OProeien toen – 6

Door Jan Op | 6 september 2020

Ik, Jan Op den Velde, 89 jaar, roeide voor Laga in de periode 1950-1954. De omstandigheden uit die jaren schets ik graag.

Vanaf OProeien toen – 1 is het een doorlopend verhaal. Via deze link vind je ze allemaal.


Als de winter min of meer op de terugweg is kan er weer volop worden gevaren. In de smalle tub zit Piet, onze coach, voor mij. Een kleine anekdote als OPvrolijkje:

Piet geeft met zijn hand aan hoe we de inpik moeten maken. De middelvinger daarvan kan hij niet strekken. Ik zal nooit vergeten dat ik bij dat gebaar mij afvroeg hoe je op die manier een haal kan maken. 

Piet is trouwens een goede coach die met enig inzicht en zonder het gebruikelijke luide uiten van wensen ons de fijnere kneepjes zoals hij die ziet, kan bijbrengen. Dat is overigens nog maar een benadering van hetgeen we later weten. Dan blijkt ook dat wij een haal leren maken die – ten goede – afwijkt van die van bijvoorbeeld de Oude Vier.

De eerste wedstrijd die wij / ik ga roeien is de Head. Een week daarvoor varen we een traditionele baan naar Voorburg op ca 8 km van Delft. Er zijn redelijk veel meefietsers naar de kroeg die zich op die afstand bevindt. Uiteraard geen biertje voor ons. Wel een melkje met een koekje. Zij vinden dat ze een biertje hebben verdiend. Met een “berenlul” (kroket).

‘Harde halen’ op de heenweg, ‘harde halen’ op de terugweg. En uiteraard in uniform. Alleen o.a. een zelf roodgeverfd hemd zonder mouwtjes aan. (Hemden met mouwtjes zijn een luxe en duur). Je kan daarvoor verf kopen. Die aan een emmer heet water toevoegen, witte hemd erin en roeren (of zoiets, dat weet ik niet meer). Of het door het aantal minuten roeren komt is mij niet bekend. Wel het resultaat: een mengsel van verschillende tinten rood tot roze.

Dit is onze kennismaking met de voorbereiding voor een wedstrijd. De spanning stijgt. Zaterdag in Ouderkerk aantreden. Hoe we daar zijn gekomen is mij ontschoten. Vermoedelijk per trein, tram en bus + lopen. Onze boot wordt gebracht op de vrachtboot de “Havik” van Meeuwisse.

Er blijkt een ritueel bij deze eerste wedstrijd te horen. We gaan met de hele ploeg in Ouderkerk naar de overkant. Daar staat een kerk. We moeten allemaal een dubbeltje (10 cent) offeren door die door een kier te duwen. Dit moet de goden tevreden houden en ons de overwinning doen veroveren. Maar deze goden laten het helaas afweten.



EK onder 23 Duisburg: veel Nederlandse supporters

Roei!-verslaggevers Peter Slagter en Linda Baukema houden je met foto’s en korte sfeerverhalen op de hoogte.

Het leuke van roeiwedstrijden in Duitsland is de geur van bier en bratwurst. Tijdens de openingsdag van het WK onder 23 echter niets van dat alles. Handen ontsmetten bij binnenkomst en een mondkapje op. Dit toernooi had alle ingrediënten in zich om ontzettend saai te worden maar niets is minder waar. Het roeien onder 23 is heel leuk. De diversiteit is groot. Je ziet niet alleen jongens en meisjes die in hun groeiboekje als voorspelling  2,00 of 1,90 meter hebben, ook meer gemiddelde roeiers kunnen in deze velden nog aanhaken.
De dag van vandaag begon somber en regenachtig en eindigde vrolijk met een lekker najaarszonnetje en mooie wedstrijden. Er is niets van te merken dat de roeiers het afgelopen jaar geen wedstrijden hebben kunnen varen. Iedereen heeft vol enthousiasme en inzet de draad weer opgepakt.
Ondanks de waarschuwing dat er geen publiek aanwezig kon zijn waren er toch veel Nederlandse supporters die de wedstrijden prima op de fiets konden volgen tot ongeveer 200 meter voor de finish. De veertien Nederlandse ploegen doen het prima. Acht ploegen starten morgen in de A-finale. Drie ploegen varen morgenochtend nog halve finales.

Het programma voor zondag vind je hier.

Een foto-impressie

9
Shadow


Ontmoeting op het Veerse Meer

Door Kees Verweel | 5 september 2020

Terwijl dit weekend een St Ayles skiff de Elfstedentocht roeit, telt de sloeproeicommunity af naar 12 september. IJs en weder dienende start dan eindelijk het seizoen 2020, vooralsnog staan alle seinen voor de Zwarte Water Race op groen. De inschrijving voor de Slag om Makkum op 19 september is ook geopend, en ook voor de overige wedstrijden ziet het er goed uit. De organisatie van de Great River Race telt vol spanning af naar 18 september, want dan verloopt het reeds tweemaal verlengde overlevingsplan voor deze machtige race op de Thames. Ze moeten nog £17.000 zien binnen te halen om de coronacrisis te overleven en editie 2021 veilig te stellen.

Foto Jon Boen

Met de Seelandia tellen we zelf af naar 5 oktober, want dan staat onze eerste wedstrijd – de Langweerder Sloepenrace – op het programma, wat kijken we daar naar uit! Drie keer per week hangen we aan de riemen, en het wedstrijdteam voor Langweer gaat nu twee keer per week een lange en fanatieke training doen ter voorbereiding op onze aller-allereerste wedstrijd.

Afgelopen week kwamen we tijdens onze training op een prachtig en bijna windstil Veerse Meer de ‘Queen of Hearts’ van de Atlantic Dutchesses tegen. Ook zij tellen af naar het ultieme roei-avontuur. Op 12 december vertrekt deze boot met 4 dames (waaronder ‘onze’ Kortgeense Marieke le Duc van sloeproeiteam De Paardekreek) voor een 4.600 km lange oceaanoversteek van La Gomera naar Antigua – samen met 24 andere teams – tijdens de Talisker Whisky Atlantic Challenge. De boot is nu in onze regio voor promotiewerk, en wij hadden dus de kans om even samen op te roeien met deze prachtige oceaanboot. We wensen de dames veel succes met hun Atlantische avontuur, en gaan hen en de overige Nederlandse deelnemers volgen met sloeproeienNL! Countdown voor velen dus, in een tijd van oplopende coronabesmettingen, nieuwe dagrecords en oranje kleurende gebieden. Want alle events moeten nog steeds een ‘onder voorbehoud’ hanteren.


Kees Verweel (1963), actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen. Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.
Lees alle bijdragen van Kees Verweel hier.



EK onder 23 Duisburg: laatste trainingsdag

Roei!-verslaggevers Peter Slagter en Linda Baukema houden je met foto’s en korte sfeerverhalen op de hoogte.

Ruim een jaar na het laatste WK U23 is er weer een internationaal toernooi. De wereldkampioenschappen worden dit jaar niet gehouden dus moeten we het doen met de Europese. Er is een groot deelnemersveld met vertegenwoordiging uit 32 landen. Vandaag waren op de wat druilerige Wedaubaan bij Duisburg de laatste trainingen en was er de loting. 
Op voorhand is weinig te zeggen over de kansen van de ploegen. Internationaal heeft geen ploeg de kans gehad om zich te laten zien en moest om nog wat informatie over de tegenstand te verzamelen flink gegoogeld worden. We mogen een leuk toernooi verwachten omdat er flink wat verrassingen in de lucht hangen.
De roeiers leven in ieder geval tot de start van morgen in een bubbel, wachtend tot ze los kunnen.

23
Shadow

Hoe commercieel wil je als vereniging zijn?

Door Feike Tibben | 4 september 2020

De afgelopen weken heb ik in mijn vakantie bijdragen geleverd over verenigingsontwikkeling. Zie Vitaal verenigd, De dagen worden korter en Roeiertjes!.
En eigenlijk had ik gedacht die vakantieoverpeinzingen daarbij te kunnen laten. Maar er was één artikel dat mijn aandacht trok en dat ik jullie niet wil onthouden: Annet Tiessen, heeft bij het Sociaal Cultureel Planbureau onderzoek gedaan naar de sociale waarde van informele en commerciële sport. Heel plat gezegd was haar onderzoeksvraag: zijn het alleen de sportverenigingen waar mensen meer doen dan alleen sporten of voeren mensen bij commerciële aanbieders ook gesprekken, gaan de mensen daar ook samen activiteiten ondernemen, ontstaan daar ook vriendschappen?

Als verenigingssporters nemen we aan dat mensen die naar de sportschool of fitnessclub gaan dat primair doen vanwege hun gezondheid en niet om sociale contacten te leggen. En natuurlijk denken vooral wij als verenigingssporters dat WIJ die unieke sociale positie hebben en mensen bij sportscholen toch vooral sportzombies zijn. Bij die mening worden we flink geholpen door columns van bijvoorbeeld Paulien Cornelisse die de komjoenetie van de kom-naar-mijn-gym-Arie-Boomsma’s onder ons zorgvuldig fileert.

Maar helaas: het is nu wetenschappelijk aangetoond, ook mensen die naar fitness gaan zijn geen aso’s, ook zij hechten aan sociale aspecten. Het blijkt een gradatie. Mensen die veel sporten én mensen die vrijwilligerswerk doen, lijken het sociale meer te waarderen en hen zien we ook vaker op verenigingen. Vice versa: mensen die wat minder vaak sporten en zich even niet willen inzetten voor de sportcommunity zien we vaker bij andere aanbieders. Duh… open deur zul je zeggen. Het SCP-onderzoek laat zien dat lidmaatschap van een vereniging, of juist inschrijving bij een sportschool gebonden lijkt aan levensfases. Anders gezegd: in een tijd dat we het druk hebben lijken we te zoeken naar betaald gemak – de sportschool – en zolang of zodra we weer tijd hebben, neigen we naar meer sociaal sporten. Een kwestie van cultuur, maar vooral van tijd. Ook een open deur.

Ineens schiet het plaatje me weer te binnen van de leeftijdsopbouw bij onze roeisport: een beetje junioren, dan heel veel studenten, dan een dip tussen 25 en 45 – de carrièrejagers – en dan weer een opbloei… verdomd: het SCP-onderzoek is één op één vertaalbaar naar ons!


Wat kunnen we met dat gegeven? Moeten we de leeftijdsdip die er nu eenmaal is bij onze sport zien als een onveranderbaar feit of zouden we hiervan kunnen leren? Zouden verenigingen bijvoorbeeld in staat moeten / kunnen zijn om ‘de drukke generatie’ binnen te houden? Zouden verenigingen het durven om voor een bepaalde leeftijdsgroep of een bepaalde periode een ‘gemaks-lidmaatschap’ te introduceren? Natuurlijk, er zijn verenigingen waar je je bar- of schoonmaakdienst kunt afkopen, maar dat bedoel ik niet. Zouden we nog een stap verder durven gaan en ‘gemaksleden’ binnen de vereniging een echt commercieel tarief in rekening brengen en hen ook die maximale service willen bieden? Houden we dan leden binnen, kan het een meerwaarde zijn voor verenigingen of is het de bijl aan de wortel van wat vereniging voor ons betekent?

Ik weet dat er meningen aan beide zijden van het spectrum zijn. Maar zou het niet wat waard zijn als we dit gingen verkennen? Want wat als we nu wél die groep 25-45 meer aan ons zouden weten te binden: hoe gaaf zou dat zijn? Veel verenigingen hebben indrukwekkende indoorfaciliteiten: waarom die niet in de daluren verhuren, waarom niet ruimte bieden om commerciële bootcamps op de vereniging te houden, waarom geen kinderopvang… en wat betekent dat voor de rest van vereniging. Krijgen we scheve ogen, een tweedeling, of wordt de vereniging juist rijker en veelkleuriger?

Wie wil dit eens onderzoeken? Wie wil de kansen voor de roeigemeenschap tegen het licht houden? Kom maar opcommissarissportontwikkeling@knrb.nl


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.
Lees alle bijdragen van Feike hier.