Category: Roei!berichten

Vandaag start van de Nederlandse ploegen alleen de Holland Acht. Toch zijn er veel oranjesupporters langs de kant. Roei! liep een stukje heen en weer langs de baan en kwam een veelvoud aan gepersonaliseerde, oranje shirts tegen.

Graafmachine

Studentenroeivereniging Thêta uit Eindhoven is met ongeveer honderd leden in Parijs. “Maar ze zijn niet allemaal hier vandaag hoor. We slapen met een man of vijftig op een camping hier dichtbij.” De leden zijn er vandaag om Holland Acht-roeier Sander de Graaf aan te moedigen. 

Daar hebben ze een paar jaar geleden speciale shirts voor laten maken. De zogenaamde ‘Sander de Graafmachine’-shirts. Er zijn inmiddels al enkele versies van in omloop. Ze worden gedragen door leden van Thêta én door familie van De Graaf. “Het idee is een paar jaar geleden ontstaan door twee leden van onze vereniging. Zij wilden Sander aanmoedigen en wilden dat doen met ludieke merchandise. Sander heet ‘De Graaf’ met zijn achternaam, en het is nogal een machine. Hij deed wel eens zijn hartslagmeter om tijdens woon-werkverkeer op de ov-fiets bijvoorbeeld, zo maakte hij zelfs daar een ED-training van. De woordspeling ‘Sander de Graafmachine’ was natuurlijk snel gemaakt.”

Vriendinnen van de Holland Acht

Ook de familie van Olav Molenaar heeft gepersonaliseerde shirts. Achterop hun oranje polo’s staat ‘Team Olav’, ‘TeamNL’ inclusief het tulpvormige logo en de Olympische ringen. De vriendin van Olav heeft zelfs een gepersonaliseerde tas en een vlag om de Holland Acht aan te moedigen. “Een tante van een van de jongens heeft die gemaakt voor alle roeiers. Volgens mij hebben nu alle vriendinnen deze merchandise.”

“Er zit niet echt een verhaal achter deze merchandise. Het is voor Olav’s eerste deelname aan de Olympische Spelen. We zijn gewoon enorm trots op hem en dragen dat graag op deze manier uit.”

Het is anderhalf uur reizen van ons appartement in Saint Germain en Laye naar de roeibaan. Vanochtend was al duidelijk dat het een mooie, zonnige dag zou worden. Heel anders dan vrijdag (vooral grijs) en gister (vooral nat). Onderweg passeren we drie keer de rivier de Seine: drie keer er overheen. Dat zag er prachtig uit in de ochtendzon. Wat je vanaf die afstand niet ziet: er drijft nog te veel poep in de Seine om erin te zwemmen. 

Vlak na de passages over de Seine duikt de metro onder de grond. We racen in sneltreinvaart onder het stadscentrum van Parijs door. Stap je bij halte Charles de Gaule-Étoile uit dan sta je praktisch naast de Arc de Triomphe. Een paar haltes later bij Châtelet des Halles sta je oog in oog met de Cathédrale Notre-Dame de Paris. Allemaal toeristische trekpleisters die nu het decor zijn van de olympische venues. Historische gebouwen zijn aangekleed met banners in de kleuren zachtroze en zeegroen, en rondom hangt een veelvoud aan informatieborden met pijlen in dezelfde roze kleur. 

Na de herkansing van de Nederlandse dames dubbeltwee vanochtend was het tijd voor de heats van de boordploegen. Iedereen behalve de Hollandacht heeft nu de eerste race(s) in de benen. We vroegen de vrouwen tweezonder en de beide vierzonders om een reactie.

Wanneer de omroeper bij de start Ymkje Clevering en Veronique Meester opnoemt, klinkt luid gejuich vanaf de tribune. De regerend wereldkampioenen laten zien waarvoor ze gekomen zijn. Met een straatlengte verschil winnen ze de heat, maar dat ging nog niet zo vanzelf. Vanaf de start klampen de vrouwen van Litouwen namelijk aan bij de Nederlandse vrouwen. Zij duwen hun boegballetje zelfs even voor de oranje-boot. Na 1200 meter besluiten de regerend wereldkampioenen dat de andere deelnemers genoeg in beeld zijn geweest. Meester: “Ik vond dat ze te lang bleven plakken. We kozen op dat punt voor een versnelling en daarna begonnen we weg te schuiven van de rest.”

“De wind gaat nu wat op en af, waardoor we onze tijd niet kunnen vergelijken met die van onze grootste concurrenten in een andere heat”, licht Clevering toe. “Maar ik ben blij dat we begonnen zijn. We hebben gister de andere Nederlandse ploegen zien varen en ik wilde zelf ook graag van start. Parijs is nauwelijks te vergelijken met Tokio. Daar was nauwelijks sfeer en geen publiek. Nu roei je door een muur aan geluid.”

Tekst gaat verder onder de foto.

Terug van trainingskamp

Net als hun collega’s in de tweezonder, kwam de vrouwen vierzonder als eerste over de finishlijn. Benthe Boonstra vertelt: “We wilden er hard invliegen, een vurige race varen tot aan de finish. De laatste vijfhonderd meter kwamen de Roemenen nog hard opzetten en we weten dat zij hard kunnen eindsprinten. Desondanks hebben we onze eigen race, en onze eigen eindsprint gevaren. Het was ook weer niet zó spannend.” Ploeggenoot Marloes Oldenburg ervoer dat anders. “Ik dacht wel even: nu moet er iets gaan gebeuren, want anders halen ze ons nog in. Je wil soeverein en comfortabel voorliggen. Dat was in de eerste 1500 meter wel, maar daarna minder. Ik ben niet ontevreden hoor, we hebben onze krachten goed verdeeld.” 

Het wordt denk ik een heel spannende race om te kijken donderdag, vult Tinka Offereins aan. “Het veld ligt dicht bij elkaar. Wij zijn een ploeg die goed gaat op hard en veel trainen. We zijn helemaal klaargestoomd voor de belangrijkste race van het seizoen.” Oldenburg erkent dat haar ploeg het goed doet na hoogtetraining. “Het maakt onze vorm voor anderen wat onvoorspelbaar. Ik weet dat ploegen ons vervelend vinden; die liggen tijdens de eerste wereldbeker ruim voor, maar zien ons groeien tijdens het seizoen. Ze balen als wij weer op trainingskamp zijn geweest”, zegt ze lachend.

Gevoelsmatig ver weg

“We voeren een volwassen race”, vertelt Nelson Ritsema, boeg van de mannen vierzonder. “Andere ploegen waren sneller weg uit de start. Dat is altijd jammer. Direct naast ons lag een grote favoriet en dat maakt racen lastiger. Als zij van je wegtrekken, lig je daarna gevoelsmatig verder weg van de tegenstanders, terwijl het verschil met Roemenië bijvoorbeeld vandaag helemaal niet zo heel groot was. Ik kijk met een goed gevoel terug op deze race.”

De ploeg heeft vertrouwen in een goede afloop van de herkansing. “We weten ook dat we altijd wat groeien in zo’n toernooi. Dat zagen we ook in Varese en Luzern”, aldus Guus Mollee. “Het roeide vandaag lekker.” Of de mannen in topvorm zijn? Volmondig ja, van alle vier. Ritsema: “Dat geldt overigens voor alle Nederlandse ploegen.”

“Het ging vandaag een stuk beter”, zegt Lisa Scheenaard opgelucht na haar race. Ze verzekerde zich net met Martine Veldhuis van een plekje in de halve finale van de dames dubbeltwee. 

Lisa Scheenaard en Martine Veldhuis schoten weg uit de start en pakten vrijwel meteen een kleine bootlengte voorsprong op hun concurrenten. Ze werden echter continu op de hielen gezeten door Noorwegen, Italië en Litouwen, die ook hun plekje in de halve eindstrijd wilden afdwingen.

Tekst gaat verder onder de foto.

Veldhuis: “We maakten vandaag veel beter onze eigen halen. Gister was het een beetje vluchtig en niet zo goed als we kunnen. In een veld als dit kun je geen slechte halen maken, dan word je voorbij gevaren. We hebben ons goed herpakt. We wisten wat we wilden doen en hebben dat uitgevoerd.”

Gecontroleerd 

Het doel van de vrouwen was om top-3 te varen. “Maar je weet ook dat je dat maar op één manier echt kunt veiligstellen. Dat is door te varen voor de eerste plek. Dan weet je het zeker; je houdt de regie in handen. Onze race was gestructureerd. We konden aanvallen gecontroleerd afslaan”, vertelt Scheenaard. Daarmee liet de ze zien dat het geen toeval was dat zij van deze ploegen gister de snelste tijd hadden in de heats.

Hoewel de eerste plek duidelijk voor de Nederlandse boot leek, was er geen tijd om achterover te leunen. Noorwegen, Italië en Litouwen lagen heel lang op één lijn vlak achter het oranje duo. “Ik voelde me niet opgejaagd, maar ik voelde wel dat er van alles gebeurde waar we bovenop moesten blijven zitten”, zegt Scheenaard daarover. 

Alles mogelijk

Veldhuis vult aan: “Halverwege de race voelde ik de rest aandringen. We bleven van ze af trappen en het lukte om ze voor te blijven. Daar krijg je vertrouwen uit. Ik bleef in mijn hoofd herhalen: gewoon blijven doortrappen, dan komt de finishlijn vanzelf in zicht.”

De dames kijken uit naar de volgende ronde. Scheenaard: “Alles is mogelijk, maar we moeten onze beste halen blijven neerzetten. Nu hebben we richting de finish gecontroleerd, niet echt een eindsprint ingezet. Ik twijfel er niet over dat we dinsdag alles uit de kast moeten trekken voor een plekje in de finale. We bereiden ons voor om heel diep te gaan.”

We zijn niet per se de grootste powervrouwen, maar het gaat best wel goed met wind tegen. Daar maken we zelf ook grapjes over – Martine Veldhuis, W2x

Deining

Deze baan is gevoelig voor deining, legt Scheenaard uit. “En er staat vandaag een briesje tegen. Die is gelukkig wel constant, zinder windstoten. Het zijn lekkere omstandigheden om te racen. Deze omstandigheden gaan niet het verschil maken tussen ploegen.”

Het is wind “waar je lekker tegenin kunt hangen”, vertelt Veldhuis. De voormalig lichtgewicht roeister moet zelf wel om haar uitspraak lachen. “We maken er zelf ook grapjes over. We zijn niet per se de grootste powervrouwen, maar het gaat best wel goed met wind tegen.” Scheenaard: “We zijn wel handig. Als we het goed doen, kunnen we relatief lichtvoetig roeien. Dat helpt wel met tegenwind.”

Lichte dubbels

Later op de ochtend komen de lichte vrouwen dubbels aan de start. Kijkt Veldhuis – als voormalig lichtgewicht roeister – daar nog met extra interesse naar? “Ik kijk eigenlijk alle velden met veel plezier. Ik ga zeker kijken hoe ze het doen, maar ik heb zelf natuurlijk nauwelijks in de dubbeltwee geroeid. Ik ken de meiden wel allemaal. Deze races roepen voor mij niet per se een ander gevoel op dan andere races. Het is wel een gaaf veld om naar te kijken. En ik weet wat ze ervoor moeten doen.”

---