Knieblessures? Laat ze ons weten!

Redactie Roei! Roei!berichten

In het juni-nummer (Roei! 38) schreven we over ‘lage rugpijn, de plaag van de roeisport’. Omdat dat helaas niet de enige blessure is die roeiers treft gaan we een kortlopende serie maken over roei-gerelateerde pijn in knieën, ribben, schouders en polsen. Dat doen we samen met roeifysiotherapeut Sido Vleer (Fysiofysiek, Amsterdam), waarbij de praktische insteek voorop staat: hoe herken je het, wat kun je er zelf aan doen met gerichte oefeningen, en wanneer is het verstandig hulp in te roepen? Inbreng van lezers wordt erg gewaardeerd. In het oktobernummer, Roei! 40 gaat het over knieblessures.
Heb je zelf vragen of klachten over knieblessures, mail die dan aan redacteur Jos Wassink via jos@roei.nu.

Artikel gemist? Lees het hier!

Even wachten tot het geladen is…

Doodgaan…

Redactie Roei! Evelien Korving

Door Evelien Korving | 6 juli 2020

Het zit me ernstig dwars. Geen wedstrijd, geen stok achter de deur. Waarom nog hard trainen als er niet toegewerkt kan worden naar de apotheose: dé wedstrijd?!

Het zit in mijn bloed: competitie drijft mij tot beter presteren. Niet alleen met sport ook met werk. Met de coronacrisis zijn alle vergaderingen tot MEET/ TEAMS of ZOOM-bijeenkomsten teruggebracht. Heel efficiënt maar minder dynamisch. Mijn zitvlak heeft het wel naar zijn zin. Niet ik! Menselijk contact, interventie, het reageren op elkaars woorden of non-verbale boodschappen; het is allemaal afgevlakt.

“Expressieve types hebben prikkels nodig ” las ik net vanmorgen in de krant. Precies! Dat herken ik. Ik vaar en leef op (nieuwe) prikkels. Bijvoorbeeld: Iemand aan de kant, een coach, een fietser, een hardloper of wie dan ook en ik ga meteen beter en harder roeien. Het zit al in die kleine dingen.

Daarnaast telt ook de intrinsieke motivatie. Een horizon, een doel, dát motiveert. Het toewerken naar iets levert drijfkracht. In dit geval is dat de wedstrijd, de competitie. En daarna het voldane, het heerlijke gevoel, ná een zware training of een wedstrijd. Het gevoel dat je de wereld aankan en je zó de wedstrijd nóg een keer kan varen om die paar seconden die je hebt laten liggen,  nog even goed te maken. Want ja! Je bent nu op stoom geraakt! Je kunt het!

Maar dát gevoel heb ik al een tijd niet meer. En dat zit me ernstig dwars. Het verlangen om weer 30 minuten tempo 31 te draaien… ik kan het me nauwelijks nog voorstellen. En wat te denken van 1000 meter tempo 34… Na 250 meter ben ik nu al uitgeput. En natuurlijk vol excuses: de wind, de golven, troep in het water, een ochtendhumeur, slecht geslapen…? Het komt allemaal voorbij, zo alleen in je skiff.

Ik kan niet wachten tot ik weer in de vier kan stappen en we het met elkaar kunnen doen. Met z’n vieren. En dan doorstampen. Totdat je niet meer kan… en dan tóch nog doorgaan!

Het euforische gevoel erna. Dát is het verlangen naar ‘doodgaan’ en weer opstaan.

Evelien Korving, geboren in 1963, roeit sinds de zomer van 2004. Voorheen waren judo, zwemmen, tennis, basketbal en wielrennen haar sporten. Maar bovenal: alpinisme. Als jong kind namen haar ouders haar mee de Alpen in. Dat leidde in de puberteit tot het volgen van klimcursussen en vanaf haar 18e tot het gidsen van groepen in de Alpen. Aan die klimpassie kwam een ongewild einde door een zware schouderblessure. Na de revalidatie daaraan, vooral door roeien bij RV Rijnland in Voorschoten, werd dit de nieuwe passie. Al in 2007 deed ze mee aan haar eerste FISA-Masters in Zagreb. Ze woont sinds 2015 aan de Hollandse IJssel in Gouda, en ook dáár kan geroeid worden.

Lees alle bijdragen van Evelien Korving hier.

Herstart seizoen 2020

Redactie Roei! Kees Verweel

Door Kees Verweel | 4 juli 2020

Sinds woensdag stroomt Facebook en Instagram vol met foto’s van teams van sloeproei(st)ers die met een hele grote smile weer aan de riemen hangen. Terwijl iedereen ervan uitging dat we tot eind augustus niet konden trainen, was er vrij onverwacht groen licht voor sloeproeien. Vele teams staken woensdag gelijk van wal, om na al die maanden geduld weer de blaren op de handen te roeien.
Seizoen 2020 is dan eindelijk alsnog van start gegaan. Ik moet nog heel even geduld hebben. We hadden nog wat klussen aan de Seelandia gepland, en omdat we dachten daar nog maanden de tijd voor te hebben waren de werkzaamheden nog niet uitgevoerd. We willen een elektrische lenspomp inbouwen, en het snelheidslog moet nog worden ingebouwd en aangesloten. Al met al nog wel wat werk, dat nu staat ingepland voor aanstaande maandag. Dan kan de sloep dinsdag weer te water en kunnen ook wij vanaf woensdag eindelijk weer trainen!
Het zal toch vreemd zijn, schouder aan schouder zitten met je mederoeiers, maar ik kijk ernaar uit! We moeten met ons clubje ook na gaan denken over de rest van dit jaar. We zijn een team in opbouw, dus kunnen nog wel enkele leden erbij hebben. Dus de werving die abrupt stopte half maart gaan we weer oppakken.
En dan is er de grote vraag of we nog één of enkele wedstrijden gaan doen dit jaar. Er staan nog 9 wedstrijden op de kalender, en omdat iedereen weer kan trainen kunnen de teams zich in ieder geval conditioneel voldoende voorbereiden. Maar het is afwachten welke wedstrijden echt door zullen gaan. Evenementen organiseren blijft een uitdaging, want zelfs met de verruimingen sinds 1 juli is het de vraag of de gemeente vergunning geeft, en zul je als organisatie er rekening mee moeten houden dat het evenement op het laatst afgelast moet worden door een onverhoopte aanscherping van de maatregelen.
Voorlopig gaan wij eerst maar weer lekker trainen, nieuwe leden werven en houden we de websites van de organisaties goed in de gaten! Eindelijk weer het geluid van de riemen die tegelijk in het water plonzen, de cadans weer zoeken met het team, het luie coronazweet er weer uit roeien!!

Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen.
Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.

Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.

Achteruitfietsen op de snelweg

Redactie Roei! Feike Tibben

Door Feike Tibben | 3 juli 2020

‘Volle fietspaden met verschillende snelheden. Dat kan niet allemaal naast elkaar.’ Dat was het pleidooi van ANWB-directeur Frits van Bruggen recent in het AD in reactie op het steeds populairdere e-biken. En met een ‘anders vallen er nog meer doden,’ zette hij zijn woorden kracht bij. Nog meer doden? Huh? In ons overvolle land hebben we wandelpaden, fietspaden, woonerven, voetgangerszones, fietsvoorrangswegen, lokale wegen, provinciale wegen, autowegen, snelwegen, waterschapswegen, ruiterpaden, mountainbikepaden, rolstoelpaden… allemaal om de verkeersstromen zo goed mogelijk te uit elkaar te houden. En voor de ANWB is die deling nog steeds niet genoeg om te zorgen voor een veilig verkeer? Kom even bij ons kijken, wielrijdersbond!

Want hoe anders is dat op het water. Los van een enkel stukje water speciaal voor snelvaren, waterskiën of beroepsboten is ons water één grote speeltuin. Geen aparte stroken voor kanoërs, voor sloepen of voor vrachtverkeer. Vooruit, achteruit, gemotoriseerd, ongemotoriseerd, zeilend, suppend of zwemmend, sportief, recreatief en beroeps, het krioelt door elkaar heen. Het idee van goed zeemanschap was misschien ooit een even praktische als romantische manier om vrijheid en verantwoordelijkheid recht en ruimte te geven. Maar dat beroep op goed zeemanschap voelt op een toenemend aantal plekken, zeker in de steden, niet meer als een kundig en verantwoord met elkaar omgaan, maar meer als russisch roulette. De vraag is niet óf je moet uitwijken, bijsturen, inhouden of remmen als je midden in een training met je skiff, dubbel, vier of acht tussen brugspringers, rosésloepers, spookzwemmers, of ‘surfende’ strijkijzers manoeuvreert, maar wannéér.

Om beginnende roeiers veiligheids-alertheid bij te brengen leert Theo van den Broek (Saarrowingcenter) zijn roeiers: ‘roeien is als achteruitfietsen op de snelweg: het is ongemakkelijk, onhandig en het verkeer om je heen is groter en gaat bovendien sneller dan jij. Onthoud dat.’
Dat achteruitfietsen wordt er in onze boten niet altijd gezelliger op. Op veel plekken was het al druk, de afgelopen jaren is het drukker geworden en het wordt nog erger. ‘Een volle boot’, duidt steeds vaker niet op een volledige bemanning maar op een hooswaardig schip. En goed zeemanschap verwordt tot ‘goed scheefvaarschap’ of een chagrijnig ‘goed schreeuwmanschap’. De Volkskrant wijdde afgelopen week een artikel aan de toegenomen drukte. Citaat: ‘Vooral de sloepenmarkt is geëxplodeerd. Laatst was ik nog varen van Amsterdam naar de Kaag. Je kon over de sloepen lopen. Ik kon niet eens meer aanleggen en moest mijn boot voor anker leggen.’ (De man was sloepvaarder) De regionale krant Stentor citeerde eerder een bootverhuurder: ‘Het is het ergst op hete dagen. Dan zijn er veel aso’s, testosteronbommen die onder de brug nog even hard optrekken, zodat het water tegen de onderkant van de brug (!) aan komt”.

En daartussen sporten wij dus…

Wordt ‘t niet tijd dat we op een aantal plaatsen afspraken maken over gebruik van het water, ter bescherming van onze sport én onze eigen veiligheid? Veldsporten zijn heer en meester binnen de lijntjes. Zaalsporten hebben de bescherming van vier muren en een dak, en ook wielrennen en schaatsen hadden al snel na het begin van de sport de eerste afgesloten stukken parcours waar sportmensen veilig konden trainen. Wielrennen en schaatsen zijn ongeveer even groot als wij (beide ca 36.000 leden), maar hebben inmiddels beduidend betere voorzieningen:
– schaatsen: 30 ijshallen en 90 skeelerbanen
– fietsen: 75 wegparcoursen, 5 wielerbanen, 67 veldritbanen, 223 mountainbikevoorzieningen en 49 BMX-banen.
Allemaal afgesloten, veilige parcoursen.

En wij? Wij sporten op 5 roeibanen… als we tenminste ruim rekenen (zie vorige week). En wie daar niet roeit, fietst dus week in week uit achteruit op de snelweg… je zou je handen voor je ogen doen.

Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.

Lees alle bijdragen van FeikeTibben hier.

Virtual Championships

Redactie Roei! Marieke Bal

Door Marieke Bal, British Rowing | 30 juni 2020

Tot minstens september vinden er in Engeland geen roeiwedstrijden op het water plaats. Reden genoeg om een virtuele wedstrijd op te zetten! Mijn collega’s en een grote groep vrijwilligers zijn de afgelopen twee maanden bezig geweest met het organiseren van de eerste British Rowing Virtual Championships. Een wedstrijd op de indoorroeimachine maar dan vanuit je huis. Het aantal deelnemers kwam hoger uit dan verwacht, 1221 entries uit 30 landen. Ik zag in verschillende races Nederlandse namen voorbij komen en dat vind ik altijd leuk om te zien!

Het format was zoals je van een regatta verwacht, heats op zaterdag, finales op zondag. Voor alle leeftijden en over 2 kilometer en over 500 meter. Nu komen er wel andere dingen bij kijken als je dit volledig online gaat organiseren. Zo werkten we met het Nederlandse TimeTeam voor de live tracker en resultaten (wat ze natuurlijk ook voor races op het water doen) en hadden we een productiebedrijf ingehuurd om de livestream aan elkaar te praten, de juiste informatie te laten zien en we hadden zelfs een aantal atleten met een livestreamverbinding zodat je ze kon zien tijdens de race terwijl je ook de tijden zag van de rest van het veld en de commentator.

Waar ik vooral enthousiast van werd is de mogelijkheden voor dit soort wedstrijden in de toekomst. Het neemt alle barrières weg die mensen zouden kunnen hebben bij het deelnemen aan een roeiwedstrijd zoals reistijd, kosten, materiaal. Afgelopen weekend had je een ergometer nodig waar je je laptop of telefoon op aan kan sluiten. Zo kan je een wedstrijd houden met mensen over de hele wereld en je kan ze ook nog volgen op je scherm om te zien of je voor- of achterligt. In bijna alle wedstrijdvelden waren er deelnemers die pas een paar maanden geleden begonnen waren met ergometeren. Dit blijkt dus een heel toegankelijke wedstrijd voor beginners en velen deden het verrassend goed.

Virtuele wedstrijden zouden ook opgezet kunnen worden om scholen tegen elkaar te laten racen tijdens de gymles, of sportscholen / crossfit boxen kunnen elkaar uitdagen voor een 500 meter of andere afstand. De kansen zijn eindeloos met deze aanpak en zo zie je dat er ook positieve dingen uit lockdown komen.

Marieke Bal is Head of Membership bij de Britse Roeibond. Ze kwam in 2005 voor het eerst in aanraking met roeien toen ze lid werd van Tilburgse Studenten Roeivereniging Vidar en is sinds 2014 in een boot te vinden op de Thames in London. Momenteel maakt ze deel uit van de damessectie bij Tideway Scullers School.

Lees alle bijdragen van Marieke Bal hier.