Furlough

Door Marieke Bal | 19 mei 2020

Yes! Eindelijk mogen roeiboten het water weer op. Het was hard werken om de nieuwe maatregelen van de overheid zo snel mogelijk te vertalen voor verenigingen maar sinds een paar dagen mogen skiffjes het water op mits de club het toestaat en een protocol in werking heeft gesteld. Helaas mogen coachbootjes nog niet gebruikt worden, waardoor vooral junioren nog even moeten wachten. Scholen nemen contact met ons op omdat ouders zich afvragen wanneer hun kind weer kan gaan roeien. ‘Zolang de scholen dicht zijn niet’ is ons antwoord en voor junioren in verenigingsprogramma’s moeten we genuanceerd afwegen of dat op een veilige manier kan zonder coach in een motorbootje (hier wordt zelden meegefietst).

Voor de schoolroeiprogramma’s (117 clubs) is de kans klein dat ze voor september het water nog op gaan. Docenten en roeicoaches zijn ‘ge-furloughed. Ik moest even googelen toen ik dat woord voorbij zag komen maar vrij vertaald is het een soort arbeidstijdverkorting waarbij werknemers 80% doorbetaald krijgen van de overheid. Veel scholen hebben gebruikt gemaakt van deze regeling en dat maakt het financieel minder interessant om deels open te gaan. Organisaties kunnen eventueel tot oktober gebruik maken van deze regeling.

Voor mij betekent het dat mijn vriend, roeicoach op een school en universiteit in London, al twee maanden verplicht thuis zit. Hij hoopte met de nieuwe maatregelen te mogen gaan klussen aan boten maar zolang de school en universiteit dicht zijn mag dat niet.

Het ziet er steeds meer naar uit dat hij 5 maanden thuis moet zitten en dan mogen we natuurlijk niet klagen met de arbeidstijdverkorting. Hij heeft er sinds een paar weken ook een nieuwe activiteit bij. Al een tijdje zochten we naar een Newfoundland puppy maar nooit leek het de juiste tijd. Toen we beseften dat Willem voorlopig niet kon coachen zijn we weer eens gaan kijken en vonden we gelukkig een puppy in London. Mabel vraagt genoeg aandacht en is een erg leuke afleiding. Ze heeft een instagram-account omdat niemand haar voorlopig nog kan ontmoeten. Hopelijk kan ze in september in het coachbootje mee de rivier op want ze is een echte waterhond!


Marieke Bal is Head of Membership bij de Britse Roeibond. Ze kwam in 2005 voor het eerst in aanraking met roeien toen ze lid werd van Tilburgse Studenten Roeivereniging Vidar en is sinds 2014 in een boot te vinden op de Thames in London. Momenteel maakt ze deel uit van de damessectie bij Tideway Scullers School.
Foto Merijn Soeters

Lees alle bijdragen van Marieke Bal hier.



Sabattical?

Door Willem van Schelven | 18 mei 2020

De huidige crisis heeft vele gezichten, zelfs als je het beperkt tot het roeien.
Het brengt mensen tot twijfel; lees erover op NLroei.nl.  Wat deed de Lock Down met topsporters als Inge Janssen, en zeer recent nu ook met Holland-8 roeier Mechiel Versluis? Wat ga je doen als het zicht op de bekroning van je lange carrière opeens minimaal een jaar wordt opgeschoven ?

Maar het treft niet alleen de topsporters in roeiland; denk ook bijvoorbeeld aan het van de ene op de andere dag wegvallen van álle werk van de grootste botentransporteur in Nederland, die onze vloot al jarenlang versleept naar wedstrijden en trainingskampen. Als die toko de riem in de wilgen moet hangen, hoe krijgen we de enorme berg schepen dan straks vervoerd naar al die wedstrijden, als we weer tegen elkaar kunnen racen ?

Dilemma’s en drama’s die hopelijk binnen de perken blijven.
Toch heeft het hele pandemie-gedoe soms ook een onverwacht positieve kant. Voor mijzelf.
Op mijn 15e roeide ik mijn eerste roeiwedstrijd. Nadat ik als senior was gestopt, volgden er een jaar of 10 met vooral veel wielerkoersen en af en toe een roeiwedstrijd bij de veteranen. Maar het cowboykarakter tussen twee wielen in de rondjes om de kerk, met dranghekken en valpartijen, werd me te link. Opnieuw werd het wedstrijdroeien de hoofdmoot, aangevuld met coachen van wedstrijdploegen.

In feite stond vanaf 1963 het leven in het teken van wedstrijden. Zoals ik de vorige keer al schreef: een verslaving. Zeker géén straf, een leuke verslaving!
En toen opeens… toen waren er géén wedstrijden meer. Een zwart gat?  Geestelijke nood achter de geraniums? Vertwijfeling vanwege een gebrek aan zingeving?

Nou, nee.  En eerlijk gezegd: ook wel tot mijn eigen verwondering. Want weliswaar had ik enige ervaringen met forse ommezwaaien – in mijn werkzame leven heb ik een paar keer een behoorlijke ‘wending’ gemaakt, en ook op sportgebied waren er een paar flinke switches – maar een vast element was toch altijd wel: competitie.

En nu dus even niet. Even helemaal géén jaarplanning, géén fasering, per maand, per week. Even geen rekening houden met om-zo-laat-moet-ik-eten want om zo laat ga ik die-en-die zware training doen.  Al naar gelang lust en luim een lange roeitocht van Rotterdam naar Moerkapelle en terug, als het niet waait. En waait het wel, dan op de fiets een rondje Krimpenerwaard – waarbij je uiteraard ook weer Roei!-volk op de fiets tegenkomt!
Aanvankelijk voelde het even als een sabbatical. Maar dan moet er ook altijd wat: een boek geschreven. Misschien beter: een soort vakantie. Maar ook dan heb je toch weer het gevoel dat er wat móét: de Gran Paradiso beklommen, of de Ventoux opgezwoegd. Maar ook dát kan nu niet, we kunnen de grens niet eens over. Verfrissend! Er hoeft nu écht niets.

En dat levert dan, mei 2020, stiekem een béétje een gevoel op van…. bevrijding.

Zicht op Schoonhoven | Foto Evelien Korving

Willem van Schelven (1948) roeit wedstrijd vanaf zijn veertiende en gaat niet van die verslaving af komen. Coachte lange tijd, zowel junioren, senioren als Masters, van beginnelingen tot WK-gangers. Is lid van Poseidon, maar roeit ook vanuit huis op de Hollandse IJssel, en op de Willem-Alexander Baan.  Is mede-oprichter en secretaris van SWMN, lid van de Commissie Wedstrijden van de KNRB, initiatiefnemer van de Dutch Masters Open  en adviseur bij Waterline. Hoopt als trotse opa dat hij minstens één van de drie kleinkinderen later nog een keer een wedstrijd zal zien winnen.

Lees alle bijdragen van Willem va Schelven hier.



Light paddle

Door Kees Verweel | 16 mei 2020

Er staat een Concept2 in huis, maar binnen roeien is niet mijn ding. Dus de Concept2 dient al jaren als kledingrek. Ik wil – het liefst zout – water proeven tijdens het roeien, m’n kop in de wind en golven trotseren of juist genieten van vlak water met prachtige luchten en vergezichten. Dat gevoel van één zijn met de elementen. En dat kan die roeitrainer mij niet bieden. Ik wil een riem in m’n handen en het water op!
Die riem gaat helaas nog een tijd niet lukken, zie mijn vorige blog, maar de peddel geeft me in ieder geval weer de mogelijkheid het zoute water op te gaan. Een paar keer per week duw ik mijn kajak van de kant en maak mijn rondjes over de Oosterschelde. Over peddels en riemen gesproken, een beginnend sloeproei(st)er die al dan niet onwetend peddel zegt tegen de riem, kan bij veel sloeproeiclubs rekenen op een sanctie. Trakteren bij de volgende training, of een rondje voor de hele club na de training of wedstrijd. Want in een sloep roei je met de riemen die je hebt. Peddelen doe je in een kano.

Al peddelend herinnerde ik me afgelopen week een Muiden-Pampus-Muiden race met team Seahorse waar we een invaller voor onze stuur hadden. Deze stuur gebruikte het voor ons helemaal nieuwe commando ‘light paddle’ dat werd gebruikt om even wat rustiger aan te roeien. Soms moet dit omdat het niet meer lukt een sloep nog even vlak voor een bocht of boei in te halen. Dit commando moest echt even beklijven bij ons, light paddle in een roeisloep? Het leuke is wel dat in de Seahorse dit commando soms nog wordt gebruikt, en zo zie je dat er zomaar nieuwe sloeproeicommando’s uit een andere tak van roeisport kunnen overwaaien.
Maar of je nu een riem of een peddel in je hand hebt, uiteindelijk delen alle roei(st)ers, ongeacht de vorm van roeien, dezelfde passie: op het water zijn en alles geven om – samen met je team – grenzen te verleggen! En dat zit er  – ondanks de verruimde maatregelen per 11 mei – nog steeds niet in voor duizenden (sloep)roei(st)ers…

Seahorse

Kees Verweel, geboren in 1963, actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen.
Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.

Lees alle bijdragen van Kees hier.



Alkmaar, Amersfoort, Amsterdam, Assen, Delft, Den Haag, Eindhoven, Groningen, Hilversum, Leerdam, Maastricht, Nijmegen, Rotterdam, Tilburg, Utrecht, Zwolle

Door Feike Tibben | 15 mei 2020

De titel lijkt wel een verslag van een tocht door Nederland, maar nee,verre dan dat. In deze  corona-tijden zijn we allemaal wat minder mobiel, dus dit soort tochtjes zit er niet in. Geeft het rijtje Amstel, ARC, ARZV, Beatrix, Cornelis Tromp, DDS, De Hoop, De Laak, Gyas, Hemus, Hollandia, Hunze, Leerdam, NSRF, Phocas, Saurus, Skadi, TOR,Triton, Zwolsche, al wat meer inzicht?

Het zijn de namen van de plaatsen en verenigingen waar de leden van de nieuwe juniorencommissie vandaan komen. Afgelopen woensdag was daarvan de langverwachte aftrap. Deze grote en heerlijk diverse groep gaat werk maken van werving, opvang, schoolroeien en dé nationale competitie van junioren. En hoewel zo’n eerste brede bijeenkomst natuurlijk even snuffelen was en ook wennen is voor iedereen, was de energie, ambitie en werklust voelbaar: ‘kunnen we nu uit elkaar in werkgroepen en aan de gang, ja mag ‘t, mag ‘t?’ Top! Elke groep komt volgende week al weer bij elkaar met concrete acties. En ik? Trots dat we zoveel kennis, kunde en enthousiasme aan boord hebben. Je zou kunnen zeggen: Als een kind zo blij. En dus ook ja: vol verwachting klopt ons hart. Op naar de 6000 junioren.

En ik had me nog wel zo voorgenomen dat mijn hoogtepunt deze week zou zijn: eindelijk weer eens in de boot… maar helaas. Het liep weer anders. Ik beloof dat ik m’n leven ga beteren. Daar mag je me aan houden.

Deze week moest flink energie gestoken worden in bestuurlijke zaken. De gemeente Nijmegen die eindelijk de verhuizing van Phocas mogelijk maakt en roeivereniging De Waal perspectief biedt op een drijvende voorziening. Hèhè… een proces van jaren krijgt zo z’n beslag. Mooi om te zien dat de raad van Nijmegen zo vierkant achter de roeisport gaat staan en de verenigingen elkaar gaan opzoeken. Volgend jaar allemaal op de Spiegelwaal!
En dan natuurlijk de corona. Wat blijft dat toch een lastig dossier en wat een tijd en energie vreet dat. Laveren tussen verenigingen en instanties die zekerheid zoeken in wat mag en zij die willen onderzoeken wat kan. Rollen en bevoegdheden die tóch steeds weer anders blijken. Ik mocht deze week aanschuiven bij meerdere overleggen tussen bond en verenigingsvoorzitters en dan is die spanning voelbaar. Ook binnen verenigingen. Zij willen duidelijkheid geven naar leden. Het zijn onzekere tijden. We zoeken met z’n allen naar de juiste weg, de juiste snelheid en de juiste toon. Soms met stevige stap, dan weer weifelend voetje voor voetje of zelfs een stapje terug. Maar ook hier komen we uit. Als we maar samen op blijven gaan. Hou vol, mensen.


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.

Lees alle bijdragen van Feike hier.



Stormboorden bij de Head van 1953

Door Jan Op den Velde | 14 mei 2020

Head 1953. Zaterdag 28 maart: storm, temperatuur net boven nul. Nu zou de wedstrijd zijn afgelast. Uiteraard gaan we een flink stuk varen om te wennen aan de omstandigheden. We stappen in Ouderkerk in nadat we de boot van de stelling haalden uit het vloeibare weiland. In de luwte van de bebouwing van het dorp was het instappen geen probleem. We varen onder de brug door en we komen de bocht om op het eerste rechte stuk. Daar staat de storm recht tegen. Behoorlijk hoge golven waarvan de toppen hoger reiken dan het boord van onze boot.

Die bovenste stukjes water vinden hun weg naar binnen. Een laagje water in de buik van de boot klotst heen en weer. Bij elke inpik schiet het water in het kruis van de stuur (George, van Indische komaf) voor mij. Dat doet mij ingehouden lachen. Maar niet lang want nog voordat we de molen bereiken staat de boot vol water en is het kruis van de hele ploeg onder water. ‘Uitstappen gelijk’ is er nu niet bij. ‘Naar de kant zwemmen’ is een nieuw commando. Braaf sleuren we boot met riemen naar de kant. Behalve de 7, geboren in Indië en alleen gewend aan warm water. Eerst zijn hachje redden. Ik moet hem dus terugroepen want het hachje van de boot gaat voor.

Aan de oever van de Amstel is het ondiep en kunnen we tot ons middel in het water staan. Dat levert bij mij een sensatie op die ik daarna nooit meer heb gevoeld. De storm boven water voelt aan als -15 graden, Onder water ‘is’ het +10 graden.

Riemen eruit, boot met een ton aan water omdraaien en leeg laten lopen. Riemen er weer in en wij er weer in. We worden door de storm de hoek om geblazen. Nog een paar halen en we zijn bij het vlot.

Na onze natte ervaring nam onze bootsman Harry meteen maatregelen. Hoe hij dat voor elkaar kreeg is een onopgehelderd raadsel. Hij voorzag de boot van stormboorden. Die verhinderden de instroom van golftoppen (op de foto goed te zien) en functioneerden dusdanig dat we op zondag redelijk droog (de boot van binnen, wij niet) over de finish kwamen.

De tekst gaat door onder de foto.

Head 1953, met stormboorden.

Maar niet ongeschonden. Onze riemen waren na de oorlog van vurenhout gemaakt. Beter hout was er toen niet. We waren tegen de storm in in het zicht van de Berlagebrug gekomen. Een hoge golf pakte het blad van de riem van nummer vier. De zwakke plek waar lange spijkers de kraag op z’n plek houden brak en het deel van de riem buiten de dol verdween. Tot de finish hebben we dus met zeven roeiers en twee passagiers verder gevaren.

Finish, met zeven roeiers en twee passagiers.

Jan Op den Velde (89) roeit bij Tromp. Niet meer in de boot, maar wel nog op de koffie met zijn ploeg. Hij roeide als student in Delft en in 1952 op de Olympische Spelen in Helsinki. Na zijn studie Civiele Techniek hield het roeien op tot hij in 1965 een ploeg coachte en met hen in de boot stapte om de Head te varen. Zo kwam hij terug in de roeiwereld en vervulde functies bij de Roeibond, in commissies, als kamprechter en wedstrijdleider.

Lees alle bijdragen van Jan Op den Velde hier.



#minutechallenge

Door Marieke Bal, British Rowing | 12 mei 2020

Ik zit aan de buis gekluisterd. Het is zondagavond 7 uur en na de heldere berichten van Mark Rutte op vrijdag ben ik hoopvol dat Boris ook een duidelijk plan heeft om de lockdown in Engeland te versoepelen. Zoals verwacht is dit helaas niet het geval. Een wazig verhaal met weinig specifieke versoepelingen en een Boris op de emotionele toer. Op maandagmiddag komen er pas meer details naar buiten en in de tussentijd stroomt de British Rowing inbox vol met vragen van skiffeurs en clubs over hoe ze weer veilig kunnen beginnen met roeien. Daar gaan nog heel wat stappen aan vooraf dus wie weet volgende week meer hierover.

Een paar uur voor de persconferentie zat ik voor het eerst in zes weken weer eens op een ergometer. Een Concept2 staat sinds het sluiten van kantoor in mijn garage maar door het verstuiken van mijn enkel een paar dagen na de lockdown heb ik hem nog niet gebruikt. De #minutechallenge brengt daar verandering in. 1 minuut maximaal is een makkelijke start na 6 weken rust want zonder veel conditie kom je daar ook nog wel mee weg. Na iets meer dan 300 meter geroeid te hebben voelen de benen (en belangrijker mijn enkel) nog prima en zijn mijn longen geprikkeld. Dat smaakt naar meer. Hopelijk kan ik over de komende weken mijn ergometertrainingen weer oppakken!

Indoorroeien is sterk in populariteit gestegen sinds we allemaal thuis zitten door het coronavirus en collega’s hebben het werk dat we al hebben gedaan samengevoegd op de British Rowing @ Home pagina om hier op in te spelen. De #minutechallenge kwam tot stand in samenwerking met collega’s uit Nieuw Zeeland, Australië en Canada. Meerdere landen hebben op dit moment online ergometerwedstrijden georganiseerd maar het leek ons leuk ze te combineren en samen een internationale challenge te bedenken. Het begon met 1 minuut afgelopen weekend maar de komende weken zullen er nog meer challenges volgen. Het lijkt een succes want de cijfers op het moment van schrijven geven aan dat de #minutechallenge 2329 deelnemers heeft.
De volgende challenge wordt binnenkort bekend gemaakt. Nederland, doen jullie volgende keer ook mee? Ik daag jullie uit!


Marieke Bal is Head of Membership bij de Britse Roeibond. Ze kwam in 2005 voor het eerst in aanraking met roeien toen ze lid werd van Tilburgse Studenten Roeivereniging Vidar en is sinds 2014 in een boot te vinden op de Thames in London. Momenteel maakt ze deel uit van de damessectie bij Tideway Scullers School.
Foto Merijn Soeters



Geboorte van RV Rottelandje

Door Evelien Korving | 11 mei 2020


Evelien Korving, geboren in 1963, roeit sinds de zomer van 2004. Voorheen waren judo, zwemmen, tennis, basketbal en wielrennen haar sporten. Maar bovenal: alpinisme. Als jong kind namen haar ouders haar mee de Alpen in. Dat leidde in de puberteit tot het volgen van klimcursussen en vanaf haar 18e tot het gidsen van groepen in de Alpen. Aan die klimpassie kwam een ongewild einde door een zware schouderblessure. Na de revalidatie daaraan, vooral door roeien bij RV Rijnland in Voorschoten, werd dit de nieuwe passie. Al in 2007 deed ze mee aan haar eerste FISA-Masters in Zagreb.
Ze woont sinds 2015 aan de Hollandse IJssel in Gouda, en ook dáár kan geroeid worden.


In het begin van het coronatijdperk voelden we ons nog uitverkoren: onze skiffjes lagen immers op de Willem-Alexander Baan en hier golden nog geen beperkende maatregelen. Dat duurde echter niet lang. Ook de WAB ging dicht. Oók voor de privé-skiffgebruikers.

Balen! Maar al snel kwam een van de roeiers op het idee om de skiffs bij een vriend aan de Rotte te leggen. Die woont op een uniek stukje vlakbij de Rottemeren. Zou dat kunnen ?

Al snel komt er groen licht! Op het min of meer braakliggende stukje grond is er ruimte, genoeg voor meerdere skiffs. Een plan wordt snel gemaakt. Onze vriend bedenkt een mooi systeem om de skiffs vast te leggen. Want ja, het kan stormen, zeker zo vlak naast de Rotte.

De eerste drie privé skiffjes worden al snel vanuit de WAB overgevaren. En binnen twee weken liggen er vijf, waaronder ook de onze. Drie paaltjes in de grond, een Tomado-doos als ondersteuning, banden aan het paaltje en om de skiffs als veilige antistormhouders, en ons mini RV-tje is geboren.

Afspraken lopen uiteraard via de WhatsApp, want die zijn nodig: het huis van onze vriend blijft een privé huis en wordt geen verenigingsgebouw. Oranje pilonen op de weg moeten talrijke wielrenners wijzen op eventueel gevaar: in dit geval wandelende skiffeurs met een skiff op hun nek die de weg dwars oversteken.

Na het oversteken van de weg, lopen we door een smal paadje tussen het riet naar het water. We maken gebruik van een heel klein vlotje, nog geen 1,5 meter lang. Bij het uitstappen wiebelt het hout onder je voeten en het water kan er iets overheen lopen. De hogere vaste steiger is een meter of vier. Hier kan na afloop van het roeien corona-proof koffie worden gedronken. Telkens is het een klein feestje, mede door het geweldige weer. Ons veldje wordt al snel omgedoopt in RV Rottelandje.

Afgelopen week werd duidelijk dat Rutte een soepeler coronatijd in petto heeft en ook de 18+ skiffeurs de ruimte gaat geven. Het was even slikken. Wat nu? De geboorte van RV Rottelandje is nog zo pril! Het geboortekaartje is nog niet eens gedrukt… Iedereen is nog zo enthousiast! Willen we wel terug naar de WAB?
Onze vriend en zijn vrouw bieden ons gelukkig nog ruimte, ruimte in tijd. We mogen nog even het gevoel van Himmelhoch jauchzen vasthouden, wetende dat er een einde aan gaat komen.

Zo brengt deze merkwaardige tijd gemengde gevoelens met zich mee.



Roeikoorts in tijden van corona

Door Linda Smallegange | 10 mei 2020


Linda Smallegange Roeit sinds ugh-jaar bij De Laak. Daarvoor bij Asopos de Vliet. Vindt alle typen roeien leuk, in allerlei weer op allerhande water. Kan zich prima vinden in het adagium roeien is leuk, veel en ver roeien is leuker.  Doet het secretariaat van Dutch Coastal Rowing (DCR). Regelde de KNRB marathonroeikalender in een ver verleden.


Weken heeft het stil gelegen, de roei-activiteiten. Ik herinner me nog precies de laatste dag dat ik in de boot stapte, 11 maart. Het lijkt een eeuwigheid geleden.

Mijn roeikalender zag er heel leuk uit: 2-Head, Elfsteden, Ringvaart, heel veel marathons, vaak op zee. Avontuurlijke Ruderwanderfahrten. Ik zou mijn werk om mijn roei-activiteiten moeten plooien. En ineens was dat niet meer nodig. 

Ondertussen smeulde het verlangen… Als ik de Vliet zag, de zee, vennetjes, slootjes, vijvertjes, poeltjes, plasjes, doodlopende watertjes.

Sinds de jeugd weer roeit, smeult het verlangen niet. Het is opgelaaid. Vanaf maandag mag jeugd ouder dan 18 ook weer roeien; mijn boot breng ik weer naar het strand; plannen voor Ruderwanderfahrten gaan in overdrive. De bibliotheek met beschrijvingen van (zee)roeitochten trek ik he-le-maal leeg. Het nummer Fever van Peggy Lee verwoordt het precies: ik ben bevangen door roeikoorts.



Tot 1 september peddelen

Door Kees Verweel | 9 mei 2020

Woensdagavond werden de versoepelde maatregelen ter voorkoming van verspreiding van het coronavirus toegelicht in de persconferentie. Hoopvol hoorde ik het aan, maar wat ik al vreesde werd waarheid. Ook na deze versoepeling zit sloeproeien er voorlopig nog niet in. Er bestaan nu eenmaal geen eenpersoons roeisloepen, en in een standaard roeisloep is op geen enkele wijze de 1,5 meter afstand te organiseren, en dat is tot 1 september wel de regel. Da’s even slikken, voor duizenden sloeproei(st)ers…

Wedstrijden mogen ook weer vanaf 1 september, echter zonder publiek. De Federatie Sloeproeien Nederland heeft afgelopen week het lastige besluit genomen de competitie voor 2020 te schrappen, dus ik vraag me af welke organisaties nu nog genoeg moed hebben om na 1 september hun evenement door te laten gaan. Met een reële kans dat het voor sloeproeiers zo belangrijke onderdeel – het roeiersfeest – sowieso nog niet mag worden georganiseerd. Voor komende maanden is het helaas duidelijk, nog niet in de sloep met z’n allen.

Maar ik zie ook positieve reacties langskomen op de social media! Van sloeproeiers die blij zijn dat we 1 september weer aan de riemen mogen hangen. En dat is inderdaad maar het beste, over de lange coronapauze heen kijken en aftellen tot de grote dag dat we weer in onze sloep zitten met het team! En hopen dat er nog enkele evenementen worden georganiseerd die we samen – op gepaste coronawijze – kunnen vieren!

Toen afgelopen weken steeds duidelijker werd dat het sloeproeien voorlopig nog niet zou kunnen, heb ik een kajak aangeschaft, en peddel ik dus tegenwoordig. Ik prijs mezelf erg gelukkig dat ik in Kattendijke woon, en in 10 minuutjes met m’n kajak naar de Oosterschelde loop. Toch lekker het water op, in weer en wind, soms tussen de bruinvissen of een nieuwsgierige zeehond die opduikt vlakbij de kajak. Genieten van mooie momenten, soms nog voordat de zon opkomt. Maar wel steeds met het besef dat ik dit niet kan delen met de rest van m’n team…

Maar beseffend dat er na de zomer weer een dag komt dat we in de roeisloep stappen, bevalt deze peddel me momenteel prima als alternatief voor de riem! 

Op de Oosterschelde | Foto Kees Verweel

Kees Verweel, geboren in 1963, actief sloeproeier sinds 1980. Woont met Silke aan de Oosterschelde in Kattendijke (Zeeland). Drie volwassen kinderen.
Initiator en beheerder van www.sloeproeien.nl. Bij diverse verenigingen geroeid, eind 2019 medeoprichter van de nieuwe club Sloeproeien Zeeland waar we in de 6-riemer Seelandia roeien.
Lees alle bijdragen van Kees hier.



Dat(a) smaakt naar meer!

Door Feike Tibben | 8 mei 2020

Deze week zou ik natuurlijk wat kunnen vertellen over al die mooie films en  foto’s van roeiende junioren (wat een feest!), of dat wij ouderen volgende week ook weer mogen roeien (al leek het nieuws alleen maar over tennis en golf te gaan, die collega’s hebben een verdraaid goede lobby). Maar ik wil het deze week eens hebben over datamanagement en waar dat toe kan leiden.

Datamanagement… ik weet niet hoe dat met jou gaat maar bij mij roept het woord niet gelijk heel warme gevoelens op. Maar we zijn als bond op dit vlak wat stappen aan het zetten en ik word best wel enthousiast. Vooral wat je er mee kunt en waar dat weer toe kan leiden.

Laat ik een concreet voorbeeld geven uit de praktijk: het ontstaan van DRV34. Geen naam die bij velen bekend in de oren zal klinken. Het is de naam van de nieuwe roeivereniging in Emmen.  DRV staat voor Drentse Roeivereniging en dat getal 34 – dat vertellen ze zelf nog wel eens.

Maar goed DRV34, in Emmen dus. Hoe komt nou een roeivereniging in Emmen tot stand en wat heeft de bond ermee te maken? Dat begon heel digitaal, met datamanagement. De commissie Nieuwe Verenigingen van de KNRB heeft vorig jaar met een excel-analyse een wittevlekkenonderzoek gedaan naar ruimte voor nieuwe roeiverenigingen: waar is geschikt water, wat is het aantal inwoners, hoe groot is de afstand tot bestaande roeiverenigingen etc. Uit die landelijke getallenordening kwam Emmen naar voren als locatie met de meest potentie. 100.000 inwoners, veel kanalen, goede sportinfra: kortom veel kans. Ook niet mijn eerste gedachte, geef ik eerlijk toe.
De rest is geschiedenis, maar niet minder leuk: In Jaap Hof vonden we een meer dan enthousiaste trekker die ook kansen zag, hij trof op zijn beurt een wethouder, een sportambtenaar en een wijkvereniging die het helemaal zien zitten. Vervolgens bleken praktijkscholen een bouwproject te zoeken, gaat Emmen een rol spelen in de nationale sportweek 2020 en wil de stad ook nog eens ‘iets met water’ doen. DRV34 bezit nog steeds geen boten, heeft geen clubhuis en er is ook nog geen meter geroeid (open dag ging niet door door corona) maar heeft al wel leden én een prachtig lokaal podium. Wat begon met wat ogenschijnlijk suffe data is nog geen jaar later een heus sportinitiatief. Tada: Dat(a) smaakt naar meer!


Feike Tibben is bestuurslid van de Koninklijke Nederlandsche Roeibond, met als portefeuille sportontwikkeling. Zit in z’n derde sportleven, na atletiek en wielrennen. Roeide eerst bij Hemus in Amersfoort, nu bij ‘t Diep in Steenwijk. Praat meer over sport dan dat ie zelf op het water is.
Lees alle bijdragen van Feike hier.



Goeie(?) ouwe tijd

Door Jan Op de Velde | 7 mei 2020

Toen ik zo’n 80 jaar geleden op de lagere school voor ’t eerst het vak ‘geschiedenis’ kreeg geserveerd, begreep ik niet waarom ik dat moest leren. Dat is allemaal verleden tijd. Ik heb toch maar braaf de repetities gemaakt en voldoende voldoendes verzameld. Het blijkt toch wel een leuke inhoud te hebben. Zoals het paard van Troje en de slag bij Nieuwpoort en vele andere slagen. Ik werd als het ware klaargestoomd voor de gebeurtenissen in de Tweede Wereldoorlog. Het werd gaandeweg leerzaam.

Roeien in het verleden, in dit geval kort na de WO II, geeft mogelijk meer waardering voor wat we in het heden ter beschikking hebben. Daarom is een vergelijking van het materiaal van toen en nu van belang.

Toen: houten boten met houten spanten en vol met koperen onderdelen, zware houten riemen. De outriggers van massief staal en dollen van brons. Het op de wal verplaatsen van de boot inclusief het boven de hoofden tillen komt overeen met gewichtheffen van nu. Dus toch een kleine krachttraining van korte duur.

De boot: de spanten zijn in de vorm van een driehoek die met de punt op het kielbalkje steunt. Op de bovenkanten de slidings en een klein plankje om de eerste stap te zetten. De voetenplank beneden in een bronzen sleuf te verschuiven. Op het horizontale spant binnenboord een bronzen strip met schroefgaten. Daarop kan de voetenplank op ongeveer om de 5 cm worden vastgezet met vleugelschroeven. Alles van brons, waarin de schroefdraad snel verslijt.

De huid is van flinterdun hout, bij voorkeur spruce (spar) uit Canada, licht en zonder kwasten. Uiteraard met de vezels in de lengterichting van de boot. Een dergelijke constructie dient te worden versterkt met houten stripjes, dwars over de binnenkant van de huid bevestigd. De hele constructie wordt wel gelijmd, maar de kleefkracht was zeker niet voldoende om de constructie bij elkaar te houden. Dus worden talloze koperen spijkers van diverse afmetingen toegepast.

Manchet en kraag, de laatste een leren strip enige malen om de riem gedraaid, zijn van dun leer en met spijkers vastgezet op de riem. Ze zijn niet te verstellen.

Riemen gaan niet lang mee. Waar de kraag met lange koperen spijkers in het hout is bevestigd is een breekbare plek ontstaan. Het gevolg is dat er af en toe een passagier meevaart. Zoals in de Head van 1953. Daarover volgende week meer.

Bij Sequana in Parijs | © Merijn Soeters – www.merijnsoeters.com

Jan Op den Velde (89) roeit bij Tromp. Niet meer in de boot, maar wel nog op de koffie met zijn ploeg. Hij roeide als student in Delft en in 1952 op de Olympische Spelen in Helsinki. Na zijn studie Civiele Techniek hield het roeien op tot hij in 1965 een ploeg coachte en met hen in de boot stapte om de Head te varen. Zo kwam hij terug in de roeiwereld en vervulde functies bij de Roeibond, in commissies, als kamprechter en wedstrijdleider.