacht dat we op de vijfhonderd voor onze concurrenten zouden liggen. Dat we daar een klein beetje marge zouden hebben. Maar ja, het is een herkansing en er zijn maar twee plekjes voor de A-finale. Dus iedereen gaat er als een raket vandoor. We kunnen onszelf niets verwijten, maar het is wel zuur.”

De roeiers konden vandaag rekenen op koninklijke aanmoediging. Koning Willem-Alexander was met Máxima en twee dochters zijn al een paar dagen in Parijs. Vanochtend reisden ze af naar de roeibaan.

Buitenlandse pers en vrijwilliger kijken hun ogen uit. “Is dat echt de koning van Nederland?” vragen ze me later. “Hij gedraagt zich zo gewoon!”

“Als ze dit voor mekaar krijgen is het echt absolute klasse. Wat een wereldrace”, klonk het uit de mond van bondscoach Eelco Meenhorst in de laatste 500 meter van de halvefinalerace van de vrouwen dubbeltwee. Hun mannelijke collega’s maakten het voor de toeschouwers nog even spannend, maar wonnen toch hun halve finale. Beide ploegen verzekerden zich van een plek in de A-finale.

Meenhorst zat de hele ochtend met de koninklijke familie op de tribune. Voor aanvang van de race van de dames dubbeltwee was hij nog sceptisch: de concurrenten zijn sterk en het veld is erg competitief. Achteraf overheerst vooral enthousiasme en trots. “Ze doen het gewoon!”

Investeren

De vrouwen klinken na afloop opgewekt. Veldhuis: “Natuurlijk was ik super gespannen, maar ik had veel vertrouwen in ons plan en we hadden een goede opwarming. Toen dacht ik: let’s go!” Scheenaard vult haar ploeggenoot aan. “Ons plan was om vanaf haal één te investeren. Diepe, lange en contrastrijke halen te maken. Daaruit komt onze snelheid. Het tempo is voor ons dan niet zo relevant. Ik heb onderweg ook niet zo veel commando’s gegeven. Af en toe iets van lengte of ontspanning, maar vooral vaak ‘ja’ als bevestiging dat het goed ging.”

Waar het voor de toeschouwers misschien als een verrassing komt dat de vrouwen een plek in de A-finale afdwongen, reageren zij daar zelf nuchter op. Veldhuis: “In Luzern hadden we al echt een goed gevoel na de races. Hoewel we daar de finale niet haalden, putte ik er vertrouwen uit. Ik wist dat we daarna een enorm zwaar trainingsblok zouden draaien en dat we daarmee secondes zouden pakken.”

Topvorm

“Alle puzzelstukjes vallen op de plek”, beaamt Scheenaard. “We zijn in topvorm. Na de heat en de herkansing zag ik er helemaal niet tegenop om weer te racen. Soms voel je dan nog dat je benen zwaar zijn van de race ervoor, nu niet. Dat geeft ook vertrouwen.”

De vrouwen hebben ook nog even met de koning gepraat. “We hebben hem een box gegeven en ik wilde graag met ze op de foto. Ik heb nu een foto met Máxima”, vertelt Veldhuis met een grote lach op haar gezicht. “Ze leven echt met je mee, dat is leuk om te zien.”

Mannendubbel

Het was voor de mensen lang de kant even billenknijpen tijdens de halvefinalerace van de mannendubbel. De mannen dubbeltwee met Stef Broenink en Melvin Twellaar lag de eerste duizend meter niet vooraan in het veld. Vanaf de helft begonnen ze echter terug naar voor te schuiven en uiteindelijk kwamen ze toch als eerste over de streep. “In de heats was ik te veel gefocust op koste wat kost voor de rest willen liggen. Daardoor bleef ik te veel hangen in het ritme van de starthalen. Vandaag wilden we sneller naar onze baanhalen om vanuit daar verder uit te bouwen, maar misschien lukte ons dat te goed”, zegt Stef Broenink lachend.

Tekst gaat verder onder de foto.

Twellaar: “Zo’n halve finale is altijd wel spannend. Je hebt eigenlijk niet echt iets te winnen. Je kunt er wel een heel hoop verliezen. Het voelde nu wel redelijk gecontroleerd. In de finale zullen we de motor nog iets meer opvoeren.”

Vandaag eindigt mijn dag in de kasteeltuin van de Franse koning. De oude tuin van de oude koning, om preciezer te zijn. In de tuin heb ik even een momentje voor mezelf in de schaduw op deze hete maandag. Even bijkomen van de eerste drie dagen van het roeitoernooi en de eerste vier in Parijs.

Aan mijn linkerkant speelt een moeder met een kindje een potje badminton – op de campingmanier, niet te verwarren met het olympische badminton dat zich iets verderop afspeelt – maar de meeste mensen om me heen zitten gewoon een beetje te zitten. Wat een heerlijk relaxte maandagavond. Achter me is een jong kind heel enthousiast. De ouders iets minder, hoor ik aan de ‘sssshht’ die elke keer volgt wanneer het kind uit enthousiasme iets roept. Verder is het rustig in de kasteeltuin.

Vanaf het bankje achter in de kasteeltuin, met mijn rug naar het kasteel, kijk ik uit over de Franse hoofdstad. Ik kan weinig trekpleisters herkennen, maar de Eiffeltoren steekt er natuurlijk bovenuit. Ik dip mijn meegebrachte baguette campagne in het bakje Paturain dat ik ook net kocht bij de supermarkt om de hoek. Deze knoflook-kruiden-smeerkaas heet hier – ondanks zijn ogenschijnlijk Franse merknaam – trouwens helemaal niet zo, maar Tartare.

Je merkt op deze plek helemaal niks van het olympische circus dat in de stad is neergestreken. Net als dat ik aan de roeibaan nauwelijks wat meekrijg van de veelvoud aan sporten die zich naast het roeien nog meer afspelen tijdens de Spelen. Aan de ene kant vind ik het lekker dat ik me maar op één sport hoef te focussen deze week. Tegelijkertijd heb ik zin om dat volgende week te compenseren door de hele dag lang zo veel mogelijk streams aan te zetten op zo veel mogelijk apparaten.

Het gerucht gaat dat de oude koning Louis XIV zijn kasteel en bijbehorende tuin te klein vond. Daarom liet hij Versailles bouwen. Daar is deze week de paardensport. Een van de dingen die ik op de stream zeker had willen kijken, net als het mountainbiken, rugby sevens en de beachvolleybal. Ik wil alles, maar ik ben ook heel blij met even niks. In de rustige kasteeltuin kijk ik toch nog even de samenvatting van de mountainbikewedstrijd. Wat een heerlijk leven!

De Holland Acht was vandaag de enige Nederlandse ploeg op het olympische toernooi. In een strijd tegen de Amerikanen kwamen de oranje-roeiers helaas tekort voor directe plaatsing in de finale.

Met zes man sterk komen de roeiers na hun race naar de mixed zone om de pers te woord te staan. Wanneer blijkt dat de NOS maar twee van de mannen wil interviewen, loopt de rest snel door naar de journalisten zonder camera’s. “Heb je ons allemaal nodig?” Nee hoor. Iedereen behalve Ralf Rienks en Gert-Jan van Doorn knijpt er tussenuit. Die laatste mag het woord doen.

Tekst gaat verder onder de foto.

“Op een dag als vandaag probeer ik zo min mogelijk verwachtingen te hebben” vertelt Gert-Jan van Doorn. “Maar je weet ook dat alleen de eerste doorgaat naar de finale. Dat is dus het resultaat waarvoor je gaat. Met dat in gedachten valt het resultaat tegen omdat we ons niet direct hebben kunnen plaatsen. Tegelijkertijd was deze race niet perfect. In grote lijnen hebben we neergezet wat we wilden, maar er is zeker ruimte voor verbetering.”

Het resultaat laat volgens de mannen zien dat er geen reden is om niet mee te doen voor de medailles. “We hebben even vluchtig naar de uitslagen gekeken. Er zijn zeven achten en we weten dat ze allemaal goed zijn. De Britten zijn goed, de Amerikanen zijn goed, maar wij ook. We proberen ons nu ook niet rijk te rekenen; Roemenië heeft niet zoveel gedaan en Australië zijn ook jongens waar we rekening mee moeten houden. Het zijn de Spelen, iedereen is goed. Vandaag laat zien dat we niet slechter zijn dan verwacht.”

Fans

Na afloop van de race was Van Doorn nog niet op de hoogte van zijn fanclub. “Oh dat meen je niet?!” Zijn ploeggenoot Ralf Rienks moet er hard om lachen. “Het is heel leuk dat er veel mensen zijn waarvan je niet eens wist dat ze er zouden zijn. Ik hoorde langs de kant ook veel aanmoedigingen van mijn studentenvereniging Laga.”

Vandaag start van de Nederlandse ploegen alleen de Holland Acht. Toch zijn er veel oranjesupporters langs de kant. Roei! liep een stukje heen en weer langs de baan en kwam een veelvoud aan gepersonaliseerde, oranje shirts tegen.

Graafmachine

Studentenroeivereniging Thêta uit Eindhoven is met ongeveer honderd leden in Parijs. “Maar ze zijn niet allemaal hier vandaag hoor. We slapen met een man of vijftig op een camping hier dichtbij.” De leden zijn er vandaag om Holland Acht-roeier Sander de Graaf aan te moedigen. 

Daar hebben ze een paar jaar geleden speciale shirts voor laten maken. De zogenaamde ‘Sander de Graafmachine’-shirts. Er zijn inmiddels al enkele versies van in omloop. Ze worden gedragen door leden van Thêta én door familie van De Graaf. “Het idee is een paar jaar geleden ontstaan door twee leden van onze vereniging. Zij wilden Sander aanmoedigen en wilden dat doen met ludieke merchandise. Sander heet ‘De Graaf’ met zijn achternaam, en het is nogal een machine. Hij deed wel eens zijn hartslagmeter om tijdens woon-werkverkeer op de ov-fiets bijvoorbeeld, zo maakte hij zelfs daar een ED-training van. De woordspeling ‘Sander de Graafmachine’ was natuurlijk snel gemaakt.”

Vriendinnen van de Holland Acht

Ook de familie van Olav Molenaar heeft gepersonaliseerde shirts. Achterop hun oranje polo’s staat ‘Team Olav’, ‘TeamNL’ inclusief het tulpvormige logo en de Olympische ringen. De vriendin van Olav heeft zelfs een gepersonaliseerde tas en een vlag om de Holland Acht aan te moedigen. “Een tante van een van de jongens heeft die gemaakt voor alle roeiers. Volgens mij hebben nu alle vriendinnen deze merchandise.”

“Er zit niet echt een verhaal achter deze merchandise. Het is voor Olav’s eerste deelname aan de Olympische Spelen. We zijn gewoon enorm trots op hem en dragen dat graag op deze manier uit.”