Alleen de tweezonder met Veronique Meester en Ymkje Clevering lag namens Nederland aan de start vandaag. De vrouwen zijn al een aantal jaar oppermachtig en pakten vandaag overtuigend het goud.
Iets minder dan vierenhalve seconde, anderhalve bootlengte aan licht tussen de boten, was het verschil op de streep tussen de Nederlandse vrouwen en de nummer twee.
De Nederlandse vrouwen startten hard en hadden al zeven meter voorsprong op het 250 meterpunt. Dat bouwden ze uit tot een bootlengte op de 500. Halverwege hadden ze zelfs een bootlengte licht tussen hen en de eerstvolgende boot achter het oranje schip.
De Australiers lagen de hele race vrij overtuigend tweede, maar laten toch de Roemenen inlopen. Op de finishlijn houden de Aussies net te weinig over. Zij pakken het brons, achter de zilveren Roemenen.
Goud voor broers Sinkovic
De race voor de vrouwen tweezonder was die van de mannen tweezonder. Daar pakten de gebroeders Sinkovic het goud. Zij droomden eerst over een gouden medaille in de dubbeltwee, maar kozen eieren voor hun geld toen ze een aantal keer verloren van de Nederlandse mannendubbel van Broenink en Twellaar.
Benthe Boonstra, Tinka Offereins, Hermijntje Drenth en Marloes Oldenburg versloegen de Britten in een zinderende finalerace en zijn nu olympisch kampioen. Dat lukte Nederland nog nooit eerder in die discipline.
Offereins en Drenth vonden de race een stuk minder spannend dan de toeschouwers langs de kant, vertellen ze achteraf. Offereins: “Van tevoren vonden we het wel heel spannend. Gisteravond ook nog. Tijdens de race ben je gewoon bezig met wat je moet doen en wat we hebben afgesproken.”
Vertrouwen
“Ik probeer mezelf, maar ook de rest van de boot, heel veel vertrouwen te geven voor de start”, vertelt Drenth, die in de boot de commando’s doorgeeft. “Tijdens het oproeien focuste ik erop dat we de hele tijd met zijn vieren zijn. Wat er ook gebeurt, we hebben altijd elkaar en weten wat we aan elkaar hebben.”
“Dat sterke, vertrouwde gevoel voelde ik de hele race”, zegt Drenth. Ploeggenoot Offereins vult aan: “Op een gegeven moment voelde ik de Britten dichterbij komen. Heel even flitst er door je hoofd wat er gisteren bij de dubbelvier gebeurde, die streden tegen meiden uit diezelfde equipe en het op een boegballetje verloren. Ik wist ook dat hun vierzonder echt een goed tweede deel heeft, maar ik voelde dat wij dat ook hadden. We voelden het vertrouwen in onszelf en elkaar.”
Op de finish was het verschil tussen goud en zilver een kleine twee tienden in het voordeel van de Nederlandse ploeg. Een fractie meer dan het verschil waarmee de dubbelvier gister net naast de gouden plak greep. In het ‘boegballenklassement’ staat het nu 1-1 tegen de Britten.
De dubbelvier knuffelt elkaar nadat zij hun gouden medaille hebben ontvangen. Foto Max Reijnen
Project2020
Zowel Drenth als Offereins zijn begonnen met roeien bij Project2020 van oud-Olympiër Nico Rienks. Zijn filosofie was dat als je grote meiden met een sportachtergrond samen in een boot zet en leert roeien, ze binnen een paar jaar goud op de Olympische Spelen zouden kunnen behalen. Drenth: “Het oorspronkelijke idee was Tokio 2020, maar uiteindelijk werd het vier jaar later.”
Offereins: “Het project is al een tijd gestopt en de meesten roeien niet meer, maar ze zijn elke keer weer zo trots. Het voelt wel alsof deze prestatie ook van hun is. En dat is in zekere zin ook echt zo, want zonder hun waren we niet gaan roeien, hadden we hier niet gestaan.”
Dat de meiden zo met deze olympiërs meeleven, bleek langs de kant van de baan. Rond de 1500 meter stond een grote oranje fanclub waarvan veel fans afkomstig waren uit dat project. “Zij beleven onze olympische droom. Ik vind het fantastisch om hier te staan. Toen we wisten dat zij naar de Spelen mochten hebben we allemaal meteen tickets gekocht om ze te kunnen aanmoedigen”, vertelt een van hen. “Deze prestatie is zo ontzettend knap en dat we hier zijn met zo’n grote groep is vreselijk leuk. En verder is het natuurlijk janken nu ze gewonnen hebben.”
De oud-ploeggenoten vielen elkaar met tranen in de ogen in de armen na de finish van de vierzonder. De rood-wit-blauwe vlaggen die ze op de wangen hadden geschminkt, liepen daardoor helemaal uit, maar het kon ze niks deren. Ze pakten hun spullen en liepen met grote passen – wat verwacht je anders, van zulke lange vrouwen – naar de tribune waar de huldiging even later plaatsvindt.
Gemiste feesten inhalen
Een olympische plak is als een levenswerk, erkent Offereins. “We roeien vooral omdat we het leuk vinden, maar op een gegeven moment loopt het wel een beetje uit de hand. Meer trainen en vaker weg van huis. Dat gaat geleidelijk, waardoor je er steeds een beetje aan kunt wennen, maar zeker dit jaar waren we heel veel weg.” Des te blij waren de vrouwen toen ze hun vrienden en familie op de tribune zagen tijdens de ceremonie.
“Ik heb nu echt heel veel zin om mijn familie en vrienden te zien, met elkaar te eten en daarna naar het TeamNL-huis te gaan. Vanochtend zat ik al stiekem op Instagram te kijken naar die beelden. Van Hermijntje mocht dat eigenlijk niet. Ze zei: straks verliezen we en mogen we er niet heen. Nu alle spanning weg is, voel ik me opgelucht”, aldus Offereins. Ik heb ook echt veel zin in een feestje, zegt het feestbeest. “De afgelopen jaren hebben we best veel feestjes moeten missen. Ik zag Laila van de dubbelvier crowdsurfen en dat wil ik ook wel. Vanavond gaan we alle feestjes tegelijkertijd vieren, het dak gaat eraf!”
Deze Olympische Spelen gaan nu al de boeken in als de meest succesvolle voor het Nederlandse roeien. En we hebben nog twee finaledagen te gaan. Zilveren Twellaar en Broenink vertellen kort na hun race over hun olympische avontuur.
“Het is allemaal best beladen en stressvol om hier te zijn en dit te doen. Misschien moeten jullie allemaal zelf een keer ervaren hoe het is om een laatste 250 meter te varen in een olympische tweekilometerrace. Dan gaat er echt van alles door je heen”, zegt Twellaar met een grijns op zijn gezicht. “Aan het einde van de race kun je niet meer goed nadenken”, vult Broenink hem aan. “Je hartslag en lactaatniveau gaan omhoog en je IQ juist naar beneden. Je gedachten zijn dan heel primitief: doorroeien en overleven.”
Raceplan
Het raceplan was om een bom te droppen, legt Twellaar uit. “We wilden snel paniek zaaien bij de rest. Maar ja, het is een olympische finale dus alles werkt net even anders dan anders. Iedereen gaat mee en vecht voor wat ‘ie waard is. Je merkt ook dat iedereen nu weer net een beetje beter is dan in de halve finale.”
Tekst gaat verder onder de foto.
De emoties komen eruit tijdens de medailleceremonie. Foto Max Reijnen
“We hebben vandaag goed uitgevoerd wat we gister hadden afgesproken”, vult Broenink aan. “Wat dan tegenvalt is dat de concurrenten blijven plakken wanneer je een push plaatst. De rest gaat hard mee. Het is niet voor niks een olympische finale. We zeiden het eerder in de week ook al: hier worden geen cadeautjes weggegeven.” Na de race hebben de mannen wel even samen zitten huilen. Broenink: “Alle emoties kwamen eruit. Het was ook echt een heel zware periode.”
Weer zilver
Ondanks dat de kleur hetzelfde is, is het gevoel bij deze zilveren medaille anders dan het zilver van Tokio. Broenink: “Het zilver in Tokio was op een bepaalde manier best een verrassing. We wisten wel dat we een medaille zouden kunnen halen, maar hadden toen niet verwacht dat we het zo goed zouden doen. Nu waren de verwachtingen, vooral van buitenaf, heel hoog. Ik heb niet het idee dat we daar aan af hebben gedaan.” Zijn ploeggenoot denkt daar hetzelfde over. “Je racet natuurlijk voor goud. Dat het dan zilver wordt, moet natuurlijk even landen. Al snel komt het besef dat dit ook gewoon best wel vet is.”
De sfeer die nu bij deze medaille hoort is wel anders. Broenink: “Tokio was bijna dystopisch. We stonden op een leeg haventerrein met allemaal lege tribunes om ons heen.” Twellaar vult aan: “Volgens mij stonden er vijf mensen om ons heen – Pieter van den Hoogenband, onze masseur en coaches.”
Broers
De druk van buitenaf was groot, erkennen beide jongens. Twellaar: “Ons doel was om hier het maximale uit te halen. Dat hebben we gedaan, maar de Roemenen waren gewoon beter. Wij hebben er alles uit gehaald en kunnen terugkijken op een heel mooi proces van de afgelopen jaren.”
De mannen zijn inmiddels als broers voor elkaar. Twellaar: “Ik heb echt het geluk gehad dat ik als 21 jarige jongen bij Stef in de boot mocht zitten. Hij heeft me echt veel geleerd. Wat ik vandaag op het water kan leggen, heb ik aan Stef te danken. Ik ben heel blij dat ik dit met hem heb mogen beleven. Onze band gaat voorbij vriendschap en dat zal zo blijven, ook als we hierna niet meer samen roeien.”
Vrouwendubbel
Over het resultaat van de vrouwen dubbeltwee, met daarin zijn vriendin Martine Veldhuis, zegt Twellaar: “Ontzettend knap. Natuurlijk ook een beetje zuur, maar van tevoren had niemand ze dit gegeven. Dat ze hier konden meestrijden om de medailles laat zien hoe sterk ze zijn.” De Nederlandse vrouwen finishten als vierde, op een seconde van brons.
Tekst gaat verder onder de foto.
Scheenaard en Veldhuis strijden tot de finish. Ze houden de aansluiting voor brons, maar komen net tekort. Foto Max Reijnen
“Het was bijzonder om haar al even te kunnen knuffelen na de finish. Ik zag haar bij de start en wist natuurlijk niet wat er in de tussentijd gebeurde. Toen ik hier kwam, zag ik een aantal boten aan het erevlot liggen, maar niet de Nederlandse. Je hebt dan natuurlijk geen idee hoe die race is verlopen. Ik hoorde al wel dat ze dichtbij lagen.”
Eiffeltoren
De mannen hebben nu beide een zware, olympische roeimedaille om hun nek hangen, met ieder achttien gram Eiffeltoren. “Ik vind het wel zonde”, zegt Broenink met een lach op zijn gezicht. “Ik wil dat de Eiffeltoren blijft staan, dus ik hoop niet dat ze er te veel vanaf hebben gehaald.”
Op de tweede finaledag van het olympische roeitoernooi is het aan beide dubbeltweeën en de vrouwen vierzonder om zich te mengen in de medaillestrijd.
Grote zus Eline Veldhuis vertelt op de tribune honderduit. Ze is enorm gespannen voor de race van haar zusje. “Martine heeft in aanloop naar dit toernooi in zoveel verschillende boten gezeten. Die worsteling heeft ze ook in de columns van Roei! laten doorschemeren. Sinds ongeveer een jaar zit ze met Lisa in de dubbel. Ze hebben toen afgesproken dat hun doel was om top-6 te varen op de olympische spelen. De A-finale te halen. Dat is gelukt, maar dan wil je natuurlijk meer. Ik weet zeker dat ze erin vliegen zometeen.”
De familie heeft gepersonaliseerde shirts gemaakt. Een AI-gegenereerd beeld laat Martine en haar vriend, dubbeltweeroeier Melvin Twellaar, samen in de boot zien. Eline Veldhuis houdt haar trillende handen voor zich uit. “Zo spannend dit!”
In een spannende race waarin Roemenen, Nieuw-Zeelanders en Britten het uitvechten om wie welke kleur medaille mag meenemen, komen de Nederlanders er net niet aan. Scheenaard en Veldhuis houden continu aansluiting bij het veld, maar komen op de finish een halve lengte tekort voor het brons. “Zo knap”, roept de grote zus.
Zilver mannendubbel
Hun mannelijke collega’s maakten het – net als tijdens de halve finale – ook even spannend. Halverwege de race liggen de Roemenen aan de leiding, maar de Nederlandse heren dringen aan. Het raceplan om “een bom te droppen en daarmee paniek te zaaien”, komt niet helemaal uit de verf. Alle ploegen geven flink gas, ook de Nederlandse mannen. Op de 1500 meter ligt de oranjeboot een boegbal voor, maar op de 1750 zijn het toch weer de Roemenen die de leiding hebben. De heren die in Tokio het goud door de handen voelden glippen, konden het in de eindsprint niet meer goedmaken en pakken opnieuw een zilveren plak. Lees hier hun reactie.
Gouden vierzonder
De vrouwen vierzonder gaat hard van start. Meteen vanaf het begin pakken ze de leiding, op de hielen gezeten door – ook in deze race weer – de Roemenen en de Britten. Op de 500 meter liggen de oranjevrouwen op de eerste plek. Op de helft komen de Britten bijna langszij, maar die aanval weten de Nederlandse dames te pareren. Een taftje voorsprong is er nog over op de 1500 meter. Net als bij de vrouwen dubbelvier lijkt de baan net iets te lang, maar dan zetten Bente Boonstra, Hermijntje Drenth, Tinka Offereins en Marloes Oldenburg de eindsprint in. GOUD!!!
Oud-ploeggenoten van Drenth en Offereins van Project2020 staan met tranen in de ogen en haasten zich naar de medailleceremonie. Lees hier hun reactie.
Zowel Karolien Florijn als Simon van Dorp heeft zich vanochtend geplaatst voor de finalerace van zaterdag. De grote concurrent van Van Dorp voer een nieuw olympisch record.
Florijn nam al vroeg in de race de leiding en gaf deze niet meer af. De jonge Australische Tara Rigney drong wel meerdere malen bij haar aan, maar het was nooit echt spannend of Florijn als eerste de streep zou passeren. In de tweede halve finale wint ervaringsdeskundige Emma Twigg de race. De Nieuw-Zeelandse regerend olympisch kampioen is bezig aan haar vijfde Olympische Spelen.
Olympisch record
In de tweede halve finale is de grote Duitse Olivier Zeidler oppermachtig. Hij blijkt zeven seconden sneller dan Van Dorp in de eerste halve finale en behaalt daarmee een nieuw olympisch record.
Bij Van Dorp bleef het langer spannend. De snelste vijf boten van zijn halve finale liggen op de 500 meter nog nagenoeg op één lijn. Op de 1000 meter ligt Van Dorp een halve lengte voor op de rest en heeft de Japanner al moeten lossen. De overige drie – België, Uruguay en Nieuw-Zeeland – liggen dan nog boegbal aan boegbal. De mannen maken de race hard en in de derde 500 verliest de man uit Uruguay de aansluiting terwijl Van Dorp zijn voorsprong uitbouwt tot driekwart lengte. Op de finish heeft de Nederlandse roeier zelfs een halve boot licht tussen hem en zijn concurrenten.
Zenuwachtig toekijken
De gouden dubbelvier kijkt deze ochtend toe vanaf de tribune. Karolien’s broertje Finn Florijn laat weten dat hij gister een fantastische avond heeft gehad bij de huldiging. Hij en Tone Wieten moesten zich enigszins inhouden omdat ze nog als reserve voor de dubbeltwee konden worden opgeroepen als er iets met Twellaar of Broenink aan de hand zou zijn. Gelukkig is dat niet het geval en kunnen ze nu gewoon lekker roeien kijken.
Je zou verwachten dat Florijn bij de race van zijn zus op het puntje van zijn stoel zit, maar niets is minder waar. De Florijns kijken elkaars races nauwelijks, want daar worden ze heel zenuwachtig van.
De Belgische staff springt op en juicht voor Tim Brys die met zijn derde plek een finaleplek afdwingt. De Belg uit Gent was tijdens Tokio nog een lichtgewicht roeier en bemande toen de lichte dubbeltwee. Zij behaalden daar een vijfde plaats.
Twee olympische medailles voor nederland vandaag. De eersten van deze Olympische Spelen en beide vanuit de roeisport. De dubbelvieren werden vanavond gehuldigd in het TeamNL-huis en Roei! nam er uiteraard een kijkje.
Halverwege de avond betreedt het Nederlandse DJ-duo Lucas & Steve het podium. Op een DJ-tafel die de vorm heeft van de onderkant van de Eiffeltoren draaien zij een set met afwisselende hitjes. Zij krijgen de aanwezige sportfans al aardig aan het dansen. De handjes gaan de lucht in en de voetjes voorzichtig van de vloer. Lucas & Steve weten ook de vlammenwerpers en confettikanonnen goed te gebruiken.
Na een set van bijna een uur komt gastheer Rob Kemps het podium op. De wedstrijd van de Nederlandse hockeydames is inmiddels afgelopen en het is sindsdien een stuk drukker op de dansvloer. Kemps vraagt het publiek om de zogenoemde ‘Laan van Olympia’ vrij te maken. Daarmee bedoelt hij de witte streep die midden door de zaal loopt. Het publiek reageert eerst wat vertwijfeld, maar maakt daarna ruimte. Vrijwilligers van het TeamNL-huis komen aan beide kanten van de Laan staan met touwen, zodat de doorgang vrijblijft voor de atleten.
De vrouwen dubbelvier wordt gehuldigd in het TeamNL-huis
High-five
De huldiging van de vrouwen dubbelvier is als eerst. Tessa Dullemans, Roos de Jong, Bente Paulis en Laila Youssifou komen vanuit de back-stage-ruimte achter de tribunes de trap af en vervolgen hun weg over de vrijgemaakte Laan. Het publiek onthaalt hen met luid applaus en de dames huppelen al high-fivend richting het podium.
Rob Kemps stelt de dames een paar vragen alvorens ze een speciale bokaal krijgen uitgereikt van niemand minder dan oud-olympiër en tweevoudig medaillewinnares – maar natuur lijk ook ‘grote zus van’ – Ilse Paulis. ‘We are the champions’ wordt ingezet en de vrouwen springen blij over het podium met één hand stevig om hun medaille geklemd.
Op een onbewaakt moment wordt zelfs even een verenigingslied gezongen. Hoewel de leden hard proberen, is het volume niet hard genoeg om het in de hele zaal te horen. Het brengt wel gastheer Kemps even van z’n stuk. De liederen worden niet afgemaakt, want de band begint te spelen.
Ode aan goud
Voordat de mannen gehuldigd worden, komt eerst Peter Heerschop op het podium. Hij houdt een ode aan de 149 goudenmedaillewinnaars die de dubbelvier voorgingen. Van Fanny Blankers-Koen tot aan Ranomi Kromowijojo en van Kiran Badloe tot het duo Ronald Florijn en Nico Rienks.
De heren worden op eenzelfde manier binnengehaald over de ‘Laan van Olympia’. Direct valt op dat Koen Metsemakers ontbreekt. Eerder vandaag had hij al aangegeven dat er privé iets speelt wat hem in de voorbereiding op zijn olympische toernooi even uit zijn focus haalde. Zijn ploeggenoten maken er zonder Metsemakers toch een feestje van.
Al crowdsurfend komen de roeiers van het podium naar de dansvloer.
Ook zij krijgen een bokaal uitgereikt. Van hun krachttrainers ontvangen ze naast de bokaal ook een kleine ode. Onder meer hun harde werk en doorzettingsvermogen wordt geprezen. Ook voor hen draait ‘We are the champions’ terwijl de dames vanuit de coulissen terug het podium op komen en zich mengen tussen de mannen.
Nederlandse DJ La Fuente is de volgende artiest die het TeamNL-huis mag laten dansen. Direct bij het eerste nummer springen en dansen alle roeiers op het podium heen en weer. Zij hebben duidelijk zin in een feestje. Ze springen zonder twijfel het publiek in en crowdsurfen naar het midden van de dansvloer waar het dansen – mogelijk tot in de late uurtjes – verdergaat.
De kok van TeamNL Roeien heeft in Parijs een mobiele keuken. Dat is niet zo glamoureus als we in bijvoorbeeld het wielrennen zien met luxe kookvrachtwagens. “Een tent van vijf bij vijf meter op de parkeerplaats van ons hotel. En de afwas doe ik in het bad van mijn hotelkamer.”
Eerder dit jaar reisde kok Mark Wouters al eens af naar Parijs om de omgeving hier te verkennen en om met het roeiershotel te bespreken welke maaltijden zij kunnen aanbieden, en hoe. “En ik heb destijds aan het hotel uitgelegd hoeveel roeiers eigenlijk eten.”
Dat was zinvol, blijkt nu. “Een van de dingen die ze nu op ons verzoek doen is de groenten, koolhydraten en eiwitten los van elkaar aanbieden op het buffet. Zo kunnen atleten zelf de afweging maken hoeveel ze van alles willen opscheppen.”
“In grote lijnen is het eten van ons hotel helemaal prima”, vertelt Wouters. “Alleen waarschijnlijk niet zo afgewogen zoals we thuis zouden doen. Ik ben mee om wat ondersteuning te bieden in maaltijden waar het hotel niet in voorziet – dat zit ‘m veelal in de tussendoortjes.”
1500 pannenkoeken
Alle roeiers krijgen van Wouters een gepersonaliseerd ontbijtje. “Ik maak havermout, overnight oats of rijstepap. Die porties bevatten koolhydraten die tot op de gram nauwkeurig zijn afgemeten, zodat roeiers precies weten wat ze binnenkrijgen. Daarnaast maak ik onder meer fruitsmoothies, pannenkoekjes en gezonde cakes.” Roeiers kunnen op elk moment van de dag bij Wouters langskomen om wat te eten. Vooral de pannenkoeken zijn in trek. Tot nu toe bakte hij er ongeveer 1500. “Elke dag tweehonderd en elke dag gaat het op.”
Richting de finales krijgen de roeiers avondmaaltijden die minder zout en vezels bevatten. Het lijf houdt daardoor minder vocht vast en zo worden ze allemaal iets lichter. “Die maaltijden hebben we in Nederland al gemaakt en verpakt en zijn in grote vrieskisten met ons meegereisd naar hier. Deze maaltijden hebben we ontwikkeld in samenwerking met Topsport Amsterdam en bevatten voedingswaarden die tot op de gram nauwkeurig zijn berekend. We hebben een groot assortiment met uiteenlopende samenstellingen, dus iedere roeier kan een maaltijdkeuze maken die bij hem of haar past.”
“Die aanpak gebruiken we vaker bij grote roeiwedstrijden in het buitenland als we grote hoeveelheden eten moeten maken, maar geen hele professionele keuken mee hebben. Ter plekke hoeven we de maaltijden alleen maar even in de oven op te warmen”, legt Wouters uit.
Tekst gaat verder onder de afbeelding
Kok Mark Wouters voor zijn tentkeuken. Foto KNRB.
Campinglife
Zijn mobiele keuken is “een beetje campinglife”, grapt Wouters. “Mijn apparaten staan op kratjes en aan het einde van de dag sta ik in bad in mijn eigen hotelkamer de afwas te doen.” Vervelend vind hij dat niet. “Het feit dat we in ons eigen hotel zitten en niet in het olympisch dorp geeft ons juist een hoop mogelijkheden. In het olympische dorp had ik waarschijnlijk niks kunnen doen. Daar was niet eens ruimte geweest voor mijn tentkeuken.”
Toen hij hier in februari was, keek Wouters ook naar wat in de supermarkten in de buurt te verkrijgen is. “Dingen als fruit, meel en melk koop ik gewoon hier in. Maar ik heb ook veel meegenomen uit Nederland, zoals onze kwark, appelstroop en poedersuiker voor de pannenkoeken. Ik ga wel elke dag hier naar de supermarkt. Dan koop ik bijvoorbeeld diepvriesfruit voor in de smoothies. Gister kocht ik ook heel veel ijsjes want het is hier nu heel warm.”
Jaloers
“We delen het hotel met de Britse equipe. Elke keer als ze langslopen kijken ze jaloers de keuken in. De grap is: ik doe echt geen gekke dingen, maar het is wel heel prettig dat we dit aan de roeiers kunnen aanbieden. Dat ze niet hoeven te wachten tot het buffet open gaat als ze honger hebben, om maar wat te noemen. Ze kunnen hier de hele dag door een pannenkoeken of een stuk fruit komen pakken.”
De afgelopen dagen heeft Wouters het roeitoernooi van afstand, via de livestream gevolgd. “Maar vanaf vandaag ga ik elke dag ook op de baan kijken. Dan sta ik om half zeven al in mijn keukentje. Als ik om een uur of een weer terug ben, ga ik de snacks en het diner voorbereiden. Ik ga zeker alles kijken wat ik kan kijken, want ik ben natuurlijk ook een liefhebber en supporter van de sport!”
